Hoog drempelige politiek

WP_20140906_007Zet een wethouder neer voor zaken als verkeer of infrastructuur en tien tegen een dat je daarna ontdekt dat die man of vrouw in zijn politieke agenda heeft opgenomen om de gemeente waar hij/zij verantwoording voor draagt, om te zullen vormen tot een soort militaire trainingsbaan vol vallen en hobbels. De malloten die deze posten bezetten zijn dan bereid om elke doorstroming in hun gemeente te beperken via rotondes en heel veel, vaak ongekend hoge, verkeersdrempels. Alsof dat de oplossing is. De ellende van die dingen is dat ze worden opgezet voor lieden met suv’s of zo, wie met een meer normale auto uit de AA of A-klasse rond rijdt moet kruipend over die gemene dingen heen wil je niet vast komen te zitten of schade doen aan de onderkant van je persoonlijke vervoer. Koploper op dit gebied zijn naar mijn mening de gemeenten Almere en Amsterdam. Maar ook elders heb ik ontdekt dat men gek is op het treiteren van het verkeer. En die dingen kennelijk ook laat aanleggen zonder meetlat. Dat je ze uitvoert als de zachte boezem van een vrouw kan ik me voorstellen. Dat is een natuurlijke vorm. Maar echte hoeken, met het liefst bovenop een blok beton dat geweldige schade aan kan richten is regelrechte sabotage of poging tot doodslag. Aan de auto, dat spreekt. Al vrees ik soms ook voor hen die op de motor of scooter over die dingen heen moeten. Toen ik onlangs in Almere een route moest rijden die dwars door allerlei woonerven voerde, men heeft maandenlang een doorgaande weg afgesloten voor renovatie na een jaar of dertig gebruik, kwam ik zowat 25 van die drempels tegen.

WP_20140906_008Wat normaal een route is van 5 minuten duurde nu door die hobbels meer dan een kwartier. De bewoners van de wijk waar wij heen moesten voor dat bezoek, hebben dit elke dag, zeker als ze auto-afhankelijk zijn voor hun boodschappen. Het is een schande. Dat geldt ook voor de Gemeente Amsterdam. Ik bracht onlangs mensen naar het centrum van onze stad en deed dat met de intentie om hen ook nog iets meer te laten zien van onze hoofdstad dan alleen de bekende plekjes. Het bleek dat ik me had begeven in een doolhof van eenzijdig afgesloten straten, die vroeger gewoon berijdbaar waren, en waar zoveel drempels in waren aangebracht dat de gemiddelde snelheid van drempel tot drempel iets van 5 km/u was. Zou dit die politieke bestuurders nu op enige wijze een orgasme bezorgen van treitergenot of zo? Als een stad de auto tot vijand heeft verklaard van het milieu, dan onze hoofdstad. Het revolutionaire karakter van de Mokummer wordt vanzelf opgewekt door een keer een route te rijden als ik deed.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk vrees toch dat veel van die verkeersremmende constructies zijn aangebracht op aanstichten van zgn. progressieven die menen dat je wel met de fiets van A naar B kunt, al is die afstand wellicht 80 km,, of dat je dan maar in het niet aanwezige openbaar vervoer moet stappen. En als ze dan klaar zijn met die drempels bedenken ze wel dat rotondes de doorstroming bevorderen. Jaja. Sinds hier aan het einde van de wijk zo’n kreng ligt, hebben we elke ochtend files en staan de toevoerstraten allemaal vast. Toen daar nog een normale kruising lag, was er nooit echt sprake van files. Maar de verantwoordelijke wethouder van toen is nu weer ergens anders actief. Met de muziek mee, of noorderzon vertrokken. En liet de burgers de ellende van de toenmalige besluitvorming. Er zouden aparte straffen voor moeten worden bedacht…. O nee, dat mag niet natuurlijk. Wellicht is niet stemmen op partijen die ons land tot een tankbaan willen omvormen beter….dringend advies!

Rammelgevoelig

1044759_403165286467631_2147198073_nZet mij in een of ander vervoermiddel en ik hoor altijd wel ergens een rammeltje, piepje of kraakje. Beroepsdeformatie, zeker,  al had ik dat vroeger ook al. Ik kan er niet tegen dat een met zorg in elkaar gestoken vervoermiddel ineens aan doet als een door een stel malloten afgebouwde wasmachine te keer gaat. Wellicht iets wat ik van thuis mee kreeg. Mijn stiefvader was een techneut van de bovenste plank en die hoorde als het er op aan kwam elke rammel in de carrosserie of motor snel en wist meteen waar het zat. Die gave nam ik over. Ik hoorde dingen die hij niet hoorde. Zoals versleten spoorstangen of knikjes in schokdemperbenen. Rammels in het dashboard zijn mij geen gruwel. Maar vooral die in het rijdende huis van een auto, daar waar de inzittenden verblijven, storen me mateloos. Ik had dan ook, toen ik nog beroepsmatig in het ‘vak’ zat, veel begrip voor klanten die ‘gek werden van een rammel’. Waarbij het me opviel dat juist monteurs die rammels niet hoorden. Ook een vorm van deformatie, selectieve doofheid. En men vond mij een zeurpiet. Immers, een auto die rammelt ‘leeft’. Jaja, mar als je daar al je spaargeld aan hebt besteed wil je echt een rammelvrije auto. Nu waren de toleranties van toenmalige auto’s bepaald minder streng bepaald. Dus er rammelden heel wat auto’s. De een wat meer dan de ander maar toch. Soms kostte het tien proefritten over klinkerwegen om de klacht weg te werken. Kostte veel tijd, maar de klant was koning. Waarbij die techneuten mij, als commercieel ingesteld type, maar weinig vertrouwden op mijn woord of waarneming.

Model Renault 4 Fourgonette altAkASJFAzzNvVQTUMv9j9HnsDPzzV_0hsSYPiwv5jvS94Nee, men ging vaak zelfstandig aan de slag om het euvel te verklaren en evt. op te lossen. Soms lukte dat, vaak niet. Luisteren naar een klant is vaak een weinig voorkomend talent van graag met hun handen werkende ambachtslieden. En dus kreeg je een bepaalde auto soms drie, vier keer terug in de werkplaats en werd er veel geklaagd. Is dat veranderd? Nee! Ook nu nog blijkt het lastig te zijn om een rammelklacht te duiden. Terwijl de moderne auto geen rammelbak meer is. Veel van die carrosserieen worden gemaakt met behulp van robots, die kennen geen ‘maandagochtenden’ of afleiding door het kijken naar leuke vrouwelijke collega’s. Nee, een auto hoeft niet meer te rammelen en als je naar de aanschafprijzen kijkt zou het zelfs gewoon ‘verboden moeten worden’. Toch is er af en toe een moment van twijfel. Zoals ik onlangs had. Een resonantie ergens vanonder de auto vandaan die zich alleen voordoet op extreem ongelijke wegen. Op elke andere straat of weg hoor je niks. Maar toch….. Al een keer na laten kijken, men ‘had het gevonden’. Maar op de terugweg naar huis bleek die rammel er nog steeds te zijn. Vervelend, maar vooral omdat je dan niet helemaal serieus wordt genomen. Dus we gaan nog een keer langs bij de dealer die verder zijn werk naadloos doet waar het vraag en aanbod betreft. Hoor ik een paar dagen later van een goede vriend in een soortgelijk model een bijna gelijk verhaal. Rammeltje, vooral op hobbels, onderkant auto, terug geweest en zonder resultaat. Is dat niet toevallig? Zit 200 kilometer tussen die dealerbedrijven en de merken (sub van een groter Duits)verschillen ook. Toch familie?  Rammels, het kan vervelend zijn.. Vooral als ze niet worden gevonden…..Ik ga even fietsen…..zit trouwens een tik in….ook zoiets…..