Midden in al die activiteiten en zaken die geld brachten en soms kostten ontstond wereldwijd de bankencrisis. De economie stokte, banken kwamen in nood, ondernemers remden hun uitgaven en investeringen noodgedwongen af en dat had ook effecten op mijn ‘handel’. En dan was er nog iets….Wie een beetje slim was als mkb-er kon via de eigen computer en de vroegste AI-achtige software zelf campagnes opzetten. En in de autowereld, waar veel eigenwijze types op de troon zitten, ging dat al snel zo. Toch kon ik bij een aantal van hen nog de nodige reclame-voorstellen kwijt. Soms op gebied van buitenreclame, dan weer voor flyers rond een actie en zo meer. Het winkelcentrum in Amsterdam-West bleek ook een constante en uitdagende klus. Gelukkig maar. En ik liet de DRY-partner die o.a. drukwerk inkocht mee profiteren. Bij veel acties, we deden braderie/markten etc., huurde ik lokaal (Marokkaanse) jonge mensen in voor de beveiliging van die braderie-stallen. Vaak via de eerder genoemde vertegenwoordiger daar die uiteindelijk overigens zelf door het bestuur van die ondernemersvereniging plotseling buiten spel werd gezet.

Ik werkte mee aan het project van het stadsdeel om de wijk waar dit winkelcentrum gelegen was bij de EU het certificaat ‘veilig ondernemen’ op te doen leveren. En dat zorgde niet alleen voor een blij bescheiden feestje, maar ook voor flink geld aan subsidies vanuit Brussel voor het stadsdeelbestuur. Een nieuwe ondernemersvereniging werd ingehuurd en daarin zaten duidelijk professionele lieden die binnen het mkb hun sporen hadden verdiend. Het aansturen van o.a. mijn werk voor die club werd daardoor ook veel minder grillig, maar het moest nu ook allemaal op papier met bevestigingen etc. Vergunningen van het stadsdeel werden nu ook formeel beoordeeld…veel van mijn tijd ging op aan al die procedures. Maar het leverde ook de nodige publiciteit op. Ook van mensen die heel kritisch waren op dat imago-herstelwerk dat ik deed voor deze buurt. Men dacht dat het zinloos was allemaal. Deze criticasters kregen achteraf nog gelijk ook. Hoe dan ook, wederom een leerschool. De ondernemersvereniging ging na enige tijd afbouwen, het budget van gemeente, banken en ondernemers zelf werd kleiner en kleiner en mensen die ik had leren kennen tijdens die paar jaren werken daar, verdwenen van het toneel. Uiteindelijk schoven ook voor mij de gordijnen dicht. Men had me ‘niet meer nodig’…. (beelden: archief)