In mijn jonge jaren was de brommer een logische stap als je qua vervoer de fiets was ontgroeid en de auto nog net niet bereikbaar bleek. Al was het maar omdat je voor die laatste een rijbewijs moest behalen op de 18e. Kortom, dat werd brommen dus. Met tweedehandsjes, ik beschreef ze hier al eerder, hele avonturen belevend, en later met een nieuwe Puch pas echt keurig leren rijden. Pas daarna kwam de transitie naar vierwielers op gang. Maar er waren genoeg leeftijdgenoten die nog een tijdje langer op twee wielen door reden. Een daarvan, Gabriel Kousbroek (1965) schreef daar een alleraardigst boekje over onder de titel ‘Buikschuiver’. Die titel haalde hij uit de bijnaam voor alle bromfietsen van voor zijn generatie, waarbij de berijder al dan niet met een leuke jonge dame als passagiere op de buddyseat voorover gebogen over het vaak wat smallere stuur trachtte om de wettelijk toegestane snelheden van toen te overschrijden.
Uit de verhalen in het boek maak ik op dat hij net als wij een paar jaar eerder, experimenteerde met tweedehands brommers die toen al aardig op leeftijd waren. Opvoersetjes, andere sproeiers etc. En natuurlijk ontdekte hij ook dat tweedehands vaak niet betrouwbaar of veilig was. Het boek is doorspekt met narigheid en ellende maar zo beschreven dat je vrijwel constant een glimlach om de mond houdt. Het boekje stamt uit 2020 en ik kocht het tweedehands. Binnen een paar dagen uitgelezen. Al was het maar om de herkenning van veel zaken die met die brommers van toen te maken hadden. Nijgh & Van Ditmar uit Amsterdam gaven het uit, er staat een ISBN-Nummer op (9789038908632). Voor de liefhebber een aanrader….(beelden: Prive)
Altijdmijnmening 
Geweldig om achterop de puch te zitten.je vriendje goed vasthouden .met hele groepen gingen we naar het strand. ,haren in de wind en geen helm op.,mooie tijd .
LikeLike
Puch’s en de juiste kleding waren meidenmagneten voor hen die daar mee bezig waren…
LikeGeliked door 1 persoon
Nou Leo
Ik denk jij ook dan wel..toch ? ergens bijhoren willen de meisjes en jongens
Op die leeftijd wel .
Want je had ook een puch. Had je ook een meisje achterop, ?
vertel eens .
LikeGeliked door 1 persoon
Ik heb ook bij de buikschuivers heel wat meiden achterop gehad. Tot ik mijn eigen meisje ontdekte en die met veel plezier op de buddyseat plaatsnam. We reden met de Puch hele afstanden. Even naar Texel, naar Nunspeet, niks was te gek. Maar Schiphol toch wel mijn favoriete bestemming. En omdat zij altijd met me mee ging (ook al op die voorganger-brommers…) mocht ze blijven. De Puch werd verkocht toen ik mijn rijbewijs had en toegang tot bedrijfsvervoer…
LikeGeliked door 1 persoon
Kijk en dat is dan ware liefde en nog steeds !
Chapeau !!!!!!
LikeLike
Een bromfiets heb ik nooit gehad. Mijn toenmalige vrienden ook niet. Dan maar gespaard voor een eerste auto die tevens tweedehands was.
LikeGeliked door 1 persoon
In onze jeugd waren de stappen op voorhand al uitgezet. Je ging van de step op de fiets, daarna op een brommer (vanaf je 16e) en dan op je 18e rijbewijs en auto rijden. Dat was de cultuur van toen…
LikeGeliked door 1 persoon
Brommers, mooie dingen. Maar ook lastige oudjes en daar zat je dan mee…. 😦
LikeLike
De brommers van toen waren heel andere dingen dan die van nu. Er was ook een strikte scheiding tussen jongens en meidenbrommers. Reden wij op die buikschuivers of Puch’s, meiden hadden een Kaptein Mobylette of Solex…
LikeGeliked door 2 people
O zeker heeft Henk enige tijd op een buikschuiver gereden, maar er zelf aan knutselen of opvoeren was nooit aan de orde, het was echt alleen een vervoermiddel en geen hobbyproject.
LikeLike
Indertijd was in onze vriendenkring altijd wel een whizzkid aanwezig die alles wist van techniek en kon helpen bij het verbeteren van de prestaties…..Ik zelf kon net aan een band repareren of een bougie demonteren en schoonmaken…
LikeLike
Wij waren gewoon te braaf om een brommer op te voeren. 😉
LikeGeliked door 1 persoon
Nooit een brommer gehad. Fietsen tot aan mijn rijbewijs. En toen fluks een tweedehands Japanner gekocht 🙂
LikeLike
heb 3 brommers gehad en ik lag er vaak mee op de grond, al is dat niet echt de bedoeling. Een keer aangereden, dat was echt een enorme klap, daarna sprong het slot op slot, hoe zeg je dat. Nu, dan sta je direct stil…., een slippartij over ijzel, een keer in de rails van de tram en nog zo wat. Aan een auto heb ik mij nooit gewaagd (was geweldige bijrijder, want ben goed in kaartlezen) en de laatste 20 jaar een grootgebruiker van het OV. Geen haast willen/moeten hebben is dan wel een vereiste 🙂
Aleida
LikeLike