Ik neem jullie even terug in de tijd. Het jaar 1990! Ik was net overgestapt van een bedrijf waar ik vele jaren had gewerkt naar een nieuwe werkgever met naar later bleek nog veel grotere uitdagingen. Maar in die weken tussen de ene en de ander job maakten wij van de gelegenheid gebruik om ook thuis wat veranderingen door te voeren. We vervingen meubels. En in de trend van toen waren die gemaakt van een bepaalde houtsoort die warmte en gezelligheid met zich mee brachten omdat vorm en uitvoering uitstraalden dat we de kille jaren 80 achter ons hadden gelaten. Hoe dan ook, veel van die meubels kochten we bij een ‘specialist’ aan de Amsterdamse Rozengracht. Die had mooi spul in huis en kon ook bij ons thuis afleveren. Tijdens de wandeling door die showroom daar zag ik een wandklok. Met klepel en echte ‘slag’. Altijd al willen hebben. Gewoon opwinden en gaan met die tijdbanaan. Kostte een paar centen, maar dat moest dan maar. De klok werd ook keurig afgeleverd. Eenmaal ingericht en om ons heen kijkend waren we best tevreden. Ons toenmalige huis had een metamorfose ondergaan en oogde weer ‘als nieuw’. De klok tikte en sloeg om het halve en hele uur.

Mits je hem op wond. (niet meer dan zes slagen met de sleutel..). Helaas vertikte hij het na korte periode van genieten. Stom, maar vast garantie. Dus terug naar de Rozengracht…. Nou daar had men geen boodschap aan wat wij vertelden. ‘Dan hebbie dat ding te stijf opgewonden…’ was het antwoord en de eigenaar deed helemaal niks. Gloeiende gloeiende… Het mocht niet baten. Intussen was ik te druk bij de nieuwe werkgever dus liet de boel even voor wat het was. Tot onze vrienden in de zelfde toenmalige straat en stad daarvan hoorden. Zij hadden een kennis die klokkengek was. Mocht hij er even naar kijken?? Tuurlijk. Na een week kwam de klok terug. Als nieuw, afgesteld, nooit meer een slag gemist. En dat dus al 36 jaar. Nog steeds loopt hij als de Big Ben en geeft keurig de tijd aan. Wat er nu mis was weten we nog niet. Die klokkenmaker is intussen hemelen, hij vroeg een paar tientjes voor zijn werk en wij waren blij dat het ding het weer deed. Op die winkel aan de Rozengracht kon je niet rekenen. Ik denk niet dat hij er nog zit. Nooit meer wezen kijken. De meubels intussen deels vervangen. Niet omdat ze kapot waren of zo, maar ja, mode en trends…. Intussen blijft die klok op zijn plek. Het hout verkleurde wat, werd donkerder, niks mis mee… Ding dong…(Beelden: Prive)