Een huis als thuis…

Als iets ons tijdens de Corona-crisis en de daarbij behorende ‘ophokplicht’ heeft geleerd van ons aller huis te houden,  dan toch ook wel het besef dat we geen andere keuze hadden. ‘Blijft thuis’ was het regime en dan moet je voor ons allen hopen dat een huis ook voldoende leefruimte biedt voor eenieder die onder hetzelfde dak moet verkeren. Voor mij en vrouwlief is dat best te doen. We hebben onze eigen ruimten naast de gezamenlijke en kunnen prima met of zonder elkaar leven in dezelfde ruimte. Mits niet te lang natuurlijk. Voor mij moet een huis mijn thuis zijn, de veilige haven waar je altijd kunt binnenvaren als er ‘buiten’ weer eens een storm woedt. Tot nu toe heb ik de nodige huizen meegemaakt waar ik dat thuisgevoel kon bereiken. Vaak ook omdat we het inrichtten naar eigen smaak en idee. Dat is voor alle mensen anders uiteraard. Smaak is nu eenmaal persoonlijk. Ik ben net als vrouwlief van de liefhebberijen, maar ook van de dieren, katten in dit geval, en we schromen niet om een deel van de bibliotheek of videotheek zichtbaar in huis uit te stallen.

Ik ben door de jaren heen bij veel mensen op bezoek of visite geweest en soms voel je meteen een ‘klik’ als het om die inrichting gaat. Bij anderen verkeer je zowat in een showroom van een meubeltoonzaal. Alles op zijn plek, geen huisdieren, dus nooit haren of speeltjes over de vloer. Mooi hoor, schoon ook, maar is dat je thuisgevoel versterkend? Een bijpassende oorzaak is ook mijn gebrek aan klustalent. Ik schilder echt alleen als het niet anders meer kan. Zeker niet omdat ineens de mode vraagt om een net afwijkende tint beige op de muren of zo. Werken deed ik al vele jaren lang en intens genoeg om er na mijn (eindelijk) pensioen alsnog voor te gaan. Tuurlijk doe ik het noodzakelijke. Zo heb ik onlangs de tuinbank voorzien van een nieuwe laklaag. Die is nu zo dik dat hij nog 25 jaar mee kan. Maar dan heb je ook de kleur van deuren en kozijnen te pakken. Duurde even, maar past bij het thuisgevoel. Rond mijn geliefde zitplek liggen altijd boeken of bladen. Anders voel ik me zo leeg of kaal. Lezen is een van de passies en er is altijd wel iets wat me nader interesseert. Zie ik op TV iets wat me bevalt of vraagtekens oproept zoek ik het even na.

Geeft veel denkwerk en dat is goed voor de ouder wordende geest…. Hoe dan ook, ik ben benieuwd hoe mensen leven en wonen. In een villa? Of toch een gewone etage dan wel flat. En hoe zij het thuisgevoel ervoeren of ervaren. Gesprekken met vrienden leveren een duidelijk beeld op, bij veel familie kom ik bijna spiegelbeelden tegen van ons eigen gevoel van inrichten en genieten. Maar bij veel anderen is dat toch totaal anders. Wellicht dat men daarom ook zo graag naar buiten gaat en plezier zoekt op alle plekken behalve die specifieke thuisplek. Benieuwd hoe mijn lezers/essen zich profileren op dit punt. Brandt gerust los! Een oordeel zal ik er niet over geven…hooguit mijn mening. (Beelden: Yellowbird)

10 thoughts on “Een huis als thuis…

  1. Mijn tuin geeft mij vooral een thuis gevoel.
    Inrichten van een huis is niet mijn sterkste kant.
    Waarbij allerlei verzamelde spullen het ook nog eens onoverzichtelijk voor de buitenstaande maakt.

    Stille groet,

    Like

  2. Een huis is iets persoonlijks. Toch kom ik ook graag bij mensen met een heel andere smaak, een mooi uitzicht en/of terras doet veel.
    Je leest dat mensen nu pas hun woning serieus inrichten, begrijpelijk wanneer je er 24/7 moet bivakkeren. Kleuren en hoeken die opeens irriteren, muurtje eruit of juist erbij, die dingen.
    En vergeet de tuin niet.

    Like

  3. Helemaal mijn idee, natuurlijk wél graag een leuke inrichting maar vooral wél kunnen zien dat er geleefd wordt. Dat geldt ook voor de tuin waar het best een beetje “bossig”mag zijn met afgevallen blad op de grond.

    Like

    • Als je natuur in de tuin wilt valt er vanzelf van alles uit bomen en struiken. En om daar met de stofzuiger achteraan te gaan is ook zoiets.Met drie poezen in huis van de langharige soort hebben we dit wel elke dag om de boel een beetje op orde te houden…

      Like

  4. Ieder moet vooral zelf weten wat ie wil. Bij een vroegere vriendin deed ik de afwas zodat zij pannenkoeken voor me kon bakken. Het was een bende. Enger vind ik die huizen waarvan je weet dat er kinderen wonen maar er niets van hun te vinden is. Mijn eigen huis zou je denk ik maar het beste als ‘van Jan Steen’ kunnen omschrijven.

    Like

    • Dat laatste is een pre. Dat eerste van die kinderen zagen wij ooit in een vorige woonplaats bij achterburen. Die zich er op voor stonden dat hun kind nooit rommel maakte. Het leek wel een gedisciplineerde legerunit. Het kind ruimde onder druk zijn speelgoed elke avond keurig netjes op. Later, hij was volwassen, ging hij zich te buiten aan veel wat de wet verbood. Brak uit de leiband en genoot…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.