Lijken de jaren dat wij nu samen zijn en als liefdevol team het getrouwde leven en alles wat daarbij hoort aan zijn gegaan en in feite nog kneden tot een voor ons beiden acceptabel geheel. Schouder aan schouder, soms in voor- of tegenspoed. De recente gebeurtenissen maakten weer duidelijk dat je dan echt even op mekaar moet kunnen leunen. Want soms zijn zaken die je meemaakt confronterend, dan weer verdrietig, maar samen sterk. Altijd koek en ei? Tuurlijk niet. Twee mensen, twee meningen, twee karakters en uiteraard invloeden van buiten (denk aan werk) die zorgen dat bepaalde dromen niet uitkomen of dat verwachte inkomens minder vanzelfsprekend worden bereikt. Basis van het geheel; communicatie! Als je bent uitgepraat moet je er mee stoppen is mijn mening. En echt, gesprekken vielen of vallen bij ons zelden dood.

Komt ook door de al dan niet gedeelde interesses maar zeker ook omdat we veel dingen ondernemen, deden, of delen met lieve vrienden en familie. Alweer decennia lang samen, eerst gewoon als collega’s bij de eerste werkgever (de Bank), dan ‘verkering’, verloofd en daarna getrouwd. Zoals dat vroeger ging. Dat trouwen deden we overigens om allerlei redenen vrij vroeg in ons leven en was meteen een gezamenlijke verklaring van onafhankelijkheid. Ons eerste huisje bij de schoonouders (voor mij) op zolder aan de hoofdstedelijke Amstel, hartje centrum van onze stad. Prima, nieuw ingericht, pietepeuterig bescheiden maar wel van ons. Later zouden die behuizingen steeds meer groter groeien maar altijd van ons zijn. Smaken kwamen overeen en dat is nog vaak zo. Hoe dan ook, dit jaar vieren we nog even bescheiden. We naderen een kroonjaar. Dat meld ik later nog wel eens. Voor nu….we gaan even samen genieten…. (Beelden: Prive)