Vliegtuigherkenning…

Al eerder beschreef ik mijn jeugdige liefde voor alles wat zich mechanisch door het luchtruim beweegt en hoe dat alles zo is gekomen. Schiphol verkocht zichzelf in mijn jeugd door regelmatig van die toenmalige zuigerkisten over onze straat en huis te laten trekken wat mij bijzonder intrigeerde. Al snel was ik een regelmatige gast op het v lak bij Amsterdam gelegen vliegveld, zoog de beelden op en nam een abonnement op het prachtige blad Cockpit van Hugo Hooftman, toen een grote naam op dit gebied.

Al snel ‘wist’ ik zoveel over al die vliegtuigen dat ik een uitnodiging om deel te nemen aan een Amsterdams vliegtuigherkenningskampioenschap niet kon vermijden. Samen met mijn jeugdvriend Fons togen wij op de fiets naar de locatie, een schoolgebouw in het chiquere deel van Amsterdam-Zuid, om de verdere aanwezigen te verbazen met onze kennis van al dat vliegende spul.

Al snel bleek dat wij behoorden tot de jongere generatie. De meeste deelnemers een paar tot een flink aantal jaren ouder dan wij. Dat werd afzien… Met dia’s werd in snel tempo een reeks van 100 vliegtuigen getoond in soms sterk afwijkende kleurenschema’s zodat je daaraan ook geen houvast kon ontlenen. Fons, duidelijk minder getraind dan ik, haakte al snel af. Verkeersvliegtuigen kon hij nog wel duiden, maar militaire kisten waren zijn ding niet zo. Met de zaken die ik zelf leerde uit dat blad van Hooftman, kwam ik een stuk verder.

Maar ik herinner me nog een Kawasaki uit WO2 in de kleuren van de USAF die ik totaal miste en aanduidde als P-47 van Republic. Wist ik veel dat die Japanse kisten vaak door de Amerikanen werden getest na de overgave van Japan in 1945. Maar ik bleek bepaald niet de enige te zijn. Toen de jury de uitslagen-formulieren innam en begon te beoordelen, namen wij maar een bakkie thee. Jeminee, dat viel best tegen, de conclusie. Met onze 15/16 jaren leeftijd bleek dit een heftige proeve van bekwaamheid. Zelfverzekerd als ik toen al vaak was, immers ik had me vanaf de vroegste jeugd het spotten eigen gemaakt, dacht ik dat het wel goed zou komen. Fons was er minder gerust op. En toen kwam de uitslag. En bleek ik bovengemiddeld gescoord te hebben en zelfs in de top-10 te staan overall. Kijk, daar kon je mee thuiskomen. Fons was onder de indruk. Mijn ouders niet. Die vonden dat maar onzin. ‘Moest je er mee..”.

Als Fons en ik elkaar nog wel eens zien, we wonen niet te ver van elkaar af, net als toen, haalt hij het nog wel eens aan. ‘Weet je nog dat…..!?’. Dat leeft het weer op. Ik zette meteen na die omschreven gebeurtenis een eigen bureau op. Bedoeld om kranten en bedrijven te helpen aan meer kennis over de luchtvaart. Hoe ambitieus ook, het werd niks. Al was het maar omdat er ook moest worden gewerkt en gestudeerd. En tja, ‘wat moest ik er mee’… Tot op de dag van vandaag is alles wat luchtvaart aangaat mijn wereld. Naast die automobiele. Lijkt vermoeiend, is het niet. Veel te leuk. Maar prijzen win ik er niet meer mee….(Foto’s”: Archief)

11 thoughts on “Vliegtuigherkenning…

  1. Ondanks mijn slechte gehoor zijn de overkomende vliegtuigen een bijna dagelijks onderdeel van mijn leven. Verkeerde wind, harde wind de overlast is er op elk moment van de dag.

    Ik vermoed dat er buren zijn die of de windrichting, de windsterkte of het type vliegtuig weten te benoemen.
    Mijn ogen zijn nog redelijk. De kleuren van de vliegmaatschappij herken ik goed. Maar dat is met de vlieglaagte voor niemand in mijn woonwijk een probleem.

    De tiende plek. Natuurlijk is dat iets om nu ook nog trots op te zijn.

    Stille groet,

    Like

    • Toen ik nog in de Bijlmer woonde was Baan 27 nog nieuw. De wijk aangelegd onder de toen al sinds 1961 bekende aanvliegroute…. En de toenmalige jets produceerden in de landingsvlucht 120dB. Tegenwoordig halen ze de 90 net aan. Daarnaast is sinds een paar jaar een heel andere vlieghoogte van toepassing tussen Weesp en het zgn. Outer Marker voor de ILS baan 27 waardoor de kisten na de Arena min of meer een duik moeten maken om op de juiste hoogte uit te komen bij Schiphol. Dit alles om de geluidshinder sterk te doen verminderen. Ik herinner me de toestellen nog met de zwarte strepen er achter van de uitlaatsystemen. Ook dat zie je niet meer. Schonere en stillere motoren en de vliegtuigen veelal een hele slag groter. In die sector juist zijn grote stappen gemaakt. Overigens zat ik in de top10 en niet op de 10e plek. Naar ik meen was ik zesde of zevende van de 40 deelnemers…

      Like

  2. Of het iets oplevert…..? Ja natuurlijk, een fijne hobby levert toch altijd “welbevinden”op?
    Maar het is wel duidelijk dat wat jou intrigeerde menigeen, met slechts een paar letters verschil, irriteerde. En zeker terecht voldoening voelen wanneer je meer dan gemiddelde kennis in huis blijkt te hebben.

    Geliked door 1 persoon

    • IK vond maar weinig mensen op mijn weg die kennis niet apprecieerden hoor. Als dat al zo was ging het om afwijkende meningen over de sector of zo. Maar dan weet je wel uit welke hoek de wind waait. Overigens, wat ik niet weet, en nog steeds komt het voor dat ik even een gaatje in de parate kennis ontdek, is de eigen huisbieb beschikbaar of het internet…..:)

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.