Noodpakket…

Noodpakket…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nucleair-2-img_6007.jpg

De afgelopen tijd was en is er veel te doen over een door de overheid aanbevolen zgn. noodpakket. Dat advies heeft van doen met het idee dat als morgen een gewapend conflict zou uitbreken dit ons zal treffen waar het zeer doet. Omdat dan naar verwachting geen vers water meer beschikbaar is, of warmte, dan wel stroom. Dus opwindbare radio’s, waterzuivering, blikgroenten, etcetc. Sommige van die pakketten kosten je 45 euro, maar er zijn er ook van 450 Euro naar gelang men je bang genoeg heeft kunnen maken. Sommige van die zaken hebben wij hier allemaal nu al wel in huis. Batterijen, een noodradiootje, blikgroenten, zelfs flessen met water, maar bedenk maar dat als je het dagelijks verbruik van een gemiddeld huishouden zou moeten compenseren je al snel een tank van honderden liters water nodig hebt om de voorgestelde 72 uur van een rampscenario te overleven. Daarbij is het zo dat veel huishoudens (zeker door de energietransitie) het moeten doen met slechts een enkele warmtebron.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nucleair-3-img_6008.jpg

Tijdens WO2 hadden veel mensen nog wel eens een potkacheltje dat houtgestookt eten kon verwarmen. Wie heeft die soort kachel nu nog?? Laat staan de bijbehorende schoorsteen? Valt zowel de gas- als stroomvoorziening uit zal de meerderheid van ons volk dus in de grootste problemen komen. Kaarsen zijn leuk, maar dan een paar uurtjes voor de gezelligheid. Hoe dan ook, bij een terreuraanval met redelijk beperkte gevolgen is dat noodpakket leuk, bij het serieuzer werk is ook dat pakket volstrekt nutteloos. Immers, bij een nucleaire aanval op onze infrastructuur, zeg even de havens of pakweg Schiphol, is de schade niet te overzien. In een omtrek van grofweg 25-50 km is dan alles weg. Daarnaast volledig besmet met radioactiviteit. En bij gebruik van bepaalde oorlogswapens legt ook de elektronica het af, dus valt er weinig meer te doen met je mobiele telefoon, je opwindbare radio of je satelliet-horloge. Kijk eens naar de schade door dit soort wapens tijdens de aanvallen op Hirosjima en Nagasaki anno 1945, maar zeker ook naar de effecten van dit soort bommen tijdens tests met veel zwaardere exemplaren in de jaren na WO2. Het idee dat je dat wel overleeft als je met een helm op onder een tafel gaat zitten met je noodpakket in de buurt is redelijk naief. Nu is de kans op een dergelijk grootschalig conflict ondanks alle propaganda op dat gebied nog relatief klein. Niemand zoekt zijn eigen ondergang, ook dictatoren niet. En die weten ook dat iedere aanval meteen zal leiden tot een contra-aanval van wellicht nog veel dodelijker aard. Nee, noodpakketten zijn leuk voor crisissituaties waarbij je weet dat het na een dag of wat wel weer goed komt. Eerder iets met binnenlandse onlusten dus of een regionale oorlog zoals we die in Oekraine zien en niet bij echte wereldoorlogen. En laten we hopen dat geen van de dictators in deze wereld dat laatste toch eens wil proberen. Want echt, dat vertellen we niet meer na. De geschiedenis vertelt ons meer dan we zelf vaak (be)denken…. ( Beelden: Internet)

En toen werd het koud….

Van de ene op de andere dag sloeg het weer om. En toch moesten zij er uit. Afgesproken. Samen kleedden ze zich er feestelijk voor aan, het zou een mooi diner met vrienden worden. Ze waren gevaccineerd, hadden modieuze mondkapjes bij zich voor het geval ‘dat’ en sloten het huis zorgvuldig achter zich. Toen ze in hun grote Volvo stapten begon het te sneeuwen. Ach…het zou wel meevallen toch. Zij huiverde, ondanks die dikke winterjas die ze droeg over die blote jurk en stay-up kousen die ze eigenlijk nooit had aangehad. Tja en een vest er onder dragen was natuurlijk geen optie. Haar in de juiste coupe, makeup verzorgd en een lekkere parfum op de thuis nog warme plekken…. Ze zette haar zijde van het verwarmingssysteem in de stoere Zweed op 23 graden. Hij in zijn smoking, wat stond hem dat prachtig, vond 19 graden best goed voor een ontspannen rit. Terwijl ze de snelweg bereikten en die opreden werd de sneeuwval echt heftig en het meeste van dat spul bleef nog liggen ook. Na 20 km onderweg waren er nog sporen van andere auto’s te zien, de rest wit geworden en bevroor op de onbehandelde ondergrond. Langzamer en langzamer werd het reistempo. Hij nam geen risico. Zij dommelde. Dacht aan die collega waar ze zo mee had gekibbeld. Die haar op kantoor altijd kleineerde. Haar man vond dat ze zich druk maakte om niks. Maar ze kon er domweg niet tegen. Die collega was er zo een van drie kinderen, een drukke baan, stoffige kleding en altijd negatief. Ze kon er kennelijk niet tegen dat zij aandacht kreeg van dergelijke mannelijke collega’s ondanks dat ze (ze keek vaak in de spiegel om alles te bekijken) strak in haar vel zat, mooie borsten en billen bezat en zich altijd goed verzorgde en aantrekkelijk kleedde. Toen de Volvo ineens een zwieper maakte schrok ze op uit haar overpeinzingen…Ze keek naar haar man. Die was nu constant aan het vechten met het stuurwiel. De grote auto maakte slingerende bewegingen, de gladheid had hen nu ook in de greep. Haar hartslag ging omhoog, jeminee, waren ze maar thuis gebleven. Was veel gezelliger met zijn tweetjes en zonder risico’s. Uiteindelijk raakten ze vast in een stilstaande file achter een paar trucks die niet meer voor- of achteruit konden komen. Hij zette de verwarming maar wat hoger. De buitentemperatuur liep volgens hun Zweedse kameraad op naar -10 graden en de sneeuwval werd zodanig dik dat al snel de ruiten dicht zaten. Het werd koud…zelfs met die verwarming aan. Het zou een bijzondere kerstavond worden, dat voelde ze wel aan…. Ze trok haar schoenen uit en nestelde zich op haar stoel…..Waarom niet even slapen nu het nog kon….? Het zou een bijzondere Kerst worden….dat voelde ze nu al….