Wie mij kent of al een tijdje volgt weet dat ik bepaald niet lid of sponsor ben van de extreemlinkse kerken in onze wereld. Ik meen me te kunnen veroorloven te stellen dat veel linkse propaganda of claims baseren op leugens of verdraaide onderzoeken, waarbij men niet schroomt politiek aangepaste ‘wetenschappers’ op te voeren als bron voor hun denken. In ons land stemt meer dan 55% van de kiezers centrum-rechts, dus links moet altijd hard schreeuwen om vanuit de minderheidspositie aandacht te krijgen voor haar standpunten. En men beperkt zich dan niet tot schreeuwen, vernielen, wegen blokkeren, een vliegveld aanvallen, boerenbedrijven intimideren, het is allemaal op de agenda gezet bij gesubsidieerd volk dat kennelijk niet hoeft te werken voor de kost.
Door die manier van politiek bedrijven verlamt ook elke discussie en vallen eventuele best acceptabele argumenten in het water van een door ongewassen types vervuild stroompje. Maar soms….heel soms….heb ik wel een gevoel bij een argument van deze enge clubs. Zo is er onlangs een maatregel genomen om een mij verder onbekend maar in mijn ogen ook wel erg drastisch gebruik wettelijk af te stoppen; het verbranden van overjarig textiel. Kennelijk is het zo dat veel modeketens maar ook warenhuizen en winkels hun overbodige en wellicht onverkoopbare voorraden leveren aan destructiebedrijven die de nog nieuw in de verpakking stekende kleding regelmatig verbranden. Dat is doodzonde van al die kledingstukken, maar ook slecht voor het milieu. Laat ik dat laatste argument ook maar eens benutten al ben ik op dat punt tevens een voorstander van het vuurwerkverbod rond de oud/nieuwjaar vieringen.
De uitstoot daarvan is net zo heftig als een maand autorijden en bootje varen met alles wat rijd/vaarbaar is in dit land. Maar dit even terzijde. Waar komt die brandgekte vandaan? Kennelijk zijn wij zo modebewust dat we niet willen rondlopen in kleding van een seizoen geleden. Die kleding is veelal gemaakt in een ver land, door mensen die een hongerloon verdienen, daarna per schip naar onze streken gevoerd, hier gedistribueerd en dan in de winkels gelegd. En dan willen wij, verwende consumenten, dat soms niet kopen. Te duur, te gek, te dun, lang of slecht gestikt. Wat overblijft na een seizoen komt dan steevast in de aanbieding. SALE, UITVERKOOP, KORTING, het zijn kreten die soms nog wat helpen, maar in andere gevallen niet. En dan voert men het restant af. Niet naar de kledingbank, stichtingen die armen helpen of zoiets, nee naar de verbrandingsovens. Ik was echt verbaasd over dat gedrag. Immers er zijn genoeg mensen voor wie een broek van een tientje nog te duur is gezien hun situatie, we tellen tienduizenden daklozen in dit land, kortom er zijn voldoende kanalen om vriendelijker om te gaan met oude kleding. Alles beter dan verbranden. En dat is dan meteen het beste argument voor die wetten die dit nu gaan tegenhouden. Eens zien wanneer wij voor 1 euro of zo kunnen gaan profteren van de super-aanbiedingen bij de ons bekende ketens. Hoe dat straks moet bij die budgetwinkels als Primark weer ik nog niet, maar die mogen dan wel hun spullen gratis gaan uitdelen. Hoe dan ook, voor een keer ben ik het eens met de linkse propagandisten…een wonder…en dat moet in die kringen gekoesterd…. (Beelden: Internet)
In de wereld zijn diverse plekken te vinden die voor de mens eigenlijk niet geschikt zijn om zich te vestigen. Bij of op vulkanen bijvoorbeeld, of in een streek die zo dicht aan zee ligt dat de eerste de beste storm hele dorpen of steden van de kaart kan vegen. In het recente verleden zagen we dat laatste in New Orleans, New York, maar ook in Aziatische streken waar tsunami’s dood en verderf zaaiden. Ook bij uitbarstingen van vulkanen zie je grote consternatie bij de bevolking, er vallen vaak doden en gewonden, maar toch keert men weer terug naar de gronden waar men nu eenmaal was gaan wonen. Veelal met allerlei argumenten. Van vruchtbaarheid van de grond tot het aantrekkelijke economische klimaat. Hetzelfde geldt voor Nederland. Waar met name het westen door haar ligging aan zee en riviermonden vruchtbare bodem biedt voor hen die geld willen verdienen aan handel en andere zaken. En waar men werkt wil men ook wonen. Weinigen nemen de gok door in het oosten van het land te gaan wonen voor de rust en elke dag op en neer te reizen naar die werkplek in het westen. Een werkplek die vooral zijn ont/bestaan dankt aan de omgeving waarin ook Schiphol, onze nationale luchthaven, een magneetfunctie heeft.
In mijn verhaal over mijn eigen carriere beschrijf ik tweewekelijks de ontwikkelingen van dat vliegveld en wat er allemaal omheen hangt. De groei van de luchthaven ging door de jaren heen snel. En dat had weer een enorme invloed op de omgeving. Er vestigden zich allerlei bedrijven en instellingen die juist om dat vliegveld in de buurt wilden zitten. Amsterdam groeide uit haar voegen daardoor, maar dat gold ook voor buurgemeenten als Haarlemmermeer, Aalsmeer, Zaanstad en zelfs Almere. Zonder Schiphol was die groei matig geweest. Internationale handel maakt dit ook mogelijk. Maar er was nog een dingetje dat we nu graag vergeten als we behoren tot de groep van namaakomwonenden en beroepsklagers rond het lawaai van die vliegtuigen. Het Plan Schiphol, waarop het huidige vliegveld in al zijn omvang baseert, stamt al uit 1946. Werd in 1948 met meerderheid van stemmen (ook uit de omringende gemeenten) aangenomen als plan voor de ontwikkeling van het vliegveld in de jaren daarna. In dat plan stonden 6 start- en landingsbanen! Voor de luchtvaart die toen nog wat in de kinderschoenen stond was dat best ambitieus. Maar men keek in dat plan meer dan 25 jaar vooruit. Hadden de provincialen die de omliggende gemeenten bestuurden dat ook gedaan, hadden we nu minder klagers gekend. Want die gemeenten naast Schiphol begonnen driftig te bouwen. Verstening is nu eenmaal macht, het genereert ook belastinggeld en je kunt je breder maken in provinciaal overleg. Maling aan het toch duidelijke plan voor de nationale luchthaven, men bouwde vrolijk in de aan/uitvliegroutes van de vliegtuigen die men intussen wel hoorde, maar waarvan men het idee had dat het vanzelf zou gaan wennen. Nou nee dus. De toenmalige straalvliegtuigen ontwikkelden geluidsniveau’s van 120-130dB. Best veel. Protesten het gevolg.
Men ging er wel wonen, maar lawaai? Nee dat wilde men niet. En dat gaat nu al 40 jaar zo. En de verantwoordelijke gemeenten blijven maar bouwen. Voor mensen die meteen gaan klagen. Want zij willen wel wonen in een grote stad, hebben toch het liefst dorpse geluiden om zich heen. De bestuurders van die uitdijende gemeenten zijn daaraan schuldig want hadden maling aan de plannen. Intussen heeft de Minister van Binnenlandse Zaken besloten dat nieuwbouw in de zones die het meest getroffen worden door geluid van vliegtuigen en overig verkeer dan wel industrie, terughoudend moet worden benaderd. Ach en wee wordt er nu geklaagd door de gemeentelijke bestuurders. Daarmee worden hun plannen net zo doorkruist als het wegennet doet dat mede zorgt voor die meetcijfers die ten grondslag liggen aan de restrictie. Het is op zich een wijs besluit. Op basis van iets dat al 72 jaar bekend moest zijn en waaraan zoveel voorgangers compleet maling hadden gehad. Spreiding van bevolking over het land het meest logisch alternatief. Met name voor die groep beroepsklagers (90% van alle klachten komt van 2-5% van de omwonenden) een prima alternatief. Ga weg uit het westen, verhuis naar het oosten of noorden van het land. Maar let wel op de plannen daar. Soms zijn die ook al heel erg oud. En doe er verder het zwijgen toe. Want zij die niet klagen maar gewoon accepteren dat het westen druk is, worden er erg moe van. (Beelden: Yellowbird archief)
Altijdmijnmening 