Bellen….

Yellow Bird - pic birdDe naam van mijn mini-bedrijfje werd een paar jaar geleden schaamteloos gekopieerd door een of ander innovatief filmbedrijf dat om mij duistere redenen besloot om die toch redelijk unieke naam min of meer te claimen. Opmerkelijk was het gedrag van een van hun juristen die meende dat ik voor een luttel bedrag wel bereid zou zijn bedrijf en web-domeinnaam op te geven ten faveure van deze nieuwkomer. De muur van onbegrip aan mijn kant was hoog en dik, de betrokken man kwam er niet doorheen. Sindsdien zijn er dus twee bedrijven met die naam, al voer ik dan een extra toevoeging aan die naam toegevoegd vanaf het begin in 1991. En die naam heeft voor mij een heel lange geschiedenis die al ergens vanuit begin jaren zestig aan mij kleeft. Hoe dan ook, het gevolg van de keuze door die kopierende naamgebruikers is dat ik nog wel eens mailwisselingen of offertes krijg van bedrijven die graag zaken zouden willen doen.

Yellowbird paintingIn het begin maakte ik die lui nog wel eens gek door gewoon in te gaan op hun aanbiedingen, maar dan vanuit mijn perspectief. Maar ik snap ook wel dat het probleem niet zozeer zit bij de aanbieders van die diensten maar meer bij die lui die te beroerd waren een andere naam op te zoeken. Alleen daarom al houd ik die naam nu vast als een mij toebehorende naaste. Ze kunnen me wat. Af en toe is het ook wel komisch. Want ook bellen kan leiden tot misverstanden. Zo af en toe krijg ik mensen aan de lijn die vermoedelijk via, via aan mijn bedrijfstelefoonnummer zijn gekomen en dat aanzien voor die filmers. Kom je soms best tot leuke resultaten al hangt het wel af van mijn humeur op het moment van aanname van de telefoon. Vooral als men mij belt met de vraag door te verbinden naar ‘die of die’ kan ik het soms niet laten om de telefoon even bij de heftig knorrende Pixel of Pico neer te leggen. Die graag de rol van collega op zich nemen.

YB Nipper IMG_5268Na enige tijd wordt men dan wat ongeduldig. Niet aardig? Ik weet het. Maar ja, ik vraag ook niet om die overlast. Laten we nu een tijdje geleden gebeld worden door weer zo’n aardig dame die met een klaterende stem vroeg naar meneer Bruinzeel. Tja, ik vond haar te leuk om zomaar af te poeieren. Het werd een leuk gesprek. Ze gaf toe slordig te zijn geweest met hun database. Maar zij had geen behoefte aan mijn communicatieadviezen, autokeuze-ervaring of gewoon een leuk lang gesprek. Nee ze moest echt naar die meneer Bruinzeel. Het hielp niet toen ik haar vertelde dat ook ik professionele filmers kan bieden. Al zei ze wel dat ze mijn adres en aanbod wel zou noteren. Voor ‘je weet maar nooit’. Kijk, zo kan het ook. Gewoon van de gelegenheid gebruik maken. Van de nood een deugd, voor geen enkel gat te vangen. Wij namen al lachend afscheid. Zou ze nog eens bellen? Ik hoop het wel…nooit weg, zo’n nieuw contact….Wel nog even uitleggen thuis….(Foto’s internet/C.J.v.Riel)

Vandaag, 117 jaar geleden….

FWRaiffeisenVandaag, de 12e juni van het jaar 2015 is het precies 117 jaar geleden dat in Utrecht de aanzet werd gegeven voor de oprichting van de Coöperatieve Raifeissenbank, voorloper voor de huidige Rabobank. Deze bank werd genoemd naar de bevlogen oprichter en burgemeester Friedrich Raifeissen die zich de ellende aantrok van vele keuterboeren aan het einde van de 19e eeuw. Die leefden vaak in grote armoede en hielden zichzelf en hun bedrijfjes veelal overeind met geleend geld. En woekeren was die bankiers in die periode niet vreemd. Rente op rente en ook nog eens geen enkel gevoel van mededogen zorgde voor veel ellende. Raifeissen gaf zijn samenwerkingsverband een dusdanige constructie dat de ‘leden’ inspraak hadden bij het beleid en de rentevoet. Dat hielp heel wat Jan Splinters door de denkbeeldige winters. De bank baseerde zich daarbij op fijn-christelijke principes waarbij men terug greep naar een vorm van barmhartige medemenselijkheid die bijna ongekend was. Dat gevoel en die principes bleven lang een onderdeel van het Rabobank-denken en zorgt ook nu nog voor grote trouw bij de klantenkring.

Rabobank-logoAl is dat imago intussen wel aardig afgebrokkeld toen bleek dat men bij de Rabo net als bij elke andere bank gevoelig was voor gerommel met rentevoeten, de kredieten niet meer zo simpel verstrekte als de agrarische of mkb-klanten voorheen gewend waren geweest en aan de top van het bedrijf lieden kwamen te zitten die dingen deden en beslissingen namen waardoor de oude heer Raifeissen zich in zijn graf zou doen omdraaien. Bankieren in het algemeen heeft weer net zo’n imago gekregen als in die periode aan het einde van de 19e eeuw toen dat gedrag en bijbehorende imago juist zorgden voor oprichting van die Raifeissenbank. Kennelijk is het lastig om je principes geen geweld aan te doen. De Rabo zou gedegen moeten zijn, betrouwbaar, een rots in de woekeraarsbranding.

rabobank-HQ UtrechtHelaas…… Daarbij sloot en sluit het bankbedrijf kantoren bij de vleet, verlaat juist de klantengroepen waarop het altijd steunde en vervreemdt zich zo van haar eigen achterban. Nu ben ik ook niet blind of doof, laat staan monddood, maar er is toch iets mis met de financiële wereld als je ziet dat Rabo door velen niet veel anders wordt gezien als ‘een van die banken’ en niet meer in die zo gezochte uitzonderingspositie. 117 jaar na de oprichting is er maar weinig wat je kan verleiden om met je financiële vragen richting Rabo te stappen. Dus die nieuwe tractor en ploeg die ik nodig heb voor de achtertuin koop ik dan maar met een kredietje van een andere bank. Gelukkig weet ik dat wat ik hier schreef door veel lezers niet als serieus te nemen wordt opgevat. Maar neem van mij aan dat de feiten echt kloppen. En als je het niet gelooft, gewoon nakijken…Google is geduldig. Of de persafdeling van de Rabo bank in Utrecht.