
Toen ik tijdens de recente links/islamitische Rodelijn demonstraties bekeek en ook de bekladdingen van joodse panden plus de werkelijk schandalige teksten op meegedragen borden door het rood/groene meelopers volk werd ik aardig bozig. Immers, men doet bij die demonstraties tegen Israel wel erg selectieve boodschappen waar het geweld tegen ‘minderheden’ betreft. Immers men schreeuwt en gilt over ‘genocides’ door Israel maar wenst niet te praten over wat er gebeurt in Soedan, Koerdistaan, Jemen, Nigeria, Ghana en zo meer. Want dan zijn de daders van de verwante broederschappen en maakt men van slachtoffers ‘in de weg lopers’. Al dat rode volk heeft ook nul besef van de bestaansgeschiedenis van Israel, diverse oorlogen met jet joodse land telkens uitgelokt door Islamitische buurlanden en de jaren vol aanslagen, intifada’s, kapingen, moorden, en zo meer. Met als dieptepunt de slachtingen op 7 oktober. De meest milde reactie van dat rode lijnvolk is dan dat het een ‘verzetsdaad’ betrof. En natuurlijk, het enige democratische land in het Midden-Oosten behandelt ‘Palestijnen’ niet altijd even respectvol. Maar de kloof tussen beide volken is door de vele daden over en weer nauwelijks meer te overbruggen. Respect voor elkaar is verdwenen.

Met de eenzijdige aanpassing van de geschiedenis en het constant wegkijken van ander leed in dat deel van de wereld werden en worden mijn woede en frustratie groter. Immers als christenen massaal worden afgeslacht hoor je die linkse stoottroepen niet. Het wegvagen van de enclave Nagorno-Garrabach door het islamitische Azarbaijan net een maand eerder dan 7 oktober leidde niet eens tot een enkel protest in onze streken. Ach…Christenen… Altijd wordt ons aller begrip gevraagd voor de situatie van moslims in nood. Over andere volken spreekt men meer in het algemeen zonder oorzaken te benoemen. Denk aan Soedan waar men dan spreekt over ‘hongersnood’ zonder de daders die dit veroorzaken te duiden. Selectief winkelen noem ik dat. Onlangs leidde mijn boosheid en frustratie vanuit mijn redelijk vast liggende liberale principes tot het beeindigen van een al lang lopende vriendschap. Mensen met wie we al sinds 1978 een liefdevolle vriendschapsrelatie onderhielden maar die aangaven dat ze mijn mening over meelopers bij die Rodelijn-demonstratie van 8 november niet pruimden omdat ze daar zelf ook heen wilden. Argumenten gingen heen en weer maar zij waren ineens van het heen en niet meer zo van het weer. De vriendschap werd gewogen en van hun kant ineens te licht bevonden.

OK, ik was wellicht iets te zwart/wit in mijn veroordeling (excuses daarvoor aangeboden..) maar ik had hen ook hoger ingeschat dan mensen die lichtzinnig achter de vlag van Hamas aanliepen. Einde oefening. Even schudden met de bol en door. In 40/45 keken ook vele mensen weg van de Jodenvervolgingen. En echt, die vinden nu ook in mijn stad al een tijdje plaats. En die fanatici die er achter zitten worden steeds krachtiger van daden en geluid, ook al omdat niemand de discussie meer aan durft. Nou ik wel. Ik zie niks in een ongekozen extreemlinkse heilstaat met antisemitische tendensen. Dan maar ruzie. Maar ook hier een nieuwe Jodenvervolging mee moeten maken is mij te veel van het slechte. Ik sta graag aan de goede kant van de geschiedenis als het dan toch de eindtijd moet wezen.. Neemt niet weg dat ik die vriendschap zeker zal missen…Maar de irritaties bleken al eens eerder te zijn ontstaan over ons standpunt rond het wegpesten van boeren van hun land. Ook toen was de toon van de discussie al scherp. Het was dus kennelijk een al wat langer lopend verschil van inzicht. En dan breek je kennelijk gewoon die vriendschap af. Want VVM is eenzijdig. En kennelijk aan neo-linkse types voorbehouden. (beelden: Archief/internet)
