Amsterdam – lawaaiige liefde!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAKijk, als ze me vragen naar de leukste of mooiste steden in de wereld, noem ik er snel een aantal op, maar begin steevast met mijn eigen woonstede Amsterdam. Om dat gevoel voor die stad te blijven laden loop ik er elke week een dagje uitgebreid doorheen. Kilometers lang, dwalen door straten en stegen, langs grachten en vaarten, in Zuid, Oost, Centrum of Noord. Het maakt niet uit, Amsterdam is vrijwel overal leuk en aantrekkelijk. Al was het maar doordat ondanks pogingen van megalomane stadsbestuurders en de eventuele vijanden van ons volk,  een belangrijk deel van de historische bebouwing is blijven bestaan. Soort toeristische trekpleister dus ook die je elders in het land nog wel wat gekopieerd ziet qua panden of grachten, maar zelden op een schaal zoals de hoofdstad die kent. Als je er echt op loop zou je van elk pand langs de grachten of tussenliggende straten en pleinen foto’s kunnen schieten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk heb er intussen duizenden verzameld, de digitale camera’s zijn geduldig. De stad kent uiteraard ook zo haar nadelen. Zo is het er vaak rommelig, is het straatbeeld zonder uitzondering chaotisch al was het maar door de nu al bijna een eeuw durende verbouwingen en zgn. verbeteringen aan het wegennet. Amsterdam is ook een lawaaiige stad. Het verkeer is daar voor een deel debet aan en dat verkeer is intensief. Zeker in het centrum heb je de overlast van het wegverkeer, de brommertjes, de trams en soms zelfs het rondvaartverkeer.  Gillende mensen en bellende fietsers, blaffende honden en kakelende mensen, opgeteld kom je soms op 90db en dat is best veel. Zal voor bewoners van dat deel van de stad vast niet altijd meevallen. Ik weet nog dat wij daar zelf leefden en de kopjes soms in de kasten rammelden als er weer eens een tram of vrachtwagen voorbij kwam. Dat is in de buitenwijken van deze stad een stuk beter. Wij kennen plekken die stiller zijn dan sommige dorpen, en dan ben je toch echt nog in de drukkere gebieden van de stad. Mooi afgelegen, maar zo aangelegd dat het geluid wordt afgeschermd. Mensen zitten daar gewoon voor de deur met een boek in de zon, soms met een bakkie er bij, en merken niets van al dat verkeer.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANee, Amsterdam is geen algeheel stiltegebied en dat is soms best jammer. Maar ja, met een halfslachtig stadsbestuur dat wel veel praat over het milieu maar de inkomsten uit de parkeergelden niet wil missen kom je nooit tot ee n echt drastisch afsluitprogramma.    Zou je dat wel doen werd de leefbaarheid sterk vergroot en zouden er heel wat minder mensen betrokken raken bij verkeersongelukken. Kwestie van willen, maar daar durven de vaak links-progressieven in deze stad niet aan. Geld is een belangrijke smering voor de economische motor die ook voor deze lieden niet meteen als vervelend wordt ervaren. Amsterdam is dus een prachtstad, het is er heerlijk wonen op sommige plekken, je ziet er altijd wel iets leuks, het leeft er, bruist, maar soms is al dat geluid wel wat veel. Dan ben je weer blij in je eigen vertrouwde hofje te zitten waar het voorbij rijden van een auto al een evenement is. Maar waar het wel lekker stil is. Heerlijk…

Opnieuw beginnen?

1414344+s(120!x120!)Stel je nu eens het volgende voor. Je moet omdat je huisarts er mee stopt om welke reden ook, op zoek naar een nieuwe. Praktijk wordt gesloten en de zoektocht naar een vervangende arts levert een ‘hit’ op. Paar straten verderop, aardig man of vrouw, en je gaat naar een intakegesprek. Dan zegt de arts, ‘ kleedt u zich maar even uit’.  Het waarom ontgaat je. Maar goed je gehoorzaamt en staat even later in je blote vel voor de nieuwe dokter. Die pakt jouw oude en door de vroegere huisarts overgedragen patientenkaart in zijn ene hand en begint met zijn andere alle onderdelen van jouw unieke lijf te onderzoeken. Mompelt de man/vrouw wat, schrijft het nodige op. Daarna mag jij je aankleden. Bij het vervolggesprek constateert de arts dat er veel achterstallig onderhoud zit aan jouw lijf, dat je op dieet moet, dat je tenen krom staan, je rug een scheefte vertoont, dat je conditie ver te wensen overlaat. Maar dat jullie er samen wel uit gaan komen. Hij schrijft je een diepgaande behandeling voor waarbij de huisarts zelf het voortouw zal nemen. Hoe zouden we ons dit laten welgevallen denk je? Niet? Boos? Overdonderd? Vreemd? O, je dacht dat niet voor kwam? SpuitNou dan moet je eens terugdenken aan wat je overkomt/kwam toen/als je van tandarts wisselt(de). Die lui zijn gek op overnieuw beginnen is mij wel gebleken. Elke keer dat ik om welke reden dan ook (vaak verhuizing) wisselde van ‘smoelensmid’ bleek de voorgaande tandarts er een potje van gemaakt te hebben, ook al was op die behandeling van die vroegere tandarts weinig tot niets aan te merken vanuit het standpunt van mijzelf als patient. Maar het lijkt wel alsof men omzet wil genereren door telkens opnieuw zaken te gaan doen die de concullega ook al deed maar kennelijk niet goed genoeg. Wat ook zo aardig is; bij elke wisseling van tandarts bleek mijn oude dossier een tijdje lang spoorloos. Tja, dat een nieuwe tandarts dan zijn/haar eigen conclusies trekt is logisch. De arts die ik nu heb heeft me al heel wat pijn gedaan en daarmee mij gebit weten te redden. Alles in de mond, op een kies na, is nog steeds helemaal echt en origineel. Maar ze komt op een leeftijd dat je je afvraagt hoe lang nog….. Ik kijk niet uit naar een nieuwe kennismaking met een volgende collega van haar. Komende donderdag ben ik weert te gast voor mijn jaarlijkse controle. Als ze dan maar niet haar pensioen aankondigt…

Moederdag

Foto's mei 2008 020Het valt me niet mee om de draad weer op te vatten mensen. U wilt me wel vergeven. Een maandje ongeveer was mijn vorige blog, Altijdeenmening, stil. Oorzaak toch vooral de technische situatie die ik niet kon oplossen. Geen helpdesk, forum of expert bleek in staat om me bij mijn oude blog te laten komen via mijn nieuwe hardware. De aloude XP-computer had me gewoon kunnen laten doorwerken, maar de bedreigingen from outer space maakten dat ik dat niet echt durfde. Dan is het jammer dat je niet even langs kunt bij een paar slimme ouders die je kunnen helpen met je problemen. Zoals heel veel jongere mensen wel kunnen. Ik ken er een paar die hun ouders hoog in het vaandel hebben zitten. Bij mij zijn die ouders al enige tijd op een nog hoger niveau te vinden. Ergens boven de wolken. Nu was de band nooit zo warm, het zal met het verleden van beide mensen van doen hebben gehad, maar het zorgde er voor dat ik weinig op had met het fenomeen moeder- of vaderdag.  Zeker mijn moeder was niet iemand die met een bloemetje genoegen nam. Ze verwachtte iets bijzonders en wat ik op school zoal onder druk van de situatie in elkaar flanste vond ze meestal maar niks. De meeste teken- of plakwerkjes, dan wel zelf geboetseerde asbakken, verdwenen al snel uit de kamer. Ze schaamde zich er voor denk ik. Ligt daar wellicht de kiem voor mijn latere afkeer van handenarbeid? Moederdag en het equivalent voor vaders werd in mijn leven dus uitgebannen. Weggestopt, ik wilde en wil er niks mee te maken hebben.

1912 - lady_posing_feb16th1912Vrouwlief kreeg en krijgt heus haar aandacht wel op andere dagen en dan komt het vaak spontaner over dan op deze dag, waarop de bloemen 25% duurder zijn dan normaal, de files ook langer en het opzitten en pootjes geven een verplicht nummer. Overigens gun ik iedereen een geweldige relatie tussen moeder en kind hoor. Zo hoort het natuurlijk te zijn. Maar laten we wel zijn, die speciale dagen zijn niet zo maar spontaan ontstaan, nee, ze zijn net als Valentijnsdag en dat soort gelegenheden, bedacht door de commercie die er dan ook weken lang voorafgaand aan de bijzondere dagen stevig op inzet je over te halen nu eindelijk eens dit of dat aan moeder te gunnen. Ik voerde dus ook voor mijzelf in dat ik absoluut en onder geen beding ook maar iets voor mijn vaderdag wilde hebben.  Die traditie heb ik dus in de familie gebracht en zal nog even door de volgende generatie worden voortgezet. Ook ik kreeg uiteindelijk allerlei goed bedoelde op school gemaakte rommel. Pakte het aan, bedankte er voor en legde het ergens weg. Gelukkig was er een vrouw die het daarna keurig op heeft geborgen zodat enige eerbied voor dat geknutsel nog werd gegeven. Want daar zijn moeders voor. Om de boel in een gezin echt goed en liefdevol te laten verlopen. Zullen we dat dan maar koesteren? En elke dag van het jaar vieren? Behalve op die ene dag die de winkeliers ons zo graag willen opleggen? Ik wens u allen een fijne dag toe….