..kaarsjes blies ze in haar lange leven uit. 97! Dat is niet iedereen gegeven zou ik me voor kunnen stellen en als je bedenkt dat ze al die tijd min of meer zelfstandig woonde en leefde is het bereiken van die leeftijd een bewonderingswaardige prestatie. Ook al zeiden wij telkens schertsend dat zij ‘wel 102’ zou worden in deze conditie. Nou was die conditie de laatste tijd aardig fragiel geworden en liet haar geheugen haar vaker in de steek dan dat ze zelf wenselijk achtte. Maar over een andere inrichting van dat leventje in haar ruime flat met metgezel Lucky, de rode kater, was niet te praten. Schoonmama, Jo, Johanna, Jopie, moeke Jo, ze is er niet meer en dat is ondanks het gaan der dingen zoals ze deden in deze laatste maanden, toch best even wennen. Fysiek en geestelijk leek ze eigenlijk ineens niet meer op die krachtige, mooie, vrolijke en zeker reislustige dame die ze zovele jaren was geweest. Want reizen deed ze tot op hoge leeftijd graag. In ons eigen land, Europa, maar ook naar de VS, Egypte of Hong Kong. Alles beter dan thuis zitten kniezen en bedenken dat ze ‘zo graag nog hier en daar heen had gegaan, maar het omwille van dit of dat niet deed’. Dus hup, met een of meer van haar kinderen in het vliegtuig of de auto en iets nieuws bekijken. Ze hield er ook van om verwend te worden. Lekker eten, naar een goede kapper, shoppen, en dan het liefst in winkeltjes waar andere mensen aan voorbij liepen. Je wist immers maar nooit… Haar inmiddels leeg geruimde huis was een verzamelplek voor al die uit den vreemde meegenomen schatten (..). Ik kende haar vanaf mijn jeugd, kwam er voor het eerst thuis in 1964. Best lang dus, en we maakten ook samen veel mee. Van hoge toppen tot diepe dalen. Maar altijd bleef ze overeind, sterk, en het liefst zonder al te veel poespas om zich heen van andere, voor haar vreemde mensen. Zeker in de laatste jaren was haar familie meer dan genoeg. En zo namen we een paar dagen terug ook afscheid van haar. Definitief, maar wel in die kleine en vertrouwde kring die haar zo dierbaar was. Kater Lucky kreeg binnen de familie een nieuwe stek, die werd zijn naam waardig liefdevol opgevangen. Maar Jo is niet meer. Uiteraard uit het oog, niet uit het hart….Daartoe was ze te lang en te stevig aanwezig.
Altijdmijnmening 
Heel erg mooi, recht uit je hart be/geschreven! Nogmaals heel veel sterkte! Als een dierbare op deze leeftijd overlijdt zeggen mensen vaak “maar…. zij was al heel oud”, het gemis blijft al krijgt het na een tijdje een ander gezicht.
LikeLike
Het was een bijzonder mens en ik kende haar al zo lang. We proberen met name die laatste fase uit de gevoelens te krijgen en bij haar afscheid hebben we het vooral gehad over die vroegere jaren waarin zij nog schitterde…..
LikeLike
We gaan uit van verdoving op termijn….
LikeLike
Als de verdoving is uitgewerkt, de nare beelden van de laatste periode langzaam een “verborgen” plek in je hersenen vinden, begint het besef pas echt dat iemand van wie je zo lang hield en die je zo lang kende, in jouw geval al 62 (!) jaar, er definitief niet meer is. Dan komen de momenten van doorgaans mooie herinneringen én dankbaarheid én ook een soort van berusting.
LikeGeliked door 1 persoon
De berusting is er al hoor. Al was het maar omdat haar verdere pijn en alle andere ellende is bespaard. Die beelden hebben zeker even de tijd nodig uit het collectief geheugen te verdwijnen. Dat lukt nu nog niet…
LikeLike
Gecondoleerd, en sterkte met dit verlies een plek te geven.
LikeLike
Dat zal nog wel even vragen. Maar dank je wel…..
LikeLike
Dankjewel….we zitten nog steeds met een deuk in de ziel, maar dat kan worden hersteld….
LikeLike
Heel mooi geschreven, alsof zelfs ik haar gekend heb. Gecondoleerd, sterkte en koester de herinneringen.
LikeLike
Zij verdiende dit ook! Dank!
LikeLike
Een heel mooie ode aan die bijzondere vrouw
LikeGeliked door 1 persoon
Dankjezeer…
LikeGeliked door 1 persoon
Sterkte! Het is niet veel mensen gegeven om zo oud te worden in een redelijk goede gezondheid. Je koestert de herinnering aan zo iemand.
LikeLike
Dat doen we zeker. Als familie hebben we haar via mantelzorg ook in staat gesteld gewoon thuis oud te worden. Met alle vertrouwde zaken om zich heen. Maar op enig moment ging het niet meer. Daarna ging het snel…
LikeGeliked door 1 persoon
Precies mijn moeder.
Die is nog 94 geworden.
LikeLike
Het is sommige mensen gegeven om mooi oud te worden….
LikeLike
Mijn oprechte medeleven met dit grote verlies, waardevolle mensen wil je niet kwijt ook al zijn ze hoogbejaard. Breng ook Tru mijn medeleven over en sterkte met het verwerken van dit verlies.
LikeLike
Dankjezeer….Het waren heftige maanden en dat kreeg nog vrij snel een verdrietige finale. Maar we vierden bij haar afscheid vooral haar mooie leven voor ze in de versukkeling raakte….
LikeLike
En ze blijft vast in jullie herinnering ‘leven’.
LikeGeliked door 1 persoon
Ja, dat lijkt mij wel. Ook al was zij zelf niet zo van op de voorgrond treden, ze volgde wel alles en was tot op hoge leeftijd actief op FB en zelfs Instagram…
LikeLike
Ik weet het zéker.
LikeLike
Mijn condoleances. Hoeveel jaar ook, een geliefd iemand mis je altijd. Al is het maar een beetje.
LikeLike
Zij was een bijzonder mens, dus vergeten zal niet snel gebeuren…
LikeGeliked door 1 persoon