
We leven in een tijdsgewricht waarin AI en robots ons het leven moeten veraangenamen maar in de praktijk krijg ik toch de indruk dat men die techniek vooral benut binnen dienstverlenende bedrijven en diensten om het ons als mensen zo lastig mogelijk te maken. Ik vertelde afgelopen zomer al eens hoe ik met veel moeite via allerlei keuzemenu’s en veel geduld een afspraak met de dienstdoende huisarts kon maken toen ik zo ver was om me toch eens te laten onderzoeken. Onlangs kwam ik in ander verband in een wirwar van chatbots terecht die me de stoom uit de oren deden komen. Oorzaak(of reden..), ik wilde de nieuwe rode vierwieler verzekeren en de in te ruilen trouwe blauwe nog een dag in die verzekering houden opdat ik die dag van aflevering van de nieuweling volgens de wet op en neer kon rijden naar de dealer die me al jaren zo trouw dient.

Nou die wel, die verzekeraar kennelijk niet. Een dag voor de bewuste datum belde ik met mijn tussenpersoon, een zusterbedrijf van die afdeling waar ik ooit bij Pon voor werkte. Via een keuzemenu kwam ik terecht bij de verzekeraar zelf. En kreeg een chatbot aan de lijn. Wat ik wilde…dus weer een keuzemenu, gekozen voor de meest voor de hand liggende optie, volgende chatbox. En dat ging maar door. Toen ik een paar keer als antwoord kreeg ‘ik versta u niet goed’ en ik met steeds luider wordende stem uitlegde wat ik wilde (zo simpel..) kreeg ik het advies om een mail te sturen en dat verzoek te doen. De robot verbrak daarop het gesprek. De bloeddruk was aan mijn kant intussen richting het kookpunt gegaan.

Dus eerst maar even een bakkie en dan mailen. Keurig uitgelegd wat ik wilde en of men dan ook even een groene kaart kon organiseren opdat ik zo rap mogelijk met de rode Tsjech mijn Duitse trips kon maken. Het werd stil. Dagenlang….en dat verontrustte me. Dus weer bellen, en via dezelfde chatboxes er achter komen dat ik weer vast liep in al die menu’s. Ik wilde gewoon weten of ik nou wel of niet verzekerd was. Dat was geen optie binnen de elektronica van de Borg-Queen die me te woord stond. Dus opnieuw begonnen en de optie ‘verzekering opzeggen’ ingedrukt. En verdraaid, ‘ik verbind u door met een van onze medewerkers’. En meteen een aardige jongedame aan de lijn. Ik uitte mijn frustraties. En vroeg of ik nou wel of niet verzekerd was. En ja hoor, ‘geen probleem, alles is verwerkt’. Ik stuur u morgen de groene kaart toe. En zo geschiedde. De frustraties blijven. Een goede verzekeraar, want dat zijn ze, die het zo ingewikkeld maakt om simpele dingen als een verzekering omzetten zo lastig maakt, zou die wellicht de ict-ers van die huisartsenpost hebben benut?? Ik hoop van niet.
Uiteindelijk werd ik in dat verander traject vrolijk van de ANWB. Ik heb voor de Duitse trips ook een groene milieusticker nodig. Die zijn ook in de ANWB winkels te verkrijgen. Dus daarheen en vragen. Kon…geen probleem. ‘Ik kan hem meteen voor u printen via een spoedbehandeling’. Dat is iets duurder dan een week wachten en op laten sturen. Dus de keuze snel gemaakt. Meteen klaar, thuis op de voorruit en we konden rijden. Zo kan het ook….Het was goed voor mijn gemoedsrust. Service bestaat nog…al moet je er wel voor betalen…(beelden: Internet/archief)

