Lesrijden…

Als een wat oudere (potentiele) klant in het dealerbedrijf waar ik vroeger beroepsmatig acteerde me vertelde dat hij al tiggggg jaren zijn rijbewijs bezat wist ik al dat ik bij een proefrit in een van onze demowagens altijd voorzichtig moest zijn. Want het bezit van een rijbewijs over een lengte van jaren was zeker geen garantie voor bijpassende rij-ervaring. Sommige van die lieden uit die jaren hadden soms een jaarkilometrage van 1000-5000 op hun naam staan en dat zei vrij weinig over inzicht en rijaardigheid. Intussen behoor ik zelf tot de generatie die kan stellen dat hij tigg jaren zijn rijbewijs bezit.

Onlangs weer vernieuwd en toen realiseerde ik me dat ik sinds mijn 18e levensjaar, toen ik dat roze papiertje behaalde, opgeteld en vermenigvuldigd een dikke 2.5 miljoen+ kilometers achter de rug te hebben. Ik reed in kleine en grote wagens, bestellers, kleine 4-tonners, handbakken, automaten, benzine, LPG, diesel en zelfs elektrisch in binnen of buitenland. En nog steeds komen we wel aan de 20.000km per jaar met allerlei zaken die ons bekoren of verleiden.

Terugdenkend aan die beginjaren weet ik nog goed hoe dat toen ging. Wij reden soms hoogst illegaal in een van LeasePa’s handel-Skoda’s, toen ik ging werken op Schiphol stond daar een Ford Taunus Combi van chef Ruud die me de juiste handelingen leerden om met die wagen op het Schiphol-terrein rond te rijden. Handig voor ritjes naar de douane of zo. Maar ik moest voor buiten die toenmalige luchthavenbubbel wel snel een echt rijbewijs behalen vond hij toen.

En dus kwam er een bijklussende collega op mijn pad van het Amsterdamse kantoor waarvoor ik op Schiphol actief was. Bij de toen bekende Mokumse rijschool Kemme (leert je rijden en remmen..) in een VW Kever. Dat bleek een ideale leswagen te zijn. Met veel flair beheerste ik dat ding heel snel en na 9 lessen deed ik examen. Rijbewijs! Met de opdracht van de examinator om iets minder snel door het verkeer te bewegen dan ik toen al deed. Daarna ging het pas echt los.

Met twee man op kantoor en veel klanten die van alles en nog wat op te halen of af te leveren vroegen was het voor ons beiden om en om rijden en op kantoor papieren klaarmaken. Later kwam er een VW bus in dienst met een bijpassende chauffeur. Die bus mocht ik dan als verst van de luchthaven wonend weer ‘s-avonds meenemen naar huis mits ik voor spoedklussen in de avonduren maar wilde uitrukken. Gebeurde wel eens.

En dat busje beheerste ik al net zo snel als die les-Kever, al maakte ik er op een matig moment na 9 dagen rijden (busje was splinternieuw) al schade mee in de drukke Warmoesstraat.. Daar zat toen een grote klant van ons bedrijf, later verhuisd naar Weesp. Hoe dan ook, vanaf 1971 mijn eerste eigen nieuwe auto gekocht en daarna nooit meer zonder gezeten. Van rijder naar dealer, van dealer naar importeur, adviseur, auteur, interviewer en trainer. En altijd maar rijden. Nog steeds met genoegen, al wordt het steeds drukker en zeker asocialer in het verkeer. Kevers zie je onderweg vrijwel niet veel meer….Bijna jammer. Maar ik haal het af en toe wel terug in de herinnering of schrijf er hier wat over. Blijft dat bijzondere ding toch in de spotlights van het heden….. Wie er ook ervaring mee heeft mag het zeggen…. En ook andere verhalen, zoals wanneer je jouw rijbevoegdheid behaalde, na hoeveel lessen en wat je er mee deed, zijn zeer welkom…. (beelden: Archief)

17 thoughts on “Lesrijden…

  1. Ik heb mijn rijbewijs van in 1972, 51 jaar dus. In 1977 mijn eerste eigen auto gekocht (zilvergrijze Mini Special) en nooit meer zonder auto geweest. Sinds ons pensioen hebben we alleen nog de gezinswagen waarmee ik zeker evenveel kilometers rijd dan mijn echtgenoot. Totaal ongeveer 20.000 km per jaar.

    Geliked door 1 persoon

  2. Mijn rijkunst was geen groot succes maar ik reed. Pas langzaam werd ik een beetje ervarener, toen de Record gekocht werd. Hij liep op gas, dat reed fantastisch. Alsof je in je eigen leunstoel zat.
    Later kwam er eenzelfde op diesel en was de aardigheid er weer af. Ik reed minder en minder, werd bang bij alle kruisingen, ook in kleinere modellen, en en stopte uiteindelijk. Als angstig chauffeur ben je zelf een gevaar op de weg, ik zag het.

    Like

  3. Zonder een beetje redelijk aantal kilometers rijden kun je geen routine opdoen maar verder is héél veel kilometers maken eigenlijk geen extra plus meer. Integendeel soms zie ik wel eens van die “geroutineerde chauffeurs ” die zich God op de weg voelen , voorrang nemen en snijden dat het lieve lust is. Zich op de borst rammend dat ze nooit ongelukken maken zonder zich te realiseren dat het meestal te danken is aan het perfect anticiperen van andere weggebruikers op dat soort “Vietnam piloten”. Het belangrijkste is dat een chauffeur z’n eigen kunnen niet overschat en vooral rekening houdt met het feit dat lang niet iedereen een perfecte chauffeur is . Zelf ben ik geen geroutineerde “vreemde wegen” rijder, dat doe ik dus niet meer sinds ik alleen ben, maar in mijn eigen regio rijdt ik best wel geroutineerd, dat moet maar kunnen na een halve eeuw rijbewijs.

    Like

Geef een reactie op MyriamC Reactie annuleren

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.