Onlangs hoorde ik via via dat een van mijn oude ‘bazen’ was overleden. Naar mijn inschatting toch nog 88 jaar oud geworden. In mijn verhalen over mijn carriere in de automotive-wereld heb ik hem nog wel eens beschreven. Een bijzondere man die weliswaar een verrekte aardig bedrijf met de nodige werknemers uitbouwde, maar uiteindelijk toch vooral koos voor zijn eigen belang. Hij was daar financieel bepaald niet minder van geworden en leefde er dus na zijn pensionering goed van. Maar toen ik (zelf bijkomend van de recente operatie) na ging denken over mijn eigen geschiedenis (je kunt maar beter relativeren..) zag ik ineens dat van al die chefs (..) die ik tijdens mijn fulltime – werkzaamheden had leren kennen, nog maar een over is.
Maar die was dan ook een paar maanden jonger dan ik toen ik met hem te maken kreeg. Twee jaar terug nog gezien en gesproken, het ging hem goed. De rest is verdwenen. Naar ik hoop hemelen, al vrees ik toch dat er wat hellegangers tussen zaten. Door de jaren heen meegemaakt, sommige hartstikke wijs en sterk, andere zwak van kennis en bezig met heel andere zaken dan waar ik me mee bezig hield. En dan was er nog die vent die me 1,5 jaar lang op Schiphol constant frustreerde door zijn drankzucht en die intussen elders toch weer aan de bak kwam. Maar die tel ik voor het gemak even niet mee. Daar had ik geen chef/werknemer relatie mee en hij was de oorzaak dat ik op enig moment koos voor mijn eigen tokootje om zo een reddingsboot te hebben voor het geval dat…. De serie over mijn zelfstandigheid is indirect het gevolg daarvan.
Maar dit terzijde. De meeste van die toenmalige ‘chefs’ had of heb ik aardig hoog zitten. Ze leerden me het nodige, waren soms geduldig, anderen bewerkten hun werknemers met een zweep van constante doelstellingen en wijsheden om nog meer te halen uit wat voor lag. Soms gekoesterd, in andere gevallen ook door mij verguisd. Dat daarnaast ook een reeks collega’s uit die werkende periode verdwenen, de leeftijd die voor mij al een realistische constatering is wanneer ik in de spiegel kijk, was voor hen nog ongenadiger. Ouder dan ik soms en dus eerder bij de finish. Het blijft confronterend. En ik besef me ook dat ik soms over bepaalde stukken geschiedenis de laatste der Mohikanen lijk om die naar buiten te brengen. Wat ik soms ook zal doen of al deed. De trouwe lezer weet wel wat ik bedoel…… (Beelden: archief)
Zo blijft er op een bepaald moment niemand van vroeger over. Ik heb ook al enkele collega’s van vroeger verloren. En wat dat laatste bereft van je schrijvn denk ik dat ik het weet.
LikeGeliked door 1 persoon
Als trouw lezer moet dat wel…:)
LikeGeliked door 1 persoon
Tja, wie vertel je het! Van de twee werkgevers waar ik het meest geleerd heb is de één al jaren geleden overleden, de ander is al een tijdje dementerend. En verder vallen de leeftijdgenoten natuurlijk als rijpe appeltjes van de bomen.
LikeGeliked door 1 persoon
IN een bepaalde leeftijdscategorie gaat het soms best snel ontdek ik nu…:)
LikeLike
En dan gaan er ook die nog jonger zijn dan jezelf bent, dát is pas confronterend.
LikeGeliked door 1 persoon
In de afgelopen jaren maakten we dat ook regelmatig mee. Dat is echt confronterend….
LikeLike
Ja zéker.mijn kinderen zijn ook zestigers…. die horen nog niet te sterven.
LikeLike
Een goede vriendin van ons moest eerst haar man en daarna haar zoon laten begraven. De zoon was net 45 geworden….Ziekte maakt vaak geen onderscheid…
LikeLike
Verschrikkelijk, en dan juist wanneer je die zoon zo hard nodig hebt na de dood van je partner!
LikeLike
De klap kwam ook het hardst aan. Wij steunen haar elke week, maar dat helpt maar ten dele…
LikeLike
Ja e doet wat je kan maar ja , een echtgenoot of kind vervangen lukt niemand.
LikeLike
Nee, dat is zeker zo. Al ken ik er ook die na overlijden van bijvoorbeeld hun partner alsnog hun leven invulden met een nieuwe man/vrouw aan hun zijde. En zelfs soms zoeken naar een ‘tweede leg’. Het zal voor iedereen anders zijn…
LikeLike
Dat in ieder geval maar daar speelt ook leeftijd een rol bij. Ik liep naar de 80 toen Henk overleed , dan zoek je dat niet meer zo.
LikeLike
Nee, dat geloof ik graag. Al zijn er nog plenty ‘ouderen’ die dan het samen zijn met een nieuwe partner verkiezen boven het alleen door moeten. Maar dat zal een persoonlijke keuze zijn en ook afhangen van je even zo persoonlijke situatie…
LikeLike
Ja natuurlijk, maar de spoeling is dun wat mannen betreft in mijn leeftijdgroep. Gelukkig ben ik niet op zoek.
LikeLike
Het klinkt goedkoop maar: het is niet anders….
LikeGeliked door 1 persoon
Nee, zo relativeer ik het ook wel uiteraard, maar toch blijft het vreemd dat al die mensen die een rol speelden in je prive of zakelijk leven er ineens niet meer zijn….En ik was een paar weken terug nog een beetje onzeker over de eigen toekomstverwachtingen…dan wordt je filosofisch…
LikeGeliked door 1 persoon
Tram 7 tram 8 brrrrrr … Zelfs voor werkgevers tellen die dure ritten.
LikeGeliked door 1 persoon
Zeker!!
LikeGeliked door 1 persoon
Die herinneringen aan vroegere mensen: ze komen steeds sterker terug naarmate je ouder wordt. Er is een naam voor dit fenomeen dacht ik, maar ik kan er niet opkomen.
LikeLike
Het zit bij mij vaak verweven in de verhalen die ik over het verleden kan opdiepen omdat ik er een belangrijk deel van mijn leven en succes aan dank…
LikeGeliked door 1 persoon