Midden in al die activiteiten en zaken die geld brachten en soms kostten ontstond wereldwijd de bankencrisis. De economie stokte, banken kwamen in nood, ondernemers remden hun uitgaven en investeringen noodgedwongen af en dat had ook effecten op mijn ‘handel’. En dan was er nog iets….Wie een beetje slim was als mkb-er kon via de eigen computer en de vroegste AI-achtige software zelf campagnes opzetten. En in de autowereld, waar veel eigenwijze types op de troon zitten, ging dat al snel zo. Toch kon ik bij een aantal van hen nog de nodige reclame-voorstellen kwijt. Soms op gebied van buitenreclame, dan weer voor flyers rond een actie en zo meer. Het winkelcentrum in Amsterdam-West bleek ook een constante en uitdagende klus. Gelukkig maar. En ik liet de DRY-partner die o.a. drukwerk inkocht mee profiteren. Bij veel acties, we deden braderie/markten etc., huurde ik lokaal (Marokkaanse) jonge mensen in voor de beveiliging van die braderie-stallen. Vaak via de eerder genoemde vertegenwoordiger daar die uiteindelijk overigens zelf door het bestuur van die ondernemersvereniging plotseling buiten spel werd gezet.
Ik werkte mee aan het project van het stadsdeel om de wijk waar dit winkelcentrum gelegen was bij de EU het certificaat ‘veilig ondernemen’ op te doen leveren. En dat zorgde niet alleen voor een blij bescheiden feestje, maar ook voor flink geld aan subsidies vanuit Brussel voor het stadsdeelbestuur. Een nieuwe ondernemersvereniging werd ingehuurd en daarin zaten duidelijk professionele lieden die binnen het mkb hun sporen hadden verdiend. Het aansturen van o.a. mijn werk voor die club werd daardoor ook veel minder grillig, maar het moest nu ook allemaal op papier met bevestigingen etc. Vergunningen van het stadsdeel werden nu ook formeel beoordeeld…veel van mijn tijd ging op aan al die procedures. Maar het leverde ook de nodige publiciteit op. Ook van mensen die heel kritisch waren op dat imago-herstelwerk dat ik deed voor deze buurt. Men dacht dat het zinloos was allemaal. Deze criticasters kregen achteraf nog gelijk ook. Hoe dan ook, wederom een leerschool. De ondernemersvereniging ging na enige tijd afbouwen, het budget van gemeente, banken en ondernemers zelf werd kleiner en kleiner en mensen die ik had leren kennen tijdens die paar jaren werken daar, verdwenen van het toneel. Uiteindelijk schoven ook voor mij de gordijnen dicht. Men had me ‘niet meer nodig’…. (beelden: archief)
Onlangs vernam ik via de hoofdstedelijke media dat het zgn. Stadsdeel Zuid van zins is om op een mij uit de jeugd zeer bekende plek een ondergrondse parkeergarage te bouwen. Dit tot groot (en zeer te begrijpen) ongenoegen bij een deel van de omwonenden. Zoals ik wel vaker heb gesteld, de Amsterdamse stadsdelen worden meestal beheerst door wat linksig ingestelde types die het liefst zouden zien dat hun omgeving terugglijdt naar de oude tijden van voor de massa-industrialisering of de dagen van paard en wagen. Zou men in dit geval teruggaan naar die oude tijden (wat men niet doet hoor, want een parkeergarage levert ook heel veel geld op) kwamen we uit bij een periode in de geschiedenis waarin het rijke Roomse leven nog dominant was in die buurt. Want ik maakte die periode en specifiek daar in die omgeving zeer bewust mee. Op de plek waar men wil gaan bouwen stond ooit de grootste kerk van Amsterdam, de Sint-Willibrordus buiten-de-veste. Een echt enorm gebouw dat haar eenzame centrale toren tot ver buiten de stad liet zien. En dat hadden er meer kunnen zijn ware het niet dat het geld in de 19e eeuw al snel op was tijdens de bouw en men het oorspronkelijke ontwerp vann architect Kuypers los moest laten. Maar dit neemt niet weg dat dit de grootste neogotische kerk was die ooit in ons land is neergezet. Hij was 100 meter lang, 46,5 meter breed en ook nog eens 60 meter hoog.
De omvang van die kerk weerspiegelde meteen veel rond de samenstelling van de bevolking toen. Die was in die jaren overwegend katholiek, een kleiner deel zoals dat toen heette ‘protestant’ en er waren ook nog wat mensen die ‘niets’ waren. De buurt Oud-Zuid waartoe deze omgeving behoorde lag opgesloten tussen de Stadhouderskade aan de ene kant en de Jozef Israelskade aan de andere. De Amstel was weliswaar een aardige barrière, de vele bruggen over die rivier maakten dat ook katholieken uit het oostelijk deel van de stad naar deze grote kerk konden komen in geval van verplicht gebed. Die kerk had een nevengebouw, de lagere (Sint Martinus)school, die uiteraard ook zwaar katholiek onderwijs verzorgde en in een belendend pand gaf men dan ook nog sport/gymnastiekles. Ergens aan het einde van de jaren zestig ging het echter in dubbel opzicht mis. Het katholicisme leed sterk onder de ontkerkelijking, het aantal gelovigen liep sterk terug. De door Kuypers gebouwde kerk begon het wellicht daardoor letterlijk en figuurlijk te begeven. Het geld voor restauratie intussen op.
De parochie verhuisde naar een foeilelijk laag maar nieuw gebouw, midden tussen de huizen van de eerder genoemde buurt. De oude kerk werd in 1970 afgebroken. Al snel verrees er op het open terrein een bejaardencentrum, de oude lagere school werd daarop gekraakt. Later, eind jaren zeventig, is die school alsnog afgebroken en werd het bejaardenhuis nog wat verder uitgebreid. Maar de tijden zijn veranderd. Bejaarden moeten kennelijk thuis in de tuin van hun kinderen worden opgevangen, liefst in de schuur of zo, dat bejaardencentrum is over de houdbaarheidsdatum heen. De buurt door de decennia heen bevolkt door yuppen, nieuwkomers, jongeren. Dus moet er zo nodig een parkeergarage komen. Voor al dat ‘vreselijk blik’ dat dan uit de straten kan worden gehaald om het dorpse gevoel voor de bestuurders van het stadsdeel terug te brengen in de grootste stad van Nederland. Een schande is het in mijn ogen. Maar ja, de moderne tijd en zo meer. We moeten er maar aan wennen dat niets blijft zoals we het graag zouden willen. Nou ja, als je een normale burger bent en niet behoort tot de minderheden. In dat laatste geval kan dan wel alles. Wellicht moet ik toch maar weer beleidend katholiek worden. Dan behoor ik in deze omgeving weer tot een minderheid die op veel begrip kan rekenen. Wie weet wat ik dan nog kan bereiken…
