Beste lezers, medebloggers en andere mensen met een nauwe of afstandband…. Mij overkwam onlangs iets zeer confronterends. Het begon allemaal onschuldig. Met wat verlies aan conditie, maar dat was niet zo gek want we leven al een tijdje in een jaar vol stressvolle zaken die het leven van een mens aardig kunnen ontregelen. Ook een type als ik voelt dat en dan let je even niet zo op je eigen gezondheid. Stom! Hoe dan ook, een week of twee terug (ik deed al verslag over de afspraken met de HAP hier om de hoek) bezocht ik de huisarts. Een inval-arts, jong, knap en doortastend. Ze vermoedde dat ik leed onder een stevige vorm van bloedarmoede. Ik zelf dacht eerder aan mijn hart of zo.

Hoe dan ook, volgende gelegenheid tot bloed prikken benut. En gewoon verder met de geit. Even naar het Aviodrome en de volgende dag naar Spakenburg een visje eten. Gezellig en lekker. Tot de telefoon ging. De Huisarts belde me. Ik moest me meteen melden bij de Eerste Hulp post van het ziekenhuis. De bloedwaarden waren kritisch laag en dit duldde geen uitstel. Een uur later was ik daar met een tas met wat persoonlijke spullen. Weer bloed geven en daarna opgenomen op de Spoedafdeling van het Z.H. Tweedaags verblijf met vier zakken bloed als hoofdgerecht en toetje, daarna nog een zak van een of ander zwart spul om de bloedproductie op gang te brengen. Ik was er kennelijk dus medisch slecht aan toe. Maar eerlijk gezegd, dat voelde niet zo. Beetje dizzy af en toe. Meer niet. En daar lag ik dan… Vrouwlief en familie plus naaste vrienden in onevenwicht. En de doktoren keken niet vrolijk. Die bloedlekkage kwam ergens vandaan….en dat beeld was niet positief. Dat zag ik ook wel…Weer naar huis en vorige week maandag weer door de medische molen. En dat gaf de confrontatie. Die gluiperige ziekte waar zoveel mensen onder lijden heeft ook mij te pakken gekregen. En nu, juist vandaag, gaan de specialisten me vertellen welke kant het op gaat. Operatie? Chemo? Bestraling? Wat is er mogelijk en wat niet (meer)? Onzekere tijden. Intussen voel ik me gewoon goed, eet normaal, wandel op de wijze waarop ik dat gewend ben, viel geen ons af, maar weet dat er iets meereist dat niet in me thuis hoort…. Kortom…mochten jullie me binnenkort missen….dan ben ik even bezig met fysiek en geestelijke verwerken van wat me nu overkomt. Overigens heb ik nooit gerookt, drink zeer matig, eet redelijk normaal en slik vitamines en zo meer. Ook wordt er aardig bewogen. Dat geeft geen garanties…kennelijk. Hoe dan ook, ik schrijf altijd een aantal blogs vooruit, dus het valt hier niet meteen stil…maar mocht dat wel zo zijn, denk dan nog even aan me en duim. Bidden mag ook……