Na de heftige confrontatie met de resultaten van wat er met mijn lijf loos was/is, ging ik door vele verdere onderzoeken, was de familie Dracula ineens een groot-afnemer van mijn bloed, moest ik praten met specialisten en hun assistenten(s). Maar moest ik ook leren omgaan met het feit dat ik in ‘hun’ ogen ‘patient’ was. Terwijl ik dat zelf bepaald niet zo voelde. Het fysiek functioneerde (weer) volop na die bloedtransfusie.(ik weet nu hoe bloeddoping werkt in de sport..) Ik sjouwde weer met zandzakken, vulde gaten in en achter de tuin op met dat spul, reed overal heen waar we even behoefte aan hadden, sliep best goed (de dromen met akeligheden kwamen pas als ik net wakker was in de voege ochtend..) at en dronk als altijd en behield volgens anderen ook mijn Amsterdamse humor. En toch wist ik dat er iets in me zat dat er niet thuis hoorde. Waar een heftige operatie voor nodig zou zijn om dat te verwijderen en dat die ingreep niet bepaald een pretje zou zijn of worden.
Zeker over de periode ‘er na’ dacht ik veel na. Als je weinig tot geen ervaring hebt met dit soort zaken is alles onbekend. Ik weiger categorisch om op Google of zo te kijken hoe zo’n operatie bij andere patienten is verricht. Geen interesse, ik wil er blanco in, maar ook optimistisch. Het moet goed gaan, immers zo sta ik in het leven. Daarbij was de chirurg (en dame met een stevige mening en een even optimistisch verhaal) waarmee ik sprak stellig dat alles goed ging komen en ik die 100 jaren leven in goede gezondheid die ik ooit plande voor mijzelf wellicht toch ging halen. Daar haalde ik hoop uit. En geloof. En dus leefde ik in de afgelopen weken in een soort droomwereld. Deed leuke dingen die ik normaal ook zou hebben gedaan, maar dan meer uitgespreid in de toen nog onwetende tijd, bezocht en praatte met vrienden en familie over de ontstane situatie. Steun werd uitgesproken en aangeboden. Lief en nuttig. Omdat ik veel verhalen vooruit schrijf in deze periode (je weet maar nooit wat er nog komt…) kan het zijn dat het mes van de operatie me juist nu even het zwijgen op legt….(en dat is sinds gisteren zo…) Maar weet dus, dat ik als ik dit schrijf in een soort dubbele spirit heen en weer wordt geslingerd. Normaal gedrag versus….je bent patient….en moet accepteren dat het ernstig is…. U wilt me wel vergeven dat ik daar moeite mee heb….. (beelden: algemeen)
Met die letter X is het best lastig om er een begrip aan vast te knopen dat ergens over gaat. Dus doe ik dat maar niet. Ik ga het hebben over een intrigerend onderwerp. De loop van mensen in relatie tot de stand van hun benen. Meer speciaal hun looptechniek. Daartoe moet je wel even een studie maken van die wijze van lopen en ik ben daar nogal goed in. Al eens eerder schreef ik een blogje over dat lopen van ons mensen op twee benen. Een wonderlijke constatering eigenlijk. Zijn mensen wel gemaakt om op die twee onderste ledematen te lopen? Je zou zeggen van niet. Voortbewegen is een betere term. De een doet dat als een zeeman met uit elkaar staande voeten die vreemde bewegingen maken tijdens dat loopproces. Maar de meest voorkomende is toch het type X-been wat ik voor de kop van dit verhaaltje bedoelde. Waarbij de knietjes dus dicht tegen elkaar aan zitten en onder en bovenbenen op een of andere wijze uit elkaar staan.
Dat type mens loopt heel anders dan die zeelui. Ze zijn ook zelden in staat deel te namen aan sporten als hardlopen of voetballen. De stand van hun benen maakt dat ze niet snel genoeg zijn. Dus doen ze aan schaken of pakweg biljarten, maar dat zware fysieke werk is niks voor ze. Ook bij vrouwen kom je dit type benen veel tegen. Het zorgt voor extra slijtage van de hakken en zolen van hun schoenen en het zijn die types die zelden of nooit pumps dragen, ze zwikken er domweg bij door de enkels. Nee, sneakers en andere sportieve schoenen maken dat ze nog een beetje netjes door het leven gaan. Panty’s of kousen slijten door het langs elkaar wrijven, en ze zijn vaak eerder vermoeid door het lopen of wandelen. X-benen komen meer voor dan je denkt.
De vraag is maar waardoor dat komt. Is het iets wat je in de genen meekrijgt? Ik heb er geen idee van hoor. Maar jou zou het wellicht kunnen (af)leren? Dat moeten experts me maar eens trachten uit te leggen. Overigens is dit verhaaltje geen waardeoordeel over X-beners hoor. Zitten heel lieve en aardige tussen. En als ik ze niet ken kijk ik ze wel altijd met belangstelling na. Mits ze natuurlijk van die vrouwelijke soort zijn waar het zelfs nog iets mystieks heeft. Of zou dat komen omdat ik verder weinig kritisch aankijk tegen de achterkanten van de dames? Dat zal het vast zijn. Verder is deze observatie slechts bedoeld als een ironisch kijkje op ons loopgedrag en zijn er geen wetenschappelijke waarden of claims aan verbonden. Maar ben wel benieuwd waar jij, liever lezer(es) toe behoort. Zijn er ook mannequins onder jullie die de speciale modellenloop toepassen die hen is aangeleerd? Ben zo benieuwd….
Altijdmijnmening 