In mijn lange ervaring binnen de automotive-branche en alles daar omheen is me wel duidelijk geworden dat hele generaties autobezitters/rijders zich vaak bij hun merkkeuze orienteerden op wat zij vroeger in hun jeugd thuis aan auto’s meemaakten. De autokeuze van ‘vader’ werd dan vaak 1 op 1 overgenomen. Wat leidde tot een grote merkentrouw in bepaalde families.
Men luisterde nog naar de oudere generaties en daar zijn sommige merken heel groot mee geworden. Zo was Opel ooit jarenlang nummer 1 qua marktaandeel in ons land. Opa, vader en zoon allemaal Opel-rijders. Veel auto voor je geld en dan die leuke vakanties die men zich zo goed herinnerde. Daar waar ‘pa’ een avontuurlijker mens bleek of bij toeval stuitte op een auto die beviel dan wel betaalbaar was zag je merken als Fiat voorbij komen of Citroen.
Mensen met een voorkeur voor het bijzondere gingen nog wel eens voor een Brits automerk en namen de ‘makkes’ daarbij mee als ‘dat hoort er bij..’. Er waren ook mensen die kozen voor degelijk, no-nonsens. Maar niet wilden rijden in een ‘dweil op de weg’, ook het imago van Opel. Dat volk koos dan voor Ford of Volkswagen. En bleef ook net zo merktrouw. Voor de directieleden van bedrijven waren er de grote Amerikanen, Mercedes en dergelijke. Niet meteen een familiemerk vaak, maar wel goed opgeslagen in de herinnering.
Bij ons thuis kwamen heel wat merken voorbij. Chevrolet, Studebaker, Ford, Hansa, Citroen, maar ook IFA (Oost-Duitse DKW), DKW en vooral Skoda. Vooroordelen (niets menselijk was ons vreemd) zorgden voor een totale afkeer van Italiaans en Frans spul. Ik kan me niet herinneren dat we daar ooit in zijn weggeweest. En de klap met de malle molen raakte ook mij toen ik zelf voor de keuze stond een nieuwe auto aan te schaffen.
Ik beschreef dat al eens een paar jaar terug in de hoofdstukken over ‘leven met de vliegende pijl’. Een Skoda werd mijn vervoermiddel en waar ik ze zelf kocht was en is dat nog altijd mijn favoriete merk. Zeker toen ik ze later in mijn leven zag bouwen wist ik, ‘dit zit goed’. Zakelijk kwamen er ook Subaru’s voorbij, Hyundai’s, Daihatsu’s, Oldsmobiles, Dacia’s, FSO’s en af en toe een grote Audi, VW, Renault of Rover. De acceptatie veranderde intussen en nieuwere generaties kijken heel anders aan tegen die vele automerken.
Men kijkt niet meer weg van Chinese wagens met een krankzinnig bedachte naam. Maar ja, lage aanschaf, bijtelling en natuurlijk elektrisch want moet van de baas… De mening van Pa of de rest van de familie telt nu minder. Opel staat niet meer in de top 10, het merk werd Frans net als Fiat of Alfa-Romeo. De merkwaarden van toen zijn verdwenen. Net als sommige merken die we indertijd koesterden. Ten onder gegaan of in handen gevallen van Chinese bedrijven.
Denk aan Saab (failliet) of Volvo (nu Chinees). Rolls Royce werd BMW en Bentley ging naar Volkswagen. Niets is meer wat het ooit was, maar het was voorheen lang zo gek nog niet qua indeling van de markt en haar merken. Je moet er nu zowat een studie voor volgen. En bedenken dat die nieuwe auto (of dure tweedehands) je kan brengen waarheen je wilt. Actieradius een groter ding dan vroeger. Maar toen was technische betrouwbaarheid iets vaker een dingetje. Kortom….er is veel veranderd. En Pa? Die kijkt vanaf een wolk toe, schudt zijn hoofd en bedenkt zich dat wat zoonlief nu weer oreert complete onzin is. Immers, alles is relatief…. Voor jou ook? (Beelden: Archief)
Altijdmijnmening 
Ach ja, mijn vader was een Francofiel en reed dus Simca en later Renault. Mijn eerste auto was een Renault 5. Mijn man was Alfist, dus toen kwam er een Alfa. Alleen, daarna ging ik werken bij Toyota Nederland. En dat rijd ik tot op heden. Niet spannend maar wel heel betrouwbaar.
LikeLike
En er zijn voldoende families waar dat merk Toyota door de decennia heen trouw wordt bereden en zeker ook gekozen. Overigens had men met de Celica en soortgelijke wagens heel wat spannends in huis…
LikeLike
Het lijkt of mijn auto daar staat. De Renault 16TX. IK had dezelfde kleur. Heerlijke auto.
LikeGeliked door 1 persoon
De R16TX had zo haar eigen klantenkring….Net even sneller en luxer dan de TL’s waar het mindere (..) volk in reed natuurlijk…..:) Kenden een revival in de jaren toen gerestaureerde exemplaren gretig aftrek vonden bij liefhebbers. Maar de roestduivel was sterk…De overgebleven exemplaren extra gekoesterd…
LikeGeliked door 1 persoon
Mijn ouders hadden geen rijbewijs en dus ook geen auto. Mijn eerste twee auto’s waren Renault en de rest Opel. Ik heb het dus zelf een beetje moeten zoeken.
LikeGeliked door 1 persoon
Aardig je weg gevonden volgens mij….:)
LikeGeliked door 1 persoon
Mijn pa had een Hillman, daarna 2 Peugeots. Met een ervan heb ik leren rijden, een 504 estate.
Zelf zijn we niet zo merkentrouw. Een Mini, een paar Renaults, een paar Citroëns, een Seat, en nu de tweede Nissan. De volgende wordt waarschijnlijk terug een Franse (of een Skoda Karoq).
LikeGeliked door 1 persoon
Natuurlijk die Skoda! By far de beste aanbieding en van een top merk…neem dat van mij maar aan als profi….:)
LikeGeliked door 1 persoon
Tja … het comfort van een Franse wagen is niet te evenaren.
LikeLike
De kwaliteit van een Tsjech ook niet, nog even los van de ruimte. Altijd meer centimeters voor je geld….:)
LikeGeliked door 1 persoon
Het zal er allemaal vanaf hangen wat nog min of meer betaalbaar is.
LikeLike
Bij Skoda krijg je altijd meer auto voor je geld…..heel simpele formule…..En geavanceerde techniek…..Niet voor niets een top-10 merk….
LikeGeliked door 1 persoon
Geen voorbeeld want mijn ouders hadden geen auto.
Broer reed altijd Simca, ruilde hem telkens in voor een nieuw, nu rijdt hij niet meer. Andere broer reed Amerikaanse staartvinnen, later een beschaafder type, Ford Falcon, daarna overleed hij.
Derde broer reed niet uit principe, hij had een oude fiets. En overleed toen ook.
LikeGeliked door 1 persoon
Ja, dan is het lastig om je een zekere merktrouw op te bouwen. Zelf geen rijbewijs (meer)??
LikeLike
Nee, wel gehad maar niet verlengd.
LikeGeliked door 1 persoon
Jammer….toch een stukje vrijheid…
LikeLike
De keuze va m;n schoonvader was in zoverre bepalend voor ons, dat we twee keer zijn auto af mochten rijden als hij een nieuwe kocht.. Zelf hingen we meer aan “een model”dan aan een merk.Een aantal jaren tot grote tevredenheid Renault Clio gereden maar daar van afgestapt toen de Clio steeds groter werd.
LikeGeliked door 1 persoon
Ja, tussen de eerste Clio (eigenlijk een doorontwikkeling van de R5) en de nieuwe zitten heel wat strekkende centimeters, maar ook een stuk volwassenheid…:)
LikeLike
Het was ineens mijn Clio niet meer.
LikeGeliked door 1 persoon
Het is een ontwikkeling die je bij veel merken ziet. Zo werd de VW Polo, ooit een klein model, een volwassen auto in de klasse van de oudere Golf en rukte die Golf daardoor ook weer op naar een klasse hoger….Met bijpassend prijskaartje…
LikeLike
Ik kan een kleine auto niet onvolwassen vinden, integendeel, als je niet meer nodig hebt waarom zóu je “va alles net iets te veel”op het overbevolkte wegennet slingeren, dát is pas onvolwassen.
LikeLike
Volwassen in de zin van gegroeid naar niveau familie/zakenauto. Veel compacte auto’s van tegenwoordig zijn groter, forser, sneller, veiliger dan alles wat vroeger als compact of klein werd omschreven. In die zin ook extra volwassen. Toch nu ik zelf weer in een stationcar rondrijd weet ik weer wat dat gevoel van een ‘tikkie groter’ met me doet. Elke rit met een glimlach op het gezicht…..Daarbij beschrijf ik auto’s en hun klasse-indeling nog steeds vanuit vakmatigheid…sorry.
LikeLike
Dat mag hoor, ik ken je langer dan vandaag en interpreteer dat heel makkelijk . 😉
LikeGeliked door 1 persoon
En zo is dat…:)
LikeLike
Mijn ouders begonnen met een 2cv, daarna volgde een Dyane en daarna een Fiat 900T busje. Die noemden we stiekum het Lieveheersbeestje want het busje was rood met steeds meer zwarte stippen van de Novorox ( anti roest middel) Na 8 jaar was het echt over en uit voor de Fiat. Pas een jaar later kochten ze weer een nieuwe auto, een Bordeaux rode Lada 2104 station, bijgenoemd een Steppetractor. De auto is er nog steeds maar staat nu in een stalling. Na deze Rus kwam er een Citroen C3 want stuurbekrachtiging was toch wel erg fijn…
Zelf hou ik erg van het minimalistische van de eend. I zeg ook wel eens : ik haal het maximale uit het minimale ( en liefst nog iets meer) Naast de mint groene 2cv heb ik nog een compleet verzinkte Dyane uit 1972. Moeders de vrouw rijdt een Ford Focus station, die gewoon doet wat ie moet doen ( is ook nog grijs ahhh) Afgezien van een voorliefde van oude Franse auto’s heb ik verder geen voorkeur zolang het maar niet Komo grijs is en het lekker opvalt
LikeGeliked door 1 persoon
In mijn jeugdige jaren, ik had leren rijden in een Kever, deed ervaring op in een Taunus stationcar, later een 15MRS maar vooral een VW T2 busje dat ik kocht meenemen van de zaak, was er ook een 2CV Bestel van het bedrijf waar schoonpapa de scepter zwaaide. In de weekends mocht ik daar mee rijden om zo de motor los te maken die door constant stadsverkeer vol koekte met roet…. Later kwamen daar R4 Fourgonette’s en Estafettes van Renault bij. Was altijd lekker om ervaring op te doen. Maar leerde ook om zelf niet voor een Franse auto te kiezen….Had ik al van thuis meegekregen….Het werd een Tsjech toen ik mijn eerste eigen nieuwe auto kocht. En daar bleef ik bij….
LikeLike