Op het moment dat ik dit schrijf voel ik mij alsof ik zelf met twee kruizen op mijn nek de berg van Golgotha op moet kruipen. Alles doet me zeer, het snot loopt uit de hele bol, de hoestaanvallen zijn een zware shagroker waardig en van mijn energieke zelfverzekerheid is weinig over. En dat alles in maar twee dagen tijd. ‘Eergisteren’ zaten we nog lekker te eten in een Zuid-Hollands etablissement en bespraken alles wat in goed gezelschap van vrienden uit die regio besproken moest worden, maar een paar uur later was ik geveld door de gevreesde mannengriep. Binnen een uur of twee van strak naar wrak. En zoals bekend zijn wij mannen daarbij altijd slechter af dan vrouwen. Die laatsten kunnen weliswaar veel klagen, maar wij mannen lijden irl toch veel zwaarder door dit fenomeen. En dus sliep ik (tussen hoestbuien door) afgelopen nacht een dikke 11 uur. Uitgeteld, stuk, kapot, leeg. Onze dagelijkse wandelingen opgeschort, want de fut mankeert. De stem is zes octaven verlaagd voor zover nog aanwezig, dat houdt stil, want als ik teveel praat vrees ik het restant van die oude stem ook te verliezen. Dan blijft mijn schrijfvermogen om verslag te doen van het enorme lijden van de Meninggever. Als alles goed gaat is op deze publicatiedatum alles weer wat opgeknapt en gezond hoor. Al duren de hoestaanvallen bij mij dan soms wel weer weken na zo’n akelige aandoening. Kortom, ik deed even verslag van mijn enorme lijden….. Kaarten, fruitmanden, boekenbonnen etc… hoe zeer op prijs gesteld hoeven niet hoor…Ik snap best dat jullie me digitaal willen omarmen en omhoog tillen….maar dat is niet nodig. Het gaat vaak na een paar dagen weer over en daarbij hielpen Paracetamol en Vitamine C als ook de wil om gewoon weer te kunnen functioneren. Maar….het is een serieus te nemen aandoening bij ons mannen, dus daarom even hier opgenomen in mijn schrijflijstje…. (Beelden: Archief)