In die periode van onzekerheid over wat er fysiek nu met me loos was, plus die er na toen me dat heel duidelijk werd verteld, kwamen er in mijn eigen best geschrokken bol drie opties voor ogen. De eerste was de meest optimistische. Ik werd aan de kwaal in het inwendige geholpen, dat was wellicht niet fijn, maar dan kon ik na een aantal weken herstel het leven weer min of meer normaal oppakken. De tweede optie was, ook opereren, en bij een minder gunstig beeld zou behandeling volgen met chemo en/of bestraling (juist vandaag hoor ik of dat nodig is of niet). In het derde geval zou er een eindige weg op me wachten. Ik wilde niet echt nadenken over die derde optie, want dan geef je het op voorhand eigenlijk op en dat past me niet zo. Maar toch. Ik heb de leeftijd dat ik niet meer behoor tot de pubers op een fatbike of vogels die menen dat het leven oneindig is, zij zelf onkwetsbaar en alles maar doorgaat zoals je dat gewend was tot dan. Het overlijden van schoonmama dit jaar en alles wat daaraan vooraf ging passeerde in dat kader even vaak de revue.

Jeminee, vanuit altijd actief leven ineens een geveld stuk half invalide met een kwaal die lastig te bestrijden was… Hele uren vol malende gedachten kwamen voorbij. En hoe moet het dan met dit…? En met dat? Ik geef toe dat ik mijn leven zo heb geleefd dat ik met het einde nooit zo actief bezig was. Het zou allemaal wel mooi gaan dacht ik zo. In bed liggend…met wat mensen om me heen…afscheid nemen en dan…. Maar niet met een lijdensweg. Dat was niet de gedachtegang. Daarbij is mijn leeftijd een statistisch gegeven en was ik van plan nog een tijdje langer te genieten van dat zelfde leven. Net zoals toen ik 25 was of pakweg 45. Doen wat leuk en nuttig is, zorgen voor vrouw en kinderen en niet te vergeten de katten. Maar dat alles werd toch even op losse schroeven gezet…Het duurde even voor ik de implicaties van de constatering van mijn kwaal liet indalen en daarna besefte welke driesprong in mijn leven ineens voor me opdoemde. En dat was geen fijn moment. Vooralsnog moet ik er vanuit gaan dat de medische wetenschap in het ziekenhuis dat mij bij de lurven pakte en het mes zette in de veronderstelde ellende zo goed in staat is om dat allemaal weg te nemen dat me die extra jaartjes zijn gegund. Zou mooi zijn. Nu nog even werken aan het besef dat in mijn bol het licht op groen gaat voor het idee dat ik niet onsterfelijk ben of onkwetsbaar. Dat zal nog even duren…maar dan…. (Beelden: algemeen)