Huisarts vooral doorverwijzer….

Als ik iets van mijn moeder heb overgenomen, dan toch vooral een zekere reservering ten aanzien van de medische zorg. Witjassen zijn vaak mensen van het slechte nieuws, de pijn, de vervelende behandelingen. In die corona-ellende neem ik overigens diep de pet af voor deze beroepsgroep hoor, maar wel genuanceerd. Laten we wel zijn, ze doen hun werk, daarvoor hebben ze gestudeerd en wij zijn geen patienten maar klanten. Zoals ik mijn leven lang klanten ook heb verwend en verzorgd. Maar mijn verhaal gaat dit keer over een andere soort witjassen. De huisartsen onder hen. Toch normaal gesproken de eerste lijn-verzorgers van ons aller fysieke welzijn. Vroeger waren dat mensen die omdat ze gestudeerd hadden en niet meer behoorden tot de kappers/chirurgijnen waartoe ze ooit werden gerekend, status hadden opgebouwd. Als wij vroeger al naar de huisarts moesten, kinderen hadden nog allerlei kwalen die je kon toeschrijven aan de jeugd of contact met straatvuil, want wij speelden daar nog, dan toch wel naar die ‘ene’ waar mijn moeder veel vertrouwen in had. Die zetelde in het chique Amsterdam-Zuid, waar hij in een duur pand de beneden-etage huurde en had omgebouwd tot praktijkruimte annex wachtkamer.

Hij had een Indisch verleden zo ging het verhaal  en was naar mijn idee al een oudere heer toen ik heb wel eens bezocht. Dat was niet te frequent want deze arts deed de meeste kleine ingrepen zelf. Hij knipte zweren open en zo meer, of stak steenpuisten door, kwalen die je toen veel meer zag dan nu. Mijn moeder ging naar hem wel toe als ze iets mankeerde, doorverwijzen had geen enkele zin, daar deed ze toch niet aan mee. Als de huisarts het niet wist dan was het klaar. In geval van grote nood, kwam deze man ook naar ons adres en behandelde of bekeek ons ter plekke. Dat gold ook voor de (voor mij nieuwe)huisarts die ik leerde kennen na mijn trouwen. Die was al in de familie van vrouwlief en zetelde in een nog wat chiquer deel van Amsterdam-Zuid. Werkte op dezelfde wijze. Je kon met alles bij hem terecht, zelfs injecties tegen de meest gruwelijke tropische ziekten als je op reis ging. En als het er op aan kwam bezocht hij ons in zijn statige Volvo.

We hielden hem aan tot het niet meer ging en hij omwille van de leeftijd zijn praktijk opdoekte. Daarna, we waren intussen verhuisd naar het Nieuwe Land, kregen we wisselende huisartsen in een ‘Gezondheidscentrum’ dicht bij onze nieuwbouwwijk. Een goede band opbouwen was er niet bij. Men keek, vroeg vooral aan jou als patient wat jij dacht dat je mankeerde, en stuurde door. Naar specialisten in het lokale ziekenhuis of soms in Amsterdam. De nieuwe zorg, het nieuwe denken. Maar echt leuk was dat niet. Toch waren we tot dat centrum veroordeeld. Nadat we de polder verlieten en terugkeerden naar het 020-gebied kregen we na wat zoeken een nieuwe (vrouwelijke) huisarts. Van de ouderwetse soort. Praktijk aan huis, aardig, Tsjechisch van geboorte, luisterend oor, maar ook wel met een doorverwijzingsdrang. Later ging haar praktijk samen met die van een aantal andere huisartsen, een tandarts en nog wat therapeuten en vormde zich een nieuw medisch centrum. Handig wellicht, maar voor mij geen verbetering. Tuurlijk wordt je geholpen, maar men heeft de arm al bijna standaard richting ziekenhuizen wijzend  in de omgeving. Helpt niet meer dan nodig is en neemt tien minuten voor een gesprek of onderzoekje. Blijft lastig. En geeft meteen een drempel om met bepaalde klachten ter plaatse te gaan. Nog even los van de huidige ellende dat je pas na lang aandringen over een paar dagen terecht kunt. Nee, die oude huisartsen waren zo gek nog niet. Vertrouwenspersonen en in staat om ook op huisbezoek te gaan. Kom daar nu nog maar eens om. Ik chargeer het wat natuurlijk. Past bij de tijd. Maar wie van jullie heeft nog een goede band (voor zover nodig..) met de huisarts van dienst? En altijd dezelfde?? En ook tevreden over advies en communicatie??? Ik ben benieuwd….

9 thoughts on “Huisarts vooral doorverwijzer….

  1. Wij maken gebruik van de diensten van een huisartsenpraktijk. Ze zijn met zo’n acht artsen en weten via de pc alles wat er in je dossier staat. Dat vind ik best goed. Zo hebben ze een diverse kijk op je gezondheidsprobleem. Soms is doorsturen een noodzakelijk kwaad.
    Vroeger was de huisarts heer en meester. Zo is mijn vader jarenlang mismeesterd door zo’n “heilige”. en mijn schoonmoeder heeft recent nog moeten veranderen door zo’n eigenzinnige alternatieve arts. Liever een goede arts(en) dan een slechte die je als deel van het gezin beschouwd.

    Like

    • In mijn jeugd was de huisarts wel een notabele. Hoog aanzien want veel kennis. Maar onderdeel van de familie werden die beschreven artsen nooit. Vaak kenden ze wel hun patienten uit heden en verleden. Daarop pasten ze ook hun aanpak aan….

      Geliked door 1 persoon

  2. Met weemoed denk ik aan de arts die ik de eerste 25 jaar van mijn huwelijk had, hij “deed”mijn bevallingen, kwam aan huis voor de kindercontroles in e tijd dat het consultatiebureau in opkomst was. Begeleide mij bij om straatvrees te overwinnen en verwees pas als het echt nodig was. Uit een van m’n vorige logjes kreeg je al mee dat m’n huidige arts me als een klant behandeld waar je als klant ook aan moet dringen wanneer je iets nódig vindt en buiten kantooruren kun je eigenlijk niets mankeren.

    Geliked door 1 persoon

  3. Nou, ik klaag niet. De huisarts heeft doorlopend een paar aio’s in dienst maar je kunt altijd een afspraak maken met haar persoonlijk . De andere artsen in het dorp doen het ook zo.
    Bij het artsencentrum in de grotere plaatsen heeft ook elke arts zijn/haar eigen patiënten.
    Voor mij hoeven de dokters niet 24/7 paraat te staan en alles zelf te doen. Wratten, inzalven, prikken, enz.daarin zijn de assistentes veel handiger en vlugger.
    Doorverwijzen wordt niet snel gedaan, Misschien elders.
    Ik ben tevreden maar wie weet wordt het ook hier anders.

    Like

    • Zelfs met mijn gebroken schouder kon men me niet helpen toen ik de HAP inliep een jaar of tien geleden. Meteen doorverwezen naar een van de grote drie ziekenhuizen in de omtrek. Dat was i.c.m. een latere accuut probleem dat men ook niet wist op te lossen best even confronterend…

      Like

  4. Nee nergens gehad. De vent die ik als kind had was op vakantie als ik hem een nodig had, moest altijd nadenken welke van de familie ik was (de jongste lul ik zat bij je zoon in de klas) en vroeg standaard wat je zelf dacht dat je had. Ik hoop overigens nooit een band op te hoeven bouwen, toen ik vorig jaar 41,8 graden koorts had gehad moest ik toch maar gewoon uitzieken.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.