Op het moment dat ik dit schrijf voel ik mij alsof ik zelf met twee kruizen op mijn nek de berg van Golgotha op moet kruipen. Alles doet me zeer, het snot loopt uit de hele bol, de hoestaanvallen zijn een zware shagroker waardig en van mijn energieke zelfverzekerheid is weinig over. En dat alles in maar twee dagen tijd. ‘Eergisteren’ zaten we nog lekker te eten in een Zuid-Hollands etablissement en bespraken alles wat in goed gezelschap van vrienden uit die regio besproken moest worden, maar een paar uur later was ik geveld door de gevreesde mannengriep. Binnen een uur of twee van strak naar wrak. En zoals bekend zijn wij mannen daarbij altijd slechter af dan vrouwen. Die laatsten kunnen weliswaar veel klagen, maar wij mannen lijden irl toch veel zwaarder door dit fenomeen. En dus sliep ik (tussen hoestbuien door) afgelopen nacht een dikke 11 uur. Uitgeteld, stuk, kapot, leeg. Onze dagelijkse wandelingen opgeschort, want de fut mankeert. De stem is zes octaven verlaagd voor zover nog aanwezig, dat houdt stil, want als ik teveel praat vrees ik het restant van die oude stem ook te verliezen. Dan blijft mijn schrijfvermogen om verslag te doen van het enorme lijden van de Meninggever. Als alles goed gaat is op deze publicatiedatum alles weer wat opgeknapt en gezond hoor. Al duren de hoestaanvallen bij mij dan soms wel weer weken na zo’n akelige aandoening. Kortom, ik deed even verslag van mijn enorme lijden….. Kaarten, fruitmanden, boekenbonnen etc… hoe zeer op prijs gesteld hoeven niet hoor…Ik snap best dat jullie me digitaal willen omarmen en omhoog tillen….maar dat is niet nodig. Het gaat vaak na een paar dagen weer over en daarbij hielpen Paracetamol en Vitamine C als ook de wil om gewoon weer te kunnen functioneren. Maar….het is een serieus te nemen aandoening bij ons mannen, dus daarom even hier opgenomen in mijn schrijflijstje…. (Beelden: Archief)
Of we het nu willen of niet, wij allemaal worden op een of andere wijze geconfronteerd of getroffen door dat verrekte Corona-virus. Wat eerst nog leek op een redelijk onbekende en matig schadelijke griepsoort is nu in staat om tienduizenden mensen om te leggen en ook om qua besmetting zo snel van mens op mens te laten springen dat het bijna science-fiction-achtig aan doet. Ware het niet zo realistisch en bloedserieus. Op het moment dat je dit leest is Nederland voor 50% op slot. De horeca is dicht, maar ook de musea, bijeenkomsten zijn afgelast, mensen moeten thuis werken, de luchtvaart staat eigenlijk stil, het OV draait op een ander schema en de supermarkten draaien overuren. Huh? Hoezo? Nou….net als elders in de wereld raken Nederlandse burgers van slecht nieuws zo van de leg dat zo acuut beginnen met hamsteren. Je weet maar nooit…. En dus slaan we massaal blikken met eetwaar in, pasta’s, voorverpakte maaltijden, water, bier, chips en……toiletpapier. Dat laatste is het meest verbazingwekkende. Want je kunt dat spul niet eten, en als je echt leegloopt door welke oorzaak ook is een krant of gewone doek die je desnoods daarna wast even effectief.
Maar nee, we leren niets van de armen onder ons, zoeken het comfort en laden ons huis vol met rollen wc-papier. Wat er ook gebeurt in die wereld om ons heen, we moeten wel met een goed schoongemaakt achterste overleven. En echt. lege vakken bij de supers zijn het gevolg. Soms al dagen lang. Ondanks alle geruststellingen van Rutte en c.s. bleven die schappen ook soms dagen lang leeg. Waardoor de amateur-plunderaars gelijk kregen. Zie je wel…’ze’ hebben de logistiek niet onder controle! Goed dat we ons voorbereidden. Hoe dan ook, het blijft asociaal en bespottelijk. Nu ken ik het fenomeen wel hoor. Vroegere generaties die de oorlog hadden meegemaakt wisten wat honger was. De eerste de beste dreiging in de wereld zorgde voor een versnelde tred richting toenmalige winkels waar men dan blikken groenten en fruit insloeg, maar ook beschuit of scheepsbiscuit. Alles om als de oorlog kwam wel te kunnen eten. Men had tussen 1940-45 al zo geleden. De generaties daarna leefden in overvloed. Die maakten geen crises mee. Nou ja, 9/11 wellicht, maar dat was toch van een andere orde. Toch zijn er mensen die zich al jaren voorbereiden op het onvermijdelijke en ongeveer alles in huis halen wat een onafhankelijk leven van voorzieningen mogelijk kan maken.
Van accu’s tot waterzuiveringspillen, van helmen tot witte bonen in tomatensaus. Schuren en zolders volgepakt. Een enkeling bouwde op voorhand al een kelder onder de tuin waarin het overleven een nieuwe dimensie zou kunnen krijgen. De laatste generaties kiezen voor toiletpapier. En Paracetamol zo zag ik. Met hele armen vol pakjes pillen uit de Kruidvat of Trekpleister gehaald. Want ‘je weet maar nooit’. Opvallend, toen ik onlangs zelf mijn normale boodschappen deed, je moet ook in Coronatijden toch een hapje kunnen eten, stonden twee Eritreese of Ethiopische mannen (Ik houd ze niet zo uit elkaar..) een heel vak met pakken bakmeel leeg te ruimen. In hun karretje er mee en hup naar de kassa. Voorraad van de winkel daarna ‘nul’. Maar zij konden bakken…..Net zo geschuffeld als dat WC-Papier en even asociaal. Al is maar de vraag wat nog wel sociaal is als deze crisis nog een tijdje doorgaat. De besmetting- en overlijdenscijfers stijgen met de dag. Straks mag je niet meer naar buiten. Toch blij dat ik zoveel oude kranten heb liggen. Vast handig. En je hoeft er niet voor te hamsteren. (Beelden: Internet)
Altijdmijnmening 