Tussen de bedrijven door verhuisde ik mijn bedrijfje intern van een kleine kamer die ik bij de start van mijn zelfstandige bestaan tot een gezellig kantoor had weten om te vormen, naar een grotere ruimte. Daar kon ik meer apparatuur kwijt en ook een professionele ladekast vol dossiers waarin je kon zien hoe hard er gewerkt werd en welke creatieve gedachten uit mijn brein waren ontsproten. Hoewel zeker ruim zat, ik droomde toch van een nog plezieriger ruimte en door een paar zaken in huis bouwkundig aan te pakken kon ik een jaar of wat later opdracht geven voor een uitbouw van onze zolderetage. Daar kwam dan mijn mancave/annex kantoor. Meer dan genoeg ruimte, uitzicht over de daken om me heen en o.a. op de aanvliegroute van Schiphol via start/landingsbaan 27. Dat inspireerde extra. Die hele verbouwing en verhuizing was een beste klus, kostte ook echt geld, maar het paste wel in de wat rustiger periode die toch het gevolg was van de bankencrisis.
Veel van het intussen geplande werk verviel, een deel van de opdrachtgevers verdween achter de horizon of schaalde zelf het eigen bedrijf af. Een van de opdrachtgevers die niet zo dacht was de oorspronkelijke ondernemer die me binnen had getrokken bij dat Amsterdamse winkelcentrum. Hij had allerlei handeltjes naast die job van toen, bezat in de stad diverse panden en wilde samen met zijn vriendin expanderen in een nieuwe branche. Wellness. Dus werd er een winkelpand in Amsterdam-West ingericht en omgebouwd. Wie fysiek haarloos door het leven wilde kon hier goed terecht en de beste apparatuur plus een stel fraaie meiden stonden voor dit werk beschikbaar.
Maar er moest wel een introductie-campagne komen die maakte dat er vanaf de start ook genoeg klanten op af kwamen. Ik kreeg die opdracht. Dus onderhandelde ik met ontwerpers, drukkers, kranten en zo meer. Ik maakte alles piekfijn in orde, flyers werden rond gedeeld in de buurten waar hij wilde scoren, de advertenties geplaatst, en op de dag van de officiele opening was het echt heel druk. Mede doordat ik ook een dikke vorm van PR had toegepast. Bevestiging van de tevredenheid over de resultaten (er werden meteen ook behandelingen geboekt) kwam van zijn kant per mail naar me toe. Wat echter niet kwam na enige tijd was betaling. Ik had echter alles voorgeschoten en dat ging om aanzienlijke bedragen. Na lang aandringen kwam de mededeling dat de opdrachtgever toch vond dat het allemaal wat duur was en hij wilde wel korting hebben op de facturen. Mooi niet! Afspraken waren gemaakt, bevestigd, ondertekende opdrachten maakten dat duidelijk. Uiteindelijk moesten we naar de rechter om wat ons toe kwam (plus alle juridische kosten) ook betaald te krijgen. Ik was goed voorbereid, mijn advocaat ook. Het geld werd uiteindelijk volledig overgemaakt en daarna heb ik de man nooit meer gezien of gesproken. Opnieuw een bijzondere ervaring. En dat was dus wederom een deel van de leerschool. In deze tak van dienst toch wat gebruikelijker dan in andere branches. En dat was/bleek best confronterend….(Beelden: archief)
Ik beschreef eerder al; (blog van 4 augustus jl) het streven van sommige linkse en opgehitste lieden naar een revolutie op basis van wraakzucht en vermeend lijden. Om daar toch nog eens iets tegenover te stellen even een persoonlijk verhaal dat veel duidelijk maakt over wat ik aan ervaringen opsloeg in het geheugen en mijn mening over bepaalde zaken mede vormde. Het was in 1970 dat wij als familie besloten te verhuizen naar de splinternieuw gebouwde wijk Bijlmermeer. Net ten zuidoosten van Amsterdam, fraaie flats, veel ruimte, CV, Kabel-TV en een balkon om U tegen te zeggen. Amsterdam zorgde indertijd ook al niet zo goed voor haar eigen inwoners. Woningen waren schaars en als je geen 20 jaar inschrijving bij het CBH (Centraal Bureau Huisvesting) kon aantonen was je gedoemd op een zoldertje te blijven leven of zoals wij, inwonend bij de (schoon)ouders in een op zich aardig historisch maar slecht te verwarmen pand in het centrum van onze stad. Het was mijn schoonvader die ter verbetering van de situatie na een paar jaar stappen zette en plotseling kregen we binnen de particuliere huurmarkt een schitterende flat toegewezen in die nieuwbouwwijk die lonkte. De maandhuur was 50% van wat wij verdienden, maar goed, je kreeg er een heel mooi en nieuw eigen huis voor terug.
En zo genoten we van het comfort en de omgeving, we zagen de wijk steeds verder opbouwen, en om ons heen woonden veel mensen die ik van Schiphol (zie mijn vervolgverhaal) kende. Niveau, het mocht iets kosten. In 1973, we kregen gezinsuitbreiding en in dat flatgebouw bleken vijfkamerwoningen regelmatig beschikbaar te komen. Doorstroming deed haar werk, dus kozen ook wij voor verruiming van onze woonoppervlakte. En hoe. Prachtige flats, voor de hobby’s geen ruimteproblemen meer, en we waren gewend geraakt aan de hoge huur, waarbij ook de carriere zorgde voor een wat betere betaalbaarheid. Alles was wel bij ons aan boord. Rustig ook. Tot 1975! Suriname werd onafhankelijk. Prachtig zou je denken. Maar daar dacht de helft van de bevolking in die voormalige kolonie toch anders over. Ze werden als Rijksgenoten hier gezien als Nederlanders en konden dus als ze snel waren genieten van de gratis sociale voorzieningen in ons land. Mits ze in Nederland zouden wonen. En dat deed men. Massaal! Vliegtuigen vol kwamen deze kant op, een emigratiestroom die Nederland nog nooit had meegemaakt. En men zocht dus onderdak. Voor Amsterdam was er kennelijk maar een wijk die in aanmerking kwam voor dat opvangdoel, de Bijlmermeer.
De grote flats lonkten en omdat men door de wat hogere huren minder Nederlandse huurders vond voor de steeds maar weer nieuw opgeleverde gebouwen zette men de Surinamers er in die soms rechtstreeks uit de jungle afkomstig leken. Demografisch een rampzalige beslissing, voor de er al gevestigde samenleving ook. Deze nieuwe bewoners kregen bijstand en huursubsidie maar helaas vervielen er velen toch vrij snel in de drugshandel en criminaliteit. De Bijlmer kleurde zwart. Om ons heen zagen we ook ons ooit zo keurige, door een katholieke WBV geexploiteerde flatgebouw veranderen. Was die woningbouwvereniging waar wij huurden indertijd naar ons toe nog heel erg streng geweest met haar toelatingsbeleid, nu werd men onder druk van de omstandigheden gedwongen iedereen toe te laten met een Surinaamse achtergrond. Het werd een ramp. Onveiligheid, vervuiling, alles kwam over de wijk en onze flat heen. En diens bewoners van het eerste uur. Die nergens heen konden. Want volgens de Gemeente Amsterdam liet je bij optionele verhuizing naar andere delen van de stad ‘geen betaalbare huurwoning’ achter voor nieuwe bewoners. Kortom, klem! Voor veel Nederlanders bleef slechts de weg naar elders. Men verhuisde. Naar Hoofddorp, Leimuiden, Roelofarendsveen desnoods, maar men bleef niet zitten in de Bijlmer. Een Bijlmer woonwijk die steeds verder verloederde. Persoonlijk maakte ik enorme overlast mee van buren, vuurtjes op het balkon, live muziek die zo hard was dat je echt zat te trillen op je stoel, de auto werd leeg geroofd, fietsen gestolen, boxen op de begane grond compleet ontruimd zonder verzoek daartoe en schoonmama op straat overvallen. De linkse gemeente keek de andere kant op. Gaf de Bijlmermeer en haar inwoners gewoon op.
