Terwijl we als mensen allemaal druk zijn met onze dagelijkse dingen of wie wat verder kijkt de geopolitieke ontwikkelingen, is er een belangrijk feit dat velen zal ontgaan. De reis van de ruimtesonde Voyager 1. In september 1977 gelanceerd om o.a. eens rond te neuzen in ons eigen zonnestelsel, is het ding nu al een tijdje onderweg buiten dat gebied rond onze zon en bereikt hij na bijna 50 jaar een afstand van 1 lichtdag van onze Aarde. Dat lijkt niets bijzonders, dat is het wel. Voyager is een toonbeeld van de toenmalige technologie en blijkt nog steeds volwaardig te functioneren met dank aan grondige studies rond wat dit ruimtevaartuig allemaal zou kunnen gaan meemaken en ondergaan. Een stukje daarvan is de straling van de zon, waar Voyager dwars doorheen moest reizen. Intussen is de invloed van de zon voor het apparaat nul en zou hij als hij zijn camera’s richtte op onze zon en zeker onze planeet slechts een piepklein puntje voor die eerste noteren en is de Aarde in de donkerte van de achtergrond verdwenen.

Tijdens de vele jaren dat Voyager onderweg is moest men af en toe wel wat correcties toepassen. Al was het maar om de communicatie met het ruimtevaartuig overeind te kunnen houden. Want Voyager zendt nog steeds allerlei data uit richting Aarde, door de afstand doen die gegevens er 48 uur over om ons te bereiken. Nu deze sonde zover de ruimte in zoeft dat hij de ware gevaren van het heelal tegemoet vliegt is het goed om nog even te kijken naar zijn route. Want die was heel vernuftig en bleek achteraf van onschatbare waarde voor informatie over onze zusterplaneten in het eigen zonnestelsel. De beelden van de ringen van Saturnus of de maan IO bij Jupiter zijn nog steeds ongeevenaard voor de wetenschappers die meer wilden weten over hoe die reuzenplaneten zich verhouden tot de Aarde of de zon.

Omdat er van werd uitgegaan dat die Voyager wel eens op zijn reizen in de toekomst buitenaardse beschavingen zou kunnen tegenkomen werd de nodige informatie meegegeven over ons menselijk ras, onze aarde en zo meer. Alles vastgelegd op een toen hypermoderne beeldplaat. Men gokte er op dat die aliens zo’n beeldplaat wel zouden kunnen afspelen als ze enige ontwikkeling hadden meegemaakt. Hoewel Voyager er met een redelijke vaart vandoor is gegaan, telt dat in het universum weinig voor. Na vijftig jaar 1 lichtdag (ruimtelijke afstanden worden in lichtjaren uitgedrukt…) onderweg. Dat houdt in dat het toestel wellicht over vele honderden jaren ergens in de buurt van andere bewoonde planeten of stelsels zal aankomen. Of hij dan nog functioneert is de vraag. Maar zolang hij data afgeeft zit er leven in en dat is best knap. Moet je trouwens zelf eens terugkijken naar 1977 (voor zover je een leeftijd bereikte waardoor je dat nog bewust kunt..) en bedenken wat er in jouw leven allemaal is gebeurd terwijl die ruimtesonde door de stilte van de ruimte zoefde…(Beelden: internet)