We naderen het einde van 2025. En weten we nog wat we elkaar zoal toewensten aan het begin er van? Allemaal goede zaken toch? Maak de balans op en ontdek wat er van dat gewens terecht is gekomen. Soms ging dat prima-de-luxe, zoals bij de meesten van ons en zeker zij die dit nu nog kunnen lezen, die zijn er gelukkig nog. Dat is al heel veel waard. Maar als altijd ontvielen ons ook dit jaar weer heel wat bekenden, dichtbij of wat verder weg. Wat dat betreft week ook dit jaar niet af van vorige. We zagen persoonlijk ook de nodige wijzigingen optreden. Kinderen die ver weg gingen wonen wat toch invloed heeft op ook ons (reis)gedrag. Een geliefd familielid kon intussen helaas niet meer zelfstandig blijven wonen en krijgt nu alle externe zorg die nodig is om het haar naar de zin te maken.

Ze werd opgenomen in een verpleeghuis, haar oude woning moest leeg en dat maakte dat we daar toch een maand of twee intensief mee bezig waren. Een lieve vriendin maakte deze herfst een doodsmak, brak van alles en herstelt nog steeds van de gevolgen. Dingen die vertrouwd waren en altijd zou zouden moeten voortgaan worden dan verstoord door gebeurtenissen buiten je eigen invloed. Zo gaat dat…telkens weer. We zagen een regering vallen over het door links zo geliefde immigratiebeleid dat hier qua grenzen stellen maar niet van de grond af wil komen. Het lijkt een van de grootste taboes binnen onze overheid e n samenleving en verdeelt tot op het bot.

Als de regering er al iets aan wil doen, linkse ambtenaren frustreren elke uitvoering van strenger beleid. En intussen blijft de instroom doorgaan. We zagen de invloed van een grillige president in de VS op het totale wereldbeeld. Over vertrouwd en verlies gesproken. …Europa ineens verder afstaand van de VS dan pakweg voor WO1. Isolationisme en nationalisme de toverwoorden voor de regering Trump en als het er op aankomt kiest hij eerst voor Amerika en pas daarna voor steun aan ons in Europa. De grote schaakspeler die zijn strategie open op tafel legt…

Wat hij overigens ook deed was de wapens laten neerleggen in het conflict tussen de terreurbeweging Hamas en Israel. Dat scoorde goed bij de linkse wolven in ons land die al buigend voor bepaalde culturen afdaalden in de krochten van het antisemitisme. Vergeven doen we wellicht, maar vergeten op dit terrein nooit. Ook dat hoort bij zo’n jaar als het nu nog huidige. Grote en kleine zaken, plezier en verdriet. Het paste weer als een gelegde puzzel in elkaar. We gaan op weg naar 2026. Nog een paar dagen en het is zover. Het vuurwerk, dit jaar vermoedelijk drie keer zo heftig als normaal, luidt dat nieuwe jaar in. Ik hoop oprecht dat we dat allemaal goed door komen. Uitkijken doe ik niet naar die nacht. Met een paar huisdieren die zeer in de stress raken van al dat domme geknal is het bepaald geen genoegen. Maar gelukkig is het daarna officieel verboden. Zoals zo veel in dit land. Nu nog zien dat het wordt nageleefd. Prima goed voornemen richting dat nieuwe jaar….. (Beelden: archief)