Tatoeages…

Natuurlijk, ik ben geen norm op dit gebied. Ik ben al bang voor de naald van de dokter of in dat kader, de assistente van Dracula als er weer eens bloed wordt gevraagd. Dus om dat vrijwillig te ondergaan is net een brugje of wat te ver. Maar afgelopen zomer zag ik wel dat ik een eenling begin te worden. Hoe heter het weer, hoe meer kleding verdwijnt bij ons volkje en wat dan tevoorschijn komt is soms echt opzienbarend. Waren tatoeages vroeger het domein voor dronken zeelieden die zich in een ver weg gelegen haven van een al dan niet geslaagde afbeelding van een zeemeermin op hun bovenarm lieten voorzien, tegenwoordig schijnt het normaal te zijn om 50% van je lijf te lenen als platform voor een ‘kunstwerk’. Waarbij ik het begrip ‘kunst’ maar even tussen aanhalingstekens zet, want sommige van die artiesten hebben zeker niet de Rietveld-Academie voor Beeldende Kunsten doorlopen. Het lijkt soms wel of er een blinde met naald en inkt aan de gang is gegaan. Net als het dragen van Talibanbaarden lijkt dat tatoeages laten aanbrengen tot regel verheven. Met een verschil natuurlijk.

Die barbaarse beharing is vrijwel zeker in een kwartier of zo te verwijderen. Met dat in de huid aangebrachte spul ligt dat toch iets anders. Gaat nooit meer weg of je moet over kapitalen beschikken en een ijzeren zenuwstelsel, dan is het min of meer weg te laseren. Maar in normale situaties loop je dus je leven lang met zoiets in het rond. Mannen moeten het vooral zelf weten hoor. Wellicht behoren ze bij een criminele bende of zijn onderdeel van een fanatieke stripboekenclub, maar bij vrouwen ligt dat toch een stuk genuanceerder. Ik ben nog opgevoed met de splitsing tussen fatsoen en ordinair en helaas dames vol bekladderde armen benen of zelfs gezicht, ik vind dat toch behoren tot het laatste.

Doodzonde soms. Prachtig koppies, mooie lijven en dan al die flauwekul die alleen maar afleidt van het origineel. Dat je vroeger een vlinder liet zetten op een borst….mwah. Een pijl of iets anders op het punt waar al je zenuwen samenkomen in je onderlijf…OK! Was voorbehouden voor de mensen die daar op die plek even mochten rondkijken en had nog iets sexy’s, maar dat halve lijf vol min of meer onherkenbare flauwekul…nee. Ordinair. Dat je ergens een naam laat plaatsen, klein, minder opvallend, vooral doen! Maar bedenk nou eens dat je ook een normaal leven moet leiden. Wellicht op kantoor of in de zorg. Je vergooit toch een stuk van je toekomst. Het lijkt bij sommige werkgevers al een rol te spelen. Maar zeker ook omdat je nu niet weet hoe we straks, in de toekomst, naar die dingen kijken. Om het over verval niet te hebben. Oud houdt meestal in slap hangen, uitzakken, rimpels. En dan is een tatoeage ineens verworden tot iets compleet anders. Wil je echt niet. Ik zeker niet. Maar ja, ik ben dan ook niet van die naalden… Dus denk nog eens na voor je zelf tot lopend kunstwerk wordt omgevormd. Overigens…die inkt is naar verluid niet onschuldig. Net zo min als de manier waarop veel van die kunstenaars de properheid in acht nemen. Een ontsteking of Hepatitis liggen al snel op de loer dan. En nu krijg ik vast commentaren van lezers die uiteraard ‘hier’ ‘daar’ of ‘overal’ een tatoe hebben laten zetten. Ik ben benieuwd. Komt u maar…..desnoods met plaatjes…(Beelden: Internet/Google)

6 thoughts on “Tatoeages…

  1. Mijn lijf is en blijft maagdelijk schoon.

    Toch kijk ik soms naar de prachtigste opdrukken.

    Voor het wegwerken van lidtekens schijnt het een mooie oplossing te zijn.
    Bij borstamputaties worden mooie nieuwe tepels geplaatst.
    Ook hoor ik steeds meer over permanente make up.

    Ach, tijden veranderen.

    Ik heb altijd geleerd om mensen niet zo maar op het eerste gezicht te veroordelen.
    En dat doe ik dus ook niet bij de definitieve plakplaatjes op iemands lijf.

    Vriendelijke groet,

    Like

  2. Zelf heb ik geen tattoos, maar sommige kunnen wel mooi zijn. Zo twijfel ik nog steeds (al meer dan een jaar) om iets kleins op mijn linkerpols te laten zetten … maar aangezien ik er nog niet uit ben, denk ik niet dat het wat is voor mij 🙂

    Like

  3. Jouw angst voor naalden ken ik niet en wat dat betreft zou ik een tattoo zeker makkelijk aankunnen, maar ik deel je mening dat het gewoon lelijk is om een lichaam zo vol te kalken. Zelfs als de afbeelding mooi zélf wel mooi is zie ik die liever op linnen dan op huid waar het naar mijn idee niet past. Over 25 jaar zullen heel wat mensen spijt hebben van hun beslissing. De enige keer dat ik om een tattoo kon lachen wat toen ik een man zag die in zijn nek een grote kussende mond had laten zetten!

    Like

  4. Ik vind het niet vies, maar gewoon lelijk. Een heel kleintje kan nog wel aardig zijn, hoewel ik het bij mijzelf niet zou willen. Het ergst vind ik die heel grote, bijvoorbeeld beide armen helemaal vol. Ik zit of sta dan met verbaasde ogen te kijken en denk: “Waarom toch? Zo lelijk!” En volgens mij heeft het niets met kunst te maken. Anan het hangen op latere leeftijd had ik nog niet eens gedacht. (Hahaha)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.