Bij toeval valt een confronterend evenement in onze familie samen met een soortgelijke situatie in het recente wereldnieuws. Dat laatste sloeg op de dood van Brigitte Bardot. Een Franse filmster die intussen 91 jaar oud was en wiens leven grofweg was op te splitsen in twee gedeelten. In het eerste deel was ze een knap uitziend en succesvol actrice, fotomodel en rolmodel, in het tweede een fanatiek dierenactiviste die niet zoals zoveel van die types in ons land achter de leer van Lenin en Stalin aan holde maar van haar hart geen moordkuil maakte als het ging over massaimmigratie en islam. Lief voor de dieren, van sommige mensen moest ze niks hebben. Anders dan veel van haar collegae actrices uit haar hoogtijperiode was ze daarbij niet meer bezig met uiterlijkheden of verzorging.

Ze verouderde snel, werd wat op zich zelf terug getrokken en moest niet veel meer hebben van de wereld om haar heen. Daar koos ze voor. In andere gevallen , zoals wij dat nu zelf meemaken zien we een soortgelijke ontwikkeling. Oud worden is leuk, echt heel oud zijn komt met gebreken. Dan dooft het vlammetje ook al adem je gewoon door en blijft het hart tikken. De aftakeling is confronterend. Nu zie ik dat zelf ook als ik in de ochtend de spiegel bekijk. Jeminee, de tijd staat niet stil zeg. Je mag dan wel denken dat je nog 18 bent, die kop van dat spiegelbeeld vertelt toch een ander verhaal. En ik kan dat niet verbeteren door make-up of een geblondeerd koppie. Injecties met botox zijn ook niets voor me, dus dat laten we ook maar weg.

Nee, dat ouder worden is of lijkt leuk, oud zijn vaak toch wat minder. En ik persoonlijk klaag niet want de eventuele gebreken zijn zo piepklein en onbelangrijk dat ik er niet eens over zal beginnen. Dat is bij anderen van onze generatie wel eens anders. Die zijn vaste klant bij de medische wereld, mankeren van alles en vaak ook grote dingen die mij doen huiveren. Daarbij verliezen ze dan ook vaak het zicht op de wereld, de interesse verdwijnt en als ze een boek lezen zijn ze aan het einde vergeten hoe dat ook al weer begon. Lijkt me niet fijn. Nou ja, zelf weer een jaartje wijzer gaan we vrolijk verder. Gaan de confrontatie met de verloedering van anderen volop aan. Houden ons zelf overeind en kijken uit naar de lente en de zomer. Er moet nog veel worden geregeld en gedaan, maar ook genoten. Wellicht dat dit ons overeind houdt. De wetenschap dat wie zich afsluit geen vrolijker mens wordt en dat je open stellen voor genoegens nog zorgt voor dat rare idee dat in dat verouderende lijf toch een geest huist die jong en jeugdig naar het leven kijkt. Enfin, ik lees de reacties wel. Van hen die geraniums kochten om de groei daarvan te volgen, of anderen die bezig zijn met de vakantie dit jaar, een nieuwe liefde, verhuizing of wat ook. Ik ben benieuwd… (Beelden: Internet)