Wie mij een beetje heeft gevolgd gedurende de afgelopen maanden weet dat we begin dit jaar afscheid moesten nemen van schoonmama die best een confronterend pijnlijke manier van haar eindfase moest meemaken. Zo wil je het normaal gesproken niet voor een geliefde naaste en dat hele verhaal heeft best mixed feelings opgeleverd bij ons in de familie. Maar uiteindelijk moet je accepteren, maar op enig moment ook afsluiten. Zeker als er daarna allerlei zaken passeren die niet alleen aandacht vragen maar ook de nodige stress op zichzelf veroorzaken voor dan de een en dan weer de ander in diezelfde relatief kleine familie van ons. Toch moest er ook een waardig afscheid worden genomen vonden wij na haar crematie. Je krijgt dan een pot met asresten thuis bezorgd waarmee je zelf maar even aan de gang moet om met enig respect te zorgen dat ook dat een plekje krijgt in hart en ziel.
En dus besloten we na enig familieoverleg om op haar verjaardag (de dag dat zij 98 jaar oud zou zijn geworden) die as deels en symbolisch uit te strooien op een plek die paste in de herinneringen rondom haar leven. Zij was zelf overigens nooit zo van de specifieke voorkeuren. Zij reisde in de goede jaren van haar leven best veel, genoot van dit of dat, maar een echt bijzondere plek konden we met de beste wil van de wereld niet ontdekken. Dus werd het de Amstel. De naamgevende rivier van onze stad waar langs zij een aantal jaren had gewoond terwijl ze haar jeugd ook nog eens had doorgebracht aan de Amstelkade in stadsdeel Zuid, in feite een zijkanaal van diezelfde rivier. We verkenden een plek die qua gevoel zou passen, op de grens van twee gemeenten waar zij ook nog eens had gewoond en kwamen op die datum van haar verjaardag bij elkaar. Reden per auto naar de bewuste plek en lieten haar stoffige grijze resten te water. Gevolgd door een bloemenhulde. Pet af, hand op het hart, arm in arm, afscheid. Het was goed zo. Het water nam de as op en verspreidde het al snel… Daarna samen naar het Chinese restaurant waaraan zij bij latere leven haar hart had verpand. Dat werd eten met haar gedachtenis in het achterhoofd. Wordt ook een traditie. Bij gezondheid en leven gaan we elk jaar met elkaar daar eten. Zo verdwijnt ze niet uit ons leven, vergeten we haar niet en komen we nog eens tot mooie herinneringen en anekdotes. Want die waren en zijn nog voldoende op te halen en te vertellen. Voor ons is de ellendige periode van die laatste maanden voor haar overlijden nu afgesloten. Het boek mag dicht. Dat helpt ook bij de verwerking…… (Beelden: Prive)
Altijdmijnmening 
Ook dit mag een plekje gaan vormen in jullie hart. Mooi dat jullie het zo gedaan hebben.
LikeLike
Het was mooi, klein en intiem….zoals het in haar gedachte ook moest zijn…
LikeGeliked door 1 persoon
Heel fijn en op jullie manier🙏🏼🫂
LikeGeliked door 1 persoon
Een hele fijne manier om een hoofdstuk af te sluiten. En een mooi voornemen om haar met z’n allen elk jaar te gaan herdenken en herinneringen op te halen.
LikeGeliked door 1 persoon
Dat is voor ons ook een onderdeel van de verwerking….
LikeLike
Dank namens Lucky, haar kat, voor het delen.
LikeGeliked door 1 persoon
Lucky mag zich gelukkig prijzen bij zo’n lief vrouwtje te zijn ondergebracht. Vandaar dat hij nu ook zijn liefde op jou richt….
LikeLike
De herinneringen blijven en bij die chinees zullen er heel wat naar boven komen.
LikeLike
Zo is het ook bedoeld….zolang die Chinese restaurants ons nog ten dienste zijn, want ze sluiten veel dezer dagen…
LikeLike
Best mogelijk dat er alsnog een nagekomen administratief karweitje moet gebeuren maar zo is het emotionele deel waardig afgesloten.
LikeGeliked door 1 persoon
De financiele afsluiting etc was al helemaal afgewikkeld…
LikeLike
Maar soms komt er nog wel iets uit een hoek die je niet verwacht.
LikeLike
mooi om zo afscheid te nemen, samen met de familieleden, mensen die een belangrijke rol in haar leven hadden.
Aleida
LikeLike
Het voelde ook het best zo…
LikeLike
Prima manier van samen afscheid nemen, stemt tevreden, is mijn ervaring.Hier gaat men naar de Maas, op dezelfde wijze. Wij reden naar een nabij bos. Toestemming vroegen we niet.
LikeLike
Het gaat er om dat het plaatsvindt op een plek waar de overledene zich ooit thuis voelde of vlakbij woonde…In dit geval werde het een optelsom…
LikeGeliked door 1 persoon
Een aandoenlijke foto en zeer innig gschreven.
LikeLike
gEschreven
LikeGeliked door 1 persoon
Dank! Het is een realistisch verhaal over iets wat precies op het juiste moment deed wat het in onze ogen moest doen; afsluiten van een akelige periode…
LikeLike
Mooi stukje. De herinnering blijft.
LikeLike
Ja, in onze herinnering, maar ook met foto’s en zo meer…zo gaat iemand niet meteen helemaal verloren in de krochten van de tijd..
LikeLike