…woonde ik langer op een adres dan het huidige. Onlangs ontdekte ik bij toeval dat de verhuizer van toen ons en onze toenmalige spullen precies 32 jaar geleden had overgebracht vanuit het nieuwe land terug naar het oude. Niet dat dit daarvoor echt in de planning had gezeten, maar werk en verplichtingen maakten in die periode van ons leven dat we deze drastische stap wel moesten zetten. De werkgever (indertijd in Voorschoten) vond de afstand tussen ons vorige woonadres en de toenmalige werkplek veel te groot en door de indertijd vrijwel dagelijkse files te lang. Dus bedong hij dat ik binnen een jaar na aanvaarden managementfunctie zou verhuizen.
Wij deden daar niet te veel mee, want eerlijk gezegd, het vorige huis hadden we vanaf nieuw bewoond en we zaten daar toen net aan 12 jaar op het moment dat die verhuisopdracht kwam. Hadden daar ook een aardig sociaal netwerk opgebouwd. Er moest door die clausule uiteindelijk toch echt gekeken worden naar iets anders en dat zou dan dichterbij die werkplek zijn dan de 75km die ik nu elke dag enkele reis aflegde als ik weer eens een kantoordag had. 150km op en neer was ook voor de auto van de zaak wat veel qua kilometrage, ook al reed ik dan op lpg. Hoe dan ook, we deden een tijd lang of ons neus bloedde en keken weg van die verplichting, tot de druk vanuit de directie groter werd.
Sterker nog, Baas Jaap ging zelf wel even kijken of er ergens in die buurt van het werk woningen te koop waren. En kwam met vestigingsplekken aan die hij wel, maar wij niet aantrekkelijk vonden. We zouden er na de vakantie die we hadden geboekt in Schotland wel eens serieus naar gaan kijken. Bij terugkomst haalde onze vriendin B ons af van Schiphol en tijdens de rit naar Almere vertelde zij dat zij wellicht voor een huis kon bemiddelen omdat een collega van haar toenmalige bedrijf onder dezelfde condities ook moest verhuizen van zijn werkgever naar Oost-Nederland. Alles moest dan echter wel snel geregeld worden. Dus nog met die vakantie in de benen maakten we afspraken met de huiseigenaar en de hypotheek-adviseur rond wat de mogelijkheden zouden zijn.
Het huis voelde goed, de prijs was best stijf en niet onderhandelbaar, maar de geldelijke situatie zodanig dat we ons deze stap wel zouden kunnen veroorloven. En nadat we ook toestemming kregen van Baas Jaap (het huis lag halverwege Almere/Voorschoten) om deze stap te zetten kwam alles in beweging. Er was haast geboden. De deal gesloten, de contracten getekend. Eind december 1993 kregen we de sleutels, een maand later stonden twee trucks van de verhuizer voor de deur. En in januari 1994 konden we alle spullen op hun plek zetten in het voor ons toch nog wat onbekende en nieuwe huis. Het paste allemaal maar net. Maar het voelde ook goed. De files vanaf nu gehalveerd, de grote stad met haar centrum en andere aantrekkelijkheden weer om de hoek. In de loop van de jaren gingen de mokumse wortels diep de grond in. Het huis intussen een paar maal aangepast, gemoderniseerd, en een band met enkele buren opgebouwd.
Voor mij is belangrijk dat ik sindsdien weer dichtbij Schiphol zit en daar dan ook af en toe even kan verkeren en we hebben puike OV-verbindingen voor al ons intercity-vervoer. Wandelen is hier nog een genoegen en de buurt plezierig en veilig. Ook iets waard. Wrang was wel dat de toenmalige werkgever een paar jaar na dato besloot om zelf het hoofdkantoor te verhuizen naar Leusden. En dat vanaf hier ook een bijna rampzalige bestemming bleek door de vele files tussen hier en daar. Maar de chef die Baas Jaap opvolgde had geen enkele behoefte om ons nog eens te laten verhuizen. Die vond het wel best allemaal. Hoe dan ook, 32 jaar zitten we hier al. Meestal woonden we ergens gemiddeld 10-12 jaar. Alleen de jeugdperiode was met 18 woonjaren op een enkel adres nog het langst voordat we hier terecht kwamen. Het voelt nog steeds goed, eens zien hoe het verder gaat…. En jullie? Ook al lang op een adres te vinden? Of zijn jullie movers? Mensen die van hier naar daar trokken en nog lang niet uitverhuisd zijn?? (Beelden: Prive)
Altijdmijnmening 
Heel toevallig wonen wij ook al 32 jaar op ons huidige adres. In 1993 huis gekocht, wat nodige renovaties gedaan en in 1994 verhuisd. Ik woon trouwens, op drie jaar na, al mijn hele leven in dit dorp.
LikeLike
Wij eigenlijk altijd in Amsterdam of de periferie, want Almere in de polder is eigenlijk een stuk van Amsterdam. Zeker indertijd uitsluitend bewoond door echte Amsterdammers die hun eigen stad te ‘druk’ vonden.
LikeGeliked door 1 persoon
Al ruim 50 jaar in dit huis, in deze plaats.
Soms met spijt maar we zijn toch gebleven.
Ikzelf nog steeds, echtgenoot ergens ins blaue hinein.
LikeLike
50 jaar is nog een stuk langer. Als ik een beetje reken….is de kans op behalen van die halve eeuw een stuk kleiner voor ons…..
LikeGeliked door 1 persoon
Des te langer zit je bij Petrus op schoot. 🙂
LikeLike
Ik weet niet of ik dat letterlijk genomen een tof vooruitzicht vind….:)
LikeGeliked door 1 persoon
Hier wonen we van eind 1992. Van verhuizen geen sprake, of binnen enkele jaren naar serviceflat of WZC maar daar denk ik liever niet over.
LikeLike
Je weet nooit wat het wordt. Schoonmama woonde hier tot en met onlangs gewoon zelfstandig en al 25 jaar in hetzelfde appartement. Nu gaat het niet langer en is ze opgenomen in een verpleeghuis met intense zorg…
LikeLike
Ik heb 20 jaar op een bovenhuis in Den Haag gezeten. Super gehorig (jaren 20 bouw, alles hout), doffe ellende met lawaaiige beneden uren. Het was koop en had veel achterstallig onderhoud, ik kwam er niet goed vanaf. Uiteindelijk ben ik verhuisd naar een sociale huurwoning, waarbij ik enige tijd dubbele woonlasten had. Enfin, uiteindelijk die Haagse etage met korting verkocht aan een commercieel verhuurbedrijf die het ging opknappen.
Woon nu alweer een aantal jaren tot tevredenheid in een huurwoning.
LikeGeliked door 1 persoon
Wij huurden tot we dit huidige huis kochten. Voordeel van huur was dat je weinig onderhoudskosten had, zeker niet als je koos voor vrije sector / nieuwbouw, wat wij deden. Die huizen met houten vloeren en zo herinner ik me nog wel uit de jeugd. Etagewoningen in de grote stad vrijwel allemaal van dezelfde opzet en constructie. Als ik nu wel eens terug keer naar de oude woonstraat is daar niets meer van terug te vinden. Vernieuwbouw uit de jaren 70/80 maakte dat al die oude woningen daar werden opgeruimd en vervangen door vrij fantasieloze betonbouw….
LikeGeliked door 1 persoon
Ja, dat is jammer natuurlijk.
In dat oude huis van mij zat oorspronkelijk niet eens een douche….bijna niet meer voor te stellen tegenwoordig!
LikeLike
Nee, dat is inderdaad wel heel Spartaans. In alle huizen waar wij woonden zat tenminste de voorziening wel…
LikeGeliked door 1 persoon
Ook ik heb nergens langer gewoond dan in het huidige huis , nu 37 jaar. Toch was ik zeker geen echte verhuizer, na 5 jaar op een onvrije zolderetage woonden we 23 jaar in een huis in Den Haag waar we zeker nog zouden wonen ware het niet dat de buurt snel verpauperde in de jaren 80. Vandaar vertrokken we dus naar de kleinere arbeiderswoning in Rijswijk waar ik nu nog zeer tevreden woon.
LikeLike
Dat verloederen maakte wij vooral in de dure Bijlmerflats mee vanaf halverwege jaren 70. Hebben het nog lang vol gehouden, mede omdat we daar ook met een deel van de familie (ander appartement op dezelfde etage) leefden en steun hadden in lastige tijden. In 1982 uiteindelijk maar gezwicht voor de steeds sterkere verloedering en vetrokken naar het lonkende nieuwe land, Almere. De rest is geschiedenis…
LikeLike
Het is ook zo dat de verloedering geleidelijk gaar en als je er middenin zit heb je dat minder snel door, áls je het dan door hebt is het al veel te ver en verlies je op de koopprijs.
LikeGeliked door 1 persoon
Wij zaten indertijd klem. Eenmaal in de Bijlmermeer was er geen ontsnappen meer mogelijk richting de oude stad, dat werd door het toenmalige CBH geblokkeerd. Dus moest je de stad uit. Richting Hoofddorp, Purmerend of zo. Pas later kwam daar Almere bij. En daar vluchtten indertijd veel geboren Amsterdammers naartoe. Jarenlang een veilige omgeving. Pas toen wij door de werkgever gedwongen moesten verhuizen richting werkplek kwam een koophuis op ons pad. Dat had nog heel wast voetjes in de aarde. Maar dat is een ander verhaal..
LikeLike
Wij zaten eigenlijk ook klem, wie de waarde van ons huis kon betalen wilde er , net als wij, niet meer wonen, en wie er wilde wonen kon het niet betalen, we hadden gelukkig in de goedkope tijd gekocht maar er veel geld ingestoken. Maar we moesten er dus 40.000 gulden laten liggen.
LikeGeliked door 1 persoon
Ja, dat is veel geld om af te schrijven. Wij schreven vooral een bekende omgeving vol bekenden af. De vrienden bleven wel…
LikeLike
Het maakte een nieuw huis kopen lastig maar dat lukte gelukkig wel naar tevredenheid.
LikeGeliked door 1 persoon