Er bestaat een mensensoort die zelden of nooit twijfelt over de juiste beroepskeuze. Mannen of vrouwen, zij zijn in de wieg al bezig met voorbereiden van hun latere beroep. Het is een apart slag, het zet af en toe gevoelens van empathie van zich af en volgt de regels. Jaja, ik heb het over ambtenaren. En anders dan wel eens wordt gedacht, verwacht of gewenst groeit deze groep lieden in ons landje jaarlijks met enkele duizenden personen. Ze zitten overal, van de hoogste politieke macht tot in de laagste regionen van onze beroepsmatige samenleving. Wie avontuur of menselijke trekjes zoekt bij deze mensen moet ik teleurstellen.
Die zijn er nauwelijks te vinden. Regels zijn regels, en als ik het mensen zo lastig mogelijk kan maken zal ik het niet laten…. Ik had zelf in mijn beroepsmatige verleden nog wel eens van doen met mensen van de Douanekantoren op Schiphol of in Amsterdam, en ik weet nog goed dat ik met deze lieden vaak grote moeite had vanwege hun opstelling en mentaliteit. Maling aan jouw prioriteiten (een vliegtuig halen..) of belangen. De wet ging voor. En een afwijking van 0.0005% van de regels was reden om je met je vooraf zo zorgvuldig ingevulde papieren even een lesje te leren. En echt, dat zit in veel van deze mensen. Ik keek onlangs naar de op zich nog wel interessante tv-serie over het leven van douanemensen in ons land. De saaiheid is soms tenenkrommend, maar het meest stuitend is toch wel de manier waarop men de grenscontroles toepast bij binnenkomst op Schiphol.
Men ‘kent’ zijn/haar pappenheimers is de stelling, dus af en toe pikt men er iemand uit die om een of andere reden verdacht overkomt. Voor de serie (geknipt en geplakt) zijn dat natuurlijk mensen die iets willen verbergen. Van pakken met illegaal vlees tot soft- of harddrugs. Natuurlijk moet dat worden aangepakt. Maar als iemand vanaf een vakantiebestemming tien schelpen en een veer (gevonden op een wildpad tijdens een wandeling) meeneemt om zo een herinnering te hebben aan die fijne vakantie, grijpt de ware ambtenaar in. Er zit er in die serie een tussen die mij tot moorden zou bewegen. Belerend, humorloos, begrip vragend voor zijn morele rol, immers die veer kan van een beschermde vogelsoort afkomstig zijn en dat ‘willen we niet he?’. De arme passagiers in wanhoop, want uiteraard gewoon onschuldig. Als een expert die veer (Google Lens) heeft gevrijwaard van de verdachtmakingen gaat de typische ambtenaar in de volgende fase. Die schelpen…Want kunnen ook beschermd zijn….. Blijkt niet het geval, maar ‘als ze dat wel zijn moet ik u een bekeuring en boete geven’.. Mijn oude frustraties borrelden weer helemaal omhoog. Het blijven bijzondere mensen die ambtenaren. Alsof ze al bij de verwekking een veilige transportmodus hebben gevonden richting baarmoeder om daar na versmelting met een even saaie eicel al die andere zaadcellen de toegang tot dat moederlijf te ontzeggen. Ik denk ook altijd een stapje verder. Die bewuste douaneman kan nooit een goed minnaar of partner zijn. Heeft altijd iets te mekkeren en doet ook alles volgens een bepaald schema. Je zult er mee getrouwd zijn. Nou ja, daar zijn ook liefhebbers voor…Misschien zelf ook wel ambtenaar. Hoe dan ook, niks mis met regels navolgen hoor, maar mag het allemaal wat menselijker en minder neerbuigend s.v.p. Er zijn meer types zoals ik. Onschuldig, maar wel met een groot gevoel van rechtvaardigheid. Dat gaat een keer mis…Zal je net zien dat dan de camera’s uitstaan… (Beelden: Internet)
Hoewel ik soms wellicht de indruk wek dat de stad Amsterdam minder mooi is dan ik hem echt dagelijks voor ogen heb, ik blijf er toch zeer van houden. Daar helpt geen rood/groen afbraakbeleid tegen. En toch wandelen we vaker door een stad als pakweg Weesp of Sassenheim dan door de eigen geboorteplaats. Dat anti-autobeleid van de huidige linkse stadsbestuurders is daar zeker debet aan. Want om nu een harinkje te halen bij de favoriete visboer en dan daarvoor eerst tussen de 4 en 7 euro te betalen aan parkeergeld is me echt te overdreven. En zo verlegden we in het verleden onze winkel- en wandeltochten naar plekken buiten de eigen mooie stad. Maar soms trekt het toch te erg en doen we precies wat de milieufreaks graag van ons zien, we gaan per metro naar het centrum van Mokum en lopen vandaar uit dwars door de stad heen in redelijk marstempo en intussen toch lekker ontspannen terug naar het oorspronkelijke uitgangspunt.
Dat kan soms een afstand zijn van vijf, acht of tien of meer kilometers. Uiteraard met een camera om de nek of een smartphone in de hand en ook genietend van alle mooie plekjes die Amsterdam nu eenmaal te bieden heeft. Net als toeristen, maar dan met de wetenschap en kennis rond alle straten, stegen en buurten die een Amsterdammer nu eenmaal heeft. Om telkens weer te ontdekken dat er grote culturele verschillen zijn tussen Nieuw-Zuid, Oud-West of Oost. Zeker veroorzaakt door de verschillende culturen die zich in de afgelopen decennia in Amsterdam vestigden en daarmee een stempel zetten op de wijze van leven en de uitmonstering van o.a. winkels. Als je probeert om de grote en bijna onherstelbare schade door de megalomane bouwprojecten te vermijden, is er nog heel veel stadschoon te zien in mijn stad aan de Amstel.
En we hebben in de loop van de jaren ook heel wat vriendjes meegenomen en soms blaren op de voeten bezorgd als het weer eens te lang wandelen was voor hen. Als de gelegenheid zich voordoet gaan we zelf elke week wel een keer aan de wandel. Niet voor de boodschappen, maar gewoon voor het genieten. Bij redelijk wandelweer en met het plan om weer dwars door de stad heen te snijden om te zien wat er nu weer is veranderd, of wellicht nog leuker werd. Of hetzelfde is gebleven als je het vergelijkt met vroeger. De Westermarkt, Jordaan, Leidseplein, P.C. Hooft, Zuid, De Pijp, Amstel, Oost. Want wat men in het Kremlin aan de Amstel ook met die mooie stad aan IJ en Amstel uitspookt, hij blijft ons trekken als nostalgische katalysator van herinneringen. Daarbij, echte Amsterdammers zijn leuk in de omgang en het taaltje dat men bezigt uiterst herkenbaar. Als je de goede plekjes maar weet te vinden. Binnenkort dus weer op zoek…..genieten!!
Wie mij kent weet dat ik een afkeer heb van alles of iedereen die ons land onderuithalen. Of wil verzorgen dat wij als geboren en getogen Nederlanders een hekel krijgen aan ons zelf, onze geschiedenis, onze cultuur of onze gewoonten. Ík laat me dat door niemand aanpraten. Omdat er elders in de wereld ook zoveel aan te merken valt en sommige groepen niet voor niets kiezen om in ons hier opgebouwde paradijsje te komen wonen. Hetzelfde voel ik bij mijn eigen stad. De omgeving waar ik ben geboren, opgegroeid, naar school ging, woonde tijdens de eerste jaren van mijn huwelijk en meer. Waar ik het soms hartstochtelijk oneens kan zijn met de bestuurders. Die van deze grote stad een dorp willen maken, die voorkeur geven aan instroom in plaats van behoud van het goede en vertrouwde. Bestuurders die ook vaak van een politieke signatuur zijn dat ze onder de termen van mijn toorn moeten mogen vallen. Moet je maar niet voor zo’n stroming politiek gaan bedrijven. Ik heb er niks mee en zal er ook nooit iets mee krijgen.
Mits je bijvoorbeeld voor de arbeiders en ouderen een sociaal programma uitvoert. Het opschrijven ervan is bij politici vaak erg makkelijk, bij de dadendrang mankeert het veelal. Dus ja, ik ben soms kritisch op de stadsbestuurders, niet zozeer op die prachtige stad zelf. Waar ik wekelijks hele wandelingen maak en dan geniet van de cultuur, de historie, de fraaie waterpartijen of groene parken. De bevolking is over het algemeen genomen vriendelijk en dat kan niet van elke stad worden gezegd. Kortom, ik ben een Amsterdammer in hart en nieren en laat me daarop voorstaan. Zo niet de ex-Amsterdammer en blogger die mijn gemoederen aardig wist te verhitten toen hij vanuit zijn eigen verkozen provinciale zijlijn weer eens ouderwets te keer ging over de stad, de toeristen, het verkeer en zo meer. Er deugde maar weinig van en hij wist zelf natuurlijk welke oplossingen nodig waren. Niemand anders! Ik was het vaak niet met hem eens. ‘Schijten in je eigen nest’ noem ik dat, omwille van goedkeurende commentaren van mensen die onze stad niet kennen of slechts van imago.
Altijdmijnmening 