Nee…met alle respect, ik kan niet echt koken. Laat staan een maaltijd die vleesloos door het leven moet gaan en ook nog eens (wat mij betreft) niet mag bestaan uit stengels en hele bladen sla of groenten. Niks voor mij. Maar de recente gebeurtenissen leidden tot een wonderlijk misverstand dat weer zorgde voor een actie binnen de familiekring die zowel erg lief is als wel zeer op prijs gesteld wordt. Tijdens de voorbereiding van de op mij toegepaste reparaties van het inwendige, hield ik een gesprek met de uitvoerende specialist. Een leuke vrouw die me recht voor zijn raap vertelde wat ze van plan was te doen. OK, heftig wellicht, maar hoe zou ik er daarna uit komen? Moest ik dan op dieet? Vegetarisch eten of zo? Bleek niet zo te zijn. ‘Gewoon eten wat je lekker vindt en dan merk je vanzelf wel wat je wel of niet kunt verdragen. Vegetarisch is goed voor de planeet, niet per se voor jou’. Het klonk me als muziek in de oren. Maar tijdens het vertellen van het verhaal aan zoonlief bood die meteen aan om vegetarisch voor me te koken als ik dat lekker zou vinden. Nu kan hij wel geweldig koken, en we hebben al diverse malen zitten genieten van allerlei zaken die smakelijk en soms pittig waren en door hem bereid.
Maar nooit met het idee ‘getver’ of zo. Nou, we ginnegapten nog wat over mijn smaak op eetgebied en ook het feit dat ‘pittig’ voor mij al snel leidt tot tranen in de ogen en een loopneus. Hoe dan ook, ik was nauwelijks ontslagen na de ingreep uit het ziekenhuis of zoonlief stond al bij ons in de keuken Ramen te maken, hij kan dat als geen ander. Twee uur treinen onze kant op, en ook weer terug, maar hij had dat er graag voor over. En het was ‘niet pittig’. Nou is dit een van oorsprong Japans gerecht wat zonder kruiden en zo meer niet zo smakelijk wordt. Dus je snapt wel, net terug uit het ziekenhuis, het was iets te veel van het goede voor mij. Tranen, loopneus en het idee dat ik van binnen toch een aanslag deed op de net gezette hechtingen… Maar…hij maakte nog veel meer gerechten en die waren veel zachter van aard. Veel eieren (nee we zijn zeker geen veganisten….) champignons etcetc. Heerlijk. Gewoon ter afwisseling. En het ‘valt goed’. Kortom, ik werk nu mee aan het verbeteren van de conditie, smaak, en de wereld van de dieren. Zelf zou ik kooktechnisch net aan kunnen komen tot aardappelen bakken en eieren koken. Ook aardig vegetarisch, maar veel minder voedzaam natuurlijk. En wat met liefde wordt gemaakt smaakt nog fijner. Nu maar hopen dat de treinen ook in de winter op schema rijden…want je gaat toch wennen aan verwennen…. (Beelden: archief, niet de juiste gerechten!)
Ineens heb ik het door. Het licht gezien, de antwoorden op mijn al een leven lang spelende vragen gevonden. Het is lastig om te ontdekken dat je ‘het’ niet blijkt te bezitten. Dat je altijd achter de feiten aan dreigt te lopen en anderen er met jouw beoogde trofeeën van door zijn gegaan. Ik snap ineens het succes van mijn goede vriend Victor indertijd. Die had niet alleen een goed figuur, brede schouders en manen als een leeuw tot op zijn schouders als grootste aantrekkingskracht op het zwakke geslacht, hij kon ook lekker koken! En daarmee blijkt hij zijn tijd ver vooruit geweest. Want de moderne man is volgens de nieuwe stromingen in trend- en modeland vooral kookgericht. Hij is daarmee Gastrosexueel. Nu was ik dat dus nooit. Een beetje ei koken is al redelijk veel gevraagd voor me, ik kan een biefstuk bakken en wat aardappelen, maar daarmee versier je het hart van een beetje vrouw tegenwoordig echt niet meer. Die willen een verfijnde keuken, die willen een man die moeiteloos kan omschakelen van Thaise naar Griekse keukens, die Russische Borsjh weet te fabriceren en als toetje iets van zelf gebakken flensjes met dito zelf gemaakt ijs, gelardeerd met ook graag zelf geplukte vruchten van het veld. Als je dat als man een beetje beheerst mag je in de buurt komen van de moderne jonge vrouw die in is voor een avontuur.
Wil je een stapje verder op het pad van de liefde zal er elke dag gekookt moeten worden, liefst vanaf drie uur ’s-middags, en dient de tafel onberispelijk gedekt te worden. Je moet verstand hebben van elke wijn die momenteel op de markt is, en koffie na is geen koffie meer als er geen speciale uit Patagonie geïmporteerde Pampalikeur bij wordt geserveerd. Kortom, de gastrosexueel is in opmars en die heeft zijn toekomstige bruid heel wat te bieden. En figuren zoals ik zijn de losers in de maatschappij. Die kunnen niet koken, hebben er geen belangstelling voor, drinken wijnen die ze ‘lekker’ vinden voor de prijs die hij kostte, genieten alle jaren met volle teugen van de voorgezette brouwsels van vrouwlief en nemen wel een kopje thee met een klein likeurtje als er een feestelijke of verleidelijke reden voor is. Wat is er mis met de gedachte dat mannen ook goede minnaars zullen zijn als ze gewoon genieten van het kookwerk van een vrouw?
Moet ik nu perse Gordon Rampzalig zijn om te genieten van een beetje vrouwelijke aandacht. Ik heb zoveel meer te bieden dan mijn kookkunsten. Ik ben gewoon aardig en lief, ook al wordt dat niet elke dag erkend. En waardeer mijn echtgenote meer dan normaal om haar kookkunsten. Zij kan het echt, schotelt me elke avond weer iets anders en lekkers voor en geniet daar dan op een bepaalde manier zelf ook van. En als beloning voor al dat verzorgen vertel ik haar af en toe ook dat het goed smaakte………want een echte vent is op dat punt natuurlijk best te horkerig om altijd galant te zijn. Misschien moet ik daar eens wat meer op gaan letten dan, en als ik toch bezig ben om mezelf her-op-te-voeden is het handig om alsnog te leren koken. Even kijken…….waar is die eierwekker gebleven?
Altijdmijnmening 