Beste lezers, medebloggers en andere mensen met een nauwe of afstandband…. Mij overkwam onlangs iets zeer confronterends. Het begon allemaal onschuldig. Met wat verlies aan conditie, maar dat was niet zo gek want we leven al een tijdje in een jaar vol stressvolle zaken die het leven van een mens aardig kunnen ontregelen. Ook een type als ik voelt dat en dan let je even niet zo op je eigen gezondheid. Stom! Hoe dan ook, een week of twee terug (ik deed al verslag over de afspraken met de HAP hier om de hoek) bezocht ik de huisarts. Een inval-arts, jong, knap en doortastend. Ze vermoedde dat ik leed onder een stevige vorm van bloedarmoede. Ik zelf dacht eerder aan mijn hart of zo.
Hoe dan ook, volgende gelegenheid tot bloed prikken benut. En gewoon verder met de geit. Even naar het Aviodrome en de volgende dag naar Spakenburg een visje eten. Gezellig en lekker. Tot de telefoon ging. De Huisarts belde me. Ik moest me meteen melden bij de Eerste Hulp post van het ziekenhuis. De bloedwaarden waren kritisch laag en dit duldde geen uitstel. Een uur later was ik daar met een tas met wat persoonlijke spullen. Weer bloed geven en daarna opgenomen op de Spoedafdeling van het Z.H. Tweedaags verblijf met vier zakken bloed als hoofdgerecht en toetje, daarna nog een zak van een of ander zwart spul om de bloedproductie op gang te brengen. Ik was er kennelijk dus medisch slecht aan toe. Maar eerlijk gezegd, dat voelde niet zo. Beetje dizzy af en toe. Meer niet. En daar lag ik dan… Vrouwlief en familie plus naaste vrienden in onevenwicht. En de doktoren keken niet vrolijk. Die bloedlekkage kwam ergens vandaan….en dat beeld was niet positief. Dat zag ik ook wel…Weer naar huis en vorige week maandag weer door de medische molen. En dat gaf de confrontatie. Die gluiperige ziekte waar zoveel mensen onder lijden heeft ook mij te pakken gekregen. En nu, juist vandaag, gaan de specialisten me vertellen welke kant het op gaat. Operatie? Chemo? Bestraling? Wat is er mogelijk en wat niet (meer)? Onzekere tijden. Intussen voel ik me gewoon goed, eet normaal, wandel op de wijze waarop ik dat gewend ben, viel geen ons af, maar weet dat er iets meereist dat niet in me thuis hoort…. Kortom…mochten jullie me binnenkort missen….dan ben ik even bezig met fysiek en geestelijke verwerken van wat me nu overkomt. Overigens heb ik nooit gerookt, drink zeer matig, eet redelijk normaal en slik vitamines en zo meer. Ook wordt er aardig bewogen. Dat geeft geen garanties…kennelijk. Hoe dan ook, ik schrijf altijd een aantal blogs vooruit, dus het valt hier niet meteen stil…maar mocht dat wel zo zijn, denk dan nog even aan me en duim. Bidden mag ook……
Altijdmijnmening 
Bah, wat een rotnieuws. Ik wens je heel veel sterkte.
LikeGeliked door 1 persoon
Dankjezeer….
LikeLike
Leo, wat een naar bericht, daar schrok je van ( ik ook), logisch. Dat verwachtte je natuurlijk niet. Wie denkt daar nou aan als je je niet slecht voelt, op zekere leeftijd overvallen je nu eenmaal kleine dingetjes waar je niets achter zoekt.
Ik hoop van harte dat verdere onderzoeken iets kunnen betekenen.
Je weet maar nooit, pas las ik nog dat ongeveer 70 % de ziekte na vijf jaar nog leeft. Dat geeft hoop!
LikeLike
…70% van de patienten na vijf jaar…
LikeLike
Gelukkig zijn er geen zichtbare uitzaaiingen of andere complicaties. Het wordt dus opereren. Ook niet echt plezierig, maar beter dan het andere traject of zelfs het ergste scenario.
LikeGeliked door 1 persoon
Ik vind het jammer, denk aan je
LikeGeliked door 1 persoon
Merci!! Dat helpt…
LikeLike
Veel sterkte ***
LikeLike
wat een naar nieuws en onzekerheid. Heel veel sterkte.
Aleida
LikeLike
Dankjezeer….
LikeLike
Dat verwacht je niet hè. Hou je taai.
LikeGeliked door 1 persoon
Dat is even schrikken. Veel sterkte hiermee.
LikeLike
Ja de schrik was heftig, maar gelukkig wist ik al (..) door de noodartsen dat er iets heftigs dat enorme dalen van de bloedwaarden moest veroorzaken. Dat dempte de schok toch al iets…
LikeLike
Heel veel sterkte!! Ik bid voor je. Mag ik daarvoor misschien je (voor)naam weten? Dat maakt het wat makkelijker…
LikeLike
Leo!
LikeGeliked door 1 persoon
Persoonlijker, bedoel ik eigenlijk.
LikeLike
Tjonge Leo wat is dat schrikken. Inderdaad je leeft gezond, en staat er niet bij stil dat het fout kan gaan. Dat is ver van je bed. Wij hebben het zelf meegemaakt, ook totaal onverwacht. Een rollercoaster aan emoties, angsten en stress. Misschien ook zelfs de verbazing van ‘hoe kan dat nou?’ Altijd zo gezond en sportief geleefd. Hele nare tijd voor jou en Truus en alle lieve mensen om je heen. Heel veel sterkte en hopen dat het allemaal ten goede mag keren! Liefs van je oude blogmaatje ♥
LikeGeliked door 1 persoon
Ik was vooral stom verbaasd dat mijn lijf me ineens zo kon verraden. Altijd goed verzorgd en dan dit…. Op de dag van opname in de spoedkliniek had ik ondanks de conditie nog 8000 stappen gemaakt. Kon niet volgens de artsen…’in uw huidige conditie?’. En toch…Maar ik moet me nu neerleggen bij een vervelend lot….
LikeLike
Dat is het precies. Je voelt je verraden door je lijf vooral als je altijd zoveel moeite hebt gedaan om gezond te blijven én nooit iets gemankeerd hebt. Gelukkig zijn ze tegenwoordig al heel ver om zulke narigheid met heel resultaat te behandelen ♥
LikeGeliked door 1 persoon
De artsen met wie ik sprak zijn er van overtuigd dat ‘alles goed komt’. En dat ze me jaarlijks in de gaten gaan houden….opdat me dit niet nog eens overkomt zonder dat ik er zelf op let…
LikeLike
Inderdaad ook bizar: je conditie! Maar dat gaat je er wel doorheen slepen!
Hier hetzelfde meegemaakt: manlief kon nog zonder te haperen 8 trappen op hollen! Niet alleen de dissectie was zijn deel maar ook volledig dichtgeslibde kransslagaderen. Raadsel. Dus geloof me maar, zo’n ijzersterke conditie gaat er voor zorgen dat je ook snel herstelt na de operatie ♥
LikeGeliked door 1 persoon
IK mag het hopen. Het vreemde is dat ik nu in een soort filmscript rondloop waarin ik de rol van een ander vervul. Zo voelt het omdat ik me niet ziek voel, baest van de energie en ook nog eens trek heb als een wolf. Vanmiddag gaat de chirurg me vermoedelijk nog duidelijker maken dat ik echt patient ben of word…en dat is best gek…
LikeLike
Dát is schrikken Leo, voor jou en Tru natuurlijk maar toch ook voor je trouwe volgers. Ik hoop dat er een nieuw al te zwaar genezingstraject voor je is. Ze kunnen op dat gebied gelukkig steeds meer mee. Ja het lijkt heel oneerlijk dat iemand die zo gezond leeft hier mee te maken krijgt, maar ik weet uit ervaring dát het gebeurt.
Aan bidden doe ik niet maar bij mij eerstvolgende bezoek aan ‘mijn kapelletje ‘in Delft steek ik een kaarsje voor je aan.Tru en jij heel veel sterkte en ik denk aan jullie.
LikeLike
Nieuw moet natuurlijk ‘niet’ zijn.
LikeLike
Dank je zeer. Elke steun is welkom en nodig. Vandaag gesprek met de chirurg. Ik heb via de MDL-arts al een beeld gekregen wat men gaat doen. Dat is best heftig maar er zijn geen uitzaaiingen en dat is best goed nieuws. Daarbij voel ik me gewoon prima, eet nog steeds als een hongerige bruine beer, loop, reis en zo meer. Dat maakt het zo surrealistisch allemaal, net of ik in een verkeerde film zit…..
LikeLike
Ik kan je in zóverre steunen dat Henk nog 20 geleefd heeft ná darmkanker waar een tumor van 5 cm met wél 2 kleine uitzaaiingen in de darm gevonden werden . Een naar jaar geweest mét het hele pakket maar dan heb je ook wat.
LikeGeliked door 1 persoon
Bij toeval heb ik binnen Facebook (groep Amsterdam) iemand die even mijn taken overneemt qua plaatsingen daar, die ook dit meemaakte. Kwam er ook goed doorheen…dus het moet maar.
LikeLike
Darmkanker is één va de kankersoorten die, mits tijdig ontdekt vaak goed te genezen is.
LikeLike