Onlangs zag ik in een oldtimer-magazine waar achterin de nodige advertenties stonden opdat ware liefhebbers van dat oude rijdende erfgoed wellicht een nieuwe hobby konden starten dan wel hun bestaande collectie uitbreiden, twee aanbiedingen van in goede staat verkerende Trabants. Type T601 en wagens met de oorspronkelijke tweetaktmotoren waardoor ze zo bekend werden. En de prijzen die werden gevraagd logen er niet om. Er is een markt voor, ook in Nederland, al zal het nog wel een toer zijn om een dergelijke auto anno 2026 te voorzien van een geldig Nederlands kenteken gezien de uitstoot. Want tweetaktmotoren walmen er vrolijk op los, al was het maar omdat ze draaien op mengsmering van benzine met olie die dus direct wordt verbrand.
Net als bij 90% van alle bromfietsen en motoren in vroeger jaren. Voor WO2 was die tweetakt-techniek vooral in gebruik bij Duitse merken, maar ook enkele Tsjechische, Poolse en Britse fabrikanten benutten het. Na de oorlog reden ook de eerste Zweedse Saab’s op tweetakt. Het systeem zorgde voor behoorlijke prestaties en minder onderhoud aan de auto. Althans in theorie. Hoe dan ook, de na-oorlogse auto-industrie van met name Duitsland zat in het oostelijk deel van dat land met een aardig probleem. De Russen namen hele stukken van de fabricagelijnen van Opel, BMW maar ook DKW mee terug naar het thuisland. De Oostduiters wilden zelf graag weer hun ooit zo grote en trotse industrie herbouwen en deden dat met steun van sommige Russische officieren dan ook.
Alleen kwamen er heel wat juridische problemen op hun pad toen BMW, Auto Union (DKW) en Opel zich niet akkoord verklaarden met voortzetting van de productie in een deel van het land waar men geen controle over had. Resultaat; BMW werd EMW en zou later Wartburgs bouwen, DKW werd IFA en leverde haar (vrijwel identieke) modellen ook naar Nederland en Opel verdween daar in het oosten helemaal. Horch, ook al zo’n grote naam moest ook plaatsmaken en in haar plaats werden op enig moment kleine personenwagens gebouwd die als Trabant het rijdende levenslicht zouden zien.
Opgebouwd uit een opmerkelijke materiaalsoort, Duraplast, dat eigenlijk bestond uit in een soort kunststofhars afkomstig uit de bruinkolenmijnen en textielvezels die men uit de Sovjet Unie ontving. Het samengeperste spul bleek duurzaam, sterk en was ook vrij eenvoudig te verwerken. Technisch baseerde de auto op de oude DKW-techniek dus kwam die tweetakt-aandrijving om de hoek. Hoekig van vorm en door de jaren heen steeds ‘verbeterd’. Voor ons westerlingen bijster goedkoop te vinden, voor een Oost-Duitser een droom om soms 10 jaar op te moeten wachten. Leverbaar als sedan, stationcar (Universal) of open ‘jeepje’ (Tramp)wat vooral interessant was voor de Volkspolizei. Tientallen jaren bouwde men Trabants, de laatste reeks zelfs met een VW 1,0 motor uit de Polo, maar dat kon het concept niet meer redden.
Na de val van de DDR werden de Trabi’s massaal gedumpt en gesloopt. Niet omdat de auto’s op waren maar omdat men ze zat was. En dan nu de revival van het lelijke eendje van de DDR. Meer dan 3 miljoen keer gebouwd. Geen eendagsvlieg. Integendeel. Opnieuw gewaardeerd. En met een interessante geschiedenis…(Beelden: archief)
Altijdmijnmening 