Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden, maar door de recente, bijna onzinnige discussies rond het zgn. slavernijverleden kwam een persoonlijks geschiedenis weer eens goed voor de ogen van de meninggever zodat die moest terug denken aan zijn woonverblijf in de toenmalige Amsterdamse woonwijk, de Bijlmermeer. Een wijk waar het van 1970 tot 1975 goed wonen was. Mensen die tijdens de late jaren zestig in Amsterdam zelf geen betaalbare of enigermate comfortabele woning konden vinden (ook toen al…) zochten een duur alternatief in die nieuw gebouwde wijk ten zuidoosten van de oude stadsgrenzen. Vanaf eind jaren 60 werden daar enorme flatgebouwen neergezet en opgeleverd.
Van 300 tot 600 ruime flatwoningen in een enkel gebouw, ruimte te over, groen, en alles op redelijke rijafstand van Amsterdam zelf, of je nu per auto, fiets of enkele bus reisde. Want een goed OV-systeem was er nog niet. Maar de pioniers van toen lieten zich niet kisten. De huur de helft van ons toenmalige inkomen. Maar dat hadden we wel over voor een driekamerflat met douche, centraal antenne-systeem, goede verwarming, een ruime keuken en een meer dan behoorlijk groot balkon. We leefden er gelukkig tussen mede-Amsterdammers die ook allemaal daar hun woongeluk zochten en er die relatief hoge huur voor over hadden. Criteria om er te mogen wonen waren vanuit de verhuurders overigens streng. Je kwam er niet zomaar voor in aanmerking en mocht er niet zo maar huren….Inkomen, maar zeker ook sociale status en soms geloof bepaalden jouw woontoekomst.
Dat veranderde in 1975 totaal. Het hele systeem ging onder druk van de linkse overheden van toen totaal op de schop. 50% van de Surinaamse bevolking koos er in dat jaar voor niet in het eigen onafhankelijke land te blijven wonen en werken, maar in ons land een nieuwe toekomst te zoeken. Begeleid door die al dan niet naieve overheid hier die zorgde voor huisvesting, uitkeringen en zo meer. Binnen de kortste keer werden de grote deels door die hoge huren nog leegstaande nieuwe of bestaande flatgebouwen overspoeld met nieuwe inwoners van land en stad, maar vooral ook wijk. En de cohesie verdween. Onveiligheid kwam er voor in de plaats. Dat groen tussen de flats bleek een prima schuilplek voor geimporteerde struikrovers, de beneden in die grote gebouwen gelegen opslagruimten prachtige plekken om leeg te stelen net als de parkeergarages waar vrijwel geen enkele auto van toenmalige bewoners meer veilig stond. Ik maakte het zelf allemaal aan den lijve mee en werd er indertijd ook wat wanhopig van. Vooral toen ik zag dat van voorheen vertrouwde buren verhuisden (vluchtten) naar allerlei andere plekken in de periferie van Amsterdam. Hoofddorp, Purmerend, Lelystad zelfs en het nieuw gebouwde Almere.
De lege flatwoningen werden direct weer toegewezen aan nieuwe Rijksgenoten waardoor het probleem steeds groter werd. Uiteindelijk besloten ook wij dat het genoeg was geweest. Inbraken, overval, brand bij de onderburen, ongedierte…. Wij gingen naar Almere. Nieuw, ruim, veel lucht en zand, maar we startten gewoon opnieuw. Werden weer pioniers. Met een zucht van verlichting. Ik heb daarna eigenlijk nooit meer een seconde spijt gehad van die beslissing, ook al was er op dat Almeerse avontuur later ook best wel eens wat aan te merken. Maar onveilig voelde ik me er niet meer en ook later nooit. De cohesie met andere Amsterdammers was er ook groot. Buren werden vrienden, nog steeds. Ik tel dan op en trek af. Herstelbetalingen? Graag! Excuses…nog liever. Maar ik vrees dat die er voor ons nooit komen. En toch is dat alweer 48 jaar geleden allemaal. En die wonden van toen zijn bij mij nog niet echt genezen. Gek genoeg ongezien door hen die nu zo hard knokken voor die zgn. slavernijslachtoffers. Kennelijk tellen onveiligheid, criminaliteit en frustraties niet als je van mijn geboorte en/of komaf bent. Dan is die cohesie ver te zoeken…Zeker bij links! (Beelden: archief)
Altijdmijnmening 
Dat je verhuisde, of vluchtte, begrijp ik volkomen.
Maar je vergelijk met de slavernij is, eh, vergezocht.
LikeLike
Nou, dat dacht ik dus niet. Want zij die hier met open armen werden ontvangen en genoten van uitkering, subsidie, huis en studie mekkeren nu het hardst over hun voorouders. De verhalen die ik hier over dit overwerp schrijf gelden qua inhoud ook voor anderen die ik nog ken en net als ik gevlucht zijn uit een gebied waar teveel mensen meenden dat alles wat zij tegenkwamen gratis was of is. Daarbij is het ook voor mij lang geleden en ben ik als nog levende getuige ook nog steeds gefrustreerd wat ons, Nederlanders, toen is aangedaan. Dus excuses uit die kring zeer welkom en ook herstelbetalingen…
LikeGeliked door 1 persoon
Die stromen vluchtelingen brengen bepaalde personen met zich mee die slechte bedoelingen hebben. Kijk maar naar Molenbeek in Brussel. Daar ga je niet zomaar wandelen. Elders wordt het beetje bij beetje net zo. Gelukkig woon ik in een straat waar de meeste bewoners elkaar kennen en helpen indien nodig.
LikeGeliked door 1 persoon
Na 1975 kwamen er nog veel meer groepen achteraan uit andere landen. Van zgn. ‘gastarbeiders’ tot ‘vluchtelingen’ en migranten, de stroom uit Oekraine en zo meer. En met open grenzen binnen de EU zijn kaf en koren nauwelijks meer van elkaar te scheiden.
LikeGeliked door 2 people
Tot op zekere hoogte ben ik net als jij destijds uit Den Haag gevlucht omdat het vermengen van nieuwkomers in oude wijken totaal ten kosten ging van de bestaande wijkbewoners, maar daar een vergelijking in zien met de slavernij is toch appels met peren vergelijken.
Dat wil niet zeggen dat ik de slavernij excuses en herstelbetalingen terecht vind, zeker niet maar het heeft niets met elkaar te maken. Het enige waar ik in mee kan gaan is dat een aantal regeringen destijds grote beleids- en inschattingsfouten gemaakt hebben ten koste van “ons” en dáár zou best eens erkenning voor mogen komen in plaats van iedere ( vaak) terechte klacht af te doen als discriminatie.
LikeGeliked door 1 persoon
Nou, de ironie ontgaat je dit keer…. Maar het is wel een feit dat wij, gevluchte en geboren Nederlanders, indertijd in angst en beven woonden in een flat en wijk waar criminaliteit niet werd ingevoerd door de Noormannen. Daarbij ben ik niet van de herstelbetalingen of het moet breder worden getrokken. Dan ook vanuit Spanje en Frankrijk voor de nabestaanden van hen die leden onder de bezettingen door die landen en het knechten van de toenmalige voorvaderen hier. Dan ook voor de christenen die slaaf werden gemaakt in islamitische landen, de vrouwen die daar dienden als vermaak voor de Sultans in Harems waar ze nooit meer uitkwamen. Ik wil gewoon aanduiden dat men voor het gemak wel eens vergeet waar het in de geschiedenis echt over gaat. En dat Gratisgeld en Nooitmeerwerken slechte uitgangspunten zijn om na die excuses goed af te rekenen….
LikeLike
Misschien had die insteek beter tot z’n recht gekomen als vergelijking achteraf , nu leek het een onderwerp dat verder helemaal niet meer ter sprake kwam. .
LikeLike
Wat ik vaak doe is de spiegel voorhouden bij hen die menen dat wat uit sommige kringen komt normaal moet zijn of acceptabel. Zo is de claim op herstelbetalingen voor iets uit een ver verleden naar mijn mening totaal idioot. Omdat je dan ook andere zaken moet meenemen en tenminste verrekenen. De bruidsschat voor de Surinaamse regering in 1975, de kosten van opvang voor 50% van de toenmalige bevolking van dat land, de kosten voor criminaliteit, drugs, uitkeringen en subsidies. Dan wordt de discussie pas eerlijk gevoerd. En moeten we ook eerlijk zijn over hedendaagse slavernij. Waarvan met name zij profiteren die nu zo hard kwaken over die ellende in het verleden….Maar dat is altijd een brug te ver…
LikeLike
Ik begrijp nu ietsje beter hoe jij tegen de wereld aankijkt. Ik woonde in die tijd nog in Twente. We hadden daar alleen Zuid-Molukse mensen en Turkse gastarbeiders in die tijd. Gaf wel spanning met de autochtonen, want het bleven mensen uit een andere cultuur die zich moeizaam aanpasten. Maar toestanden zoals in de Bijlmer hadden we gelukkig niet.
En met het onafhankelijke Suriname is het eigenlijk nooit wat geworden….
LikeLike
Ik beschreef mijn ervaringen vanuit de gedachte dat zij die nu respect, excuses, herstelbetalingen of BLM claimen wel even in de spiegel mogen kijken over hun gedrag na 1975. Veel mensen zoals ik zijn getraumatiseerd geraakt door wat ons indertijd in die grote en goed bedoelde woonwijk is overkomen. Ik wil er zelfs niet meer doorheen rijden als het even kan. En het is er anno 2023 echt niet veel beter op geworden…Suriname is eigenlijk een failliet land, met dank aan regeringen die er echt een potje van maakten..
LikeLike